Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Aló ó pe de Lagos
Xa vos vale.
Un toma unas semáns de asueto despois dun intenso, e triunfante, verán no eido deportivo e non contentos con poñerme a parir en privado, mediante “emails” e mensaxes ó móvil, onde o máis bonito que me decíades era: “vago”; agora encima queredes avergoñarme públicamente diante destes amables e desocupados señores que nos leen.
E ainda por riba vai comentalo alguén que habitualmente lee esta páxina e nunca deixa nada en público...
En fin , vou comezar por onde vos deixei onte ( e que Frai Luís de León me perdoe).
Embarcamos no “María Visitación” un Benneteau Oceanis 39 que tíñamos que levar ata Lagos aló en baixo no Algarve.
O barco levámolo dende Camariñas.O seu dono quería pasar as súas vacacións no Algarve e non podía perder tempo no transporte.
Nun principio o encargo recibírao Xurxo e María , quenes con moi bo criterio pensaron en Fuco, Manolo e eu para completar a tripulación .
O barco, xa o seu nome o di todo: “María Visitación”, é un cruceiro, cruceiro.
Esto é: Nengunha concesión á maniobra ou á rapidez de navegación, e todas ó confort interior e exterior.
A bañeira en vez de estar libre e despexada para facilitar o movimento por ela da tripulación , estaba presidida por unha mesa con neveriña de xeo para as comelladas fondeados ; e o carro da maior fora trasladado ó teito da cabina por mor de non estorbar á comodidade dos invitados.
O interior ía en consonancia: Por ter, ata había unha enorme pantalla de plasma no salón e no baño privado do armador unha ducha de hidromasaxe... tonterías de “pijo”.
Esto, queiras que non, era un novo concepto de navegación para min.
A vida a bordo durante a travesía foi extremadamente cómoda e con amplitude inusitada . Pola contra á hora das escasas maniobras que tivemos por mor da falta de vento, evidenciábase a falta de ergonomía da bañeira e da disposición dos “winches” e demáis aparellos que quedaban nun plano secundario fronte as concesións ó luxo e ós invitados.
E ainda por riba de pesado , era lento, lento.
Pero bueno, o vento tampouco nos deu moitas alegrías; e fixemos a motor a maior parte do percorrido ata Cascais, onde paramos a facer gasoil , e onde por fin poidemos probar o (moi escaso) potencial da lencería da que dispoñíamos: Unha maior enrollable e sen sables, e un xénova tamén enrollable.
Como ves un barco feito para correr...(??)
Despois da parada da repostaxe e da carga de auga doce , demos rumbo en demanda de Cabo Espichel , vendo como segundo nos íamos afastando da enseada de Cascais ía caendo de novo o vento , botando man do motor.
Por máis que ollábamos para o anemómetro de vento real a cousa non pasaba dos catro nós no mellor dos casos.
Así seguimos ata caseque a altura de Punta Arrifana onde reaxustamos o rumbo a un 200º para darlle un resgardo suficiente ó Cabo San Vicente que nos agardaba unhas vinte millas máis abaixo .
Por entre a bruma albiscábamos xa o promontorio do Cabo; e de non haber problemas poderíamos estar entrando na Mariña de Lagos á noitiña.
Cando viramos San Vicente ó noso estribor disfrutamos dun solpor deses que parecen feitos co “photoshop” , e caseque ó tempo entrou unha brisa de vento terral que nos permitíu de novo izar (mellor dito desenrolar) o trapo e aumentar un chisco de velocidade.
Tíñamos gañas de chegar ,e eu, xa me permitira chamar á Adega da Marinha para reservar unha mesa en previsión de que nos quedáramos sen cea quente.
Ás nove (hora local) estabamos xa amarrados no pantalán da nova e lustrosa Mariña de Lagos, co cal nunha hora estaríamos ceando en terra. Sí, era unha hora imprudente para tentar cear nun país europeo; pero como queira que xa avisara, non houbo problemas.
Lagos seguía igualiño que sempre na parte vella. Pola contra os arredores enchéranse de edificios de apartamentos e unha enorme e coidade mariña ocupaba toda a banda de beiramar da estrada principal da cidade dándolle un novo pulo e vida á esa zona.
Como o Algarve é vello coñecido para min , e moito máis Lagos, permitínme facer de cicerone ata que o cansancio poido máis e a eso das tres da mañá encamiñei os meus pes cara o barco xunto con Fuco , mentres o resto da tripulación daban boa conta duns dixestivos (noutro lares chámanlle:”gin-tonics”) nun dos baretos a rebosar na parte vella da cidade pertiño do Mercado de Escravos.
Ó fin e ó cabo ,eu en poucos días estaría de volta no Algarve ainda que esta vez a bordo da miña resucitada Volusia.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-09-2009 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal