Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Baixo o sol de medianoite 5




Eran xa as nove e media da mañá e cando baixei de miña litera.Estaba todo o barco en silencio. Descorrín a porta do tambucho e medio cegado polo sol xa altiño vin ó noso redor unha chea de barcos coñecidos. Unha parte importante da flota decidíu vir a descansar a Tallín.
Eu, prepareime un bocata rápido e saín rumbo ó centro da cidade.
Ah, non cho dixen, en porto os dous cociñeiros decidimos que cada un se buscase a vida se quería comer.
Ó tempo que ía camiñando vin a poucos metros da rada onde estabamos nos atracados un porto de ferrys con moitísimo movimento. De alí saían centos de turistas que se encamiñaban cara o centro. Agora me explico a continua animación das rúas e dos locais de hostelería. E como non quedara ainda saciada a miña curiosidade, unha alegre e bela aborixen informoume que os ferrys trasladan a fineses e suecos desde o veciño Helsinky que veñen, principalmente, a emborracharse a Tallín, e a mercar tabaco.
Ata certo punto éche lóxico se temos en conta os prohibitivos precios do alcohol e do tabaco en Finlandia e Suecia. Supoño que hoxendía esta cidade é no Báltico o mesmo que foi, no seu tempo, Beirut para toda a área do Líbano.
A belida aborixen viña acompañando a un deses grupos de turistas bebedores e accedeu a permitirme que me unira á excursión pola cidade mentres non perdía de vista ó seu grupo, que tiña como único obxectivo os bares, cervexarías e locales afíns do centro. Agardei a que lles informara da hora de saída do ferry de volta e despois deixeime guiar por Olga, así se chamaba a encantadora nativa, que estaba leda con que eu fora español. Bueno, para ser exactos eu tentei explicarlle que era de Galiza , na esquina NW de España , etc, etc.; pero ela empeñouse que Galiza era en Polonia e non houbo xeito de descabalgala.
Tíñamos de tempo ata as catro da tarde en que saía de novo o ferry e Olguiña entraba de novo a currar no barco. A mañán pasounos nun pispás. Vimos monumentos de todo tipo e obtiven unha visión da cidade, que sempre iría unida ós azuis ollos de Olga. Ela coñeceu un pouco máis dun extrano país onde non hai toureiros se non vacas caseque sagradas, gaiteiros (como en Escocia), e onde o ceo é sempre gris. Xantamos nunha taberna que non tiña nada que ver ca fábrica de cervexa de turistas na que estivera o día anterior, e acompañeina ata o porto para despedirmonos, e unha cousa levou Olguiña da Galiza atlántica: o seu nome. Sí, nun momento dado solteille en galego un “Olguiña,.. miña neniña” e tiven que explicarlle que no meu país falamos ese idioma. De ahí en diante xa decidíu que lle gostaba e que ía pedir que a chamaran Olguiña.
Como ves, facendo patria. Estou por pedir unha subvención á Consellería de Asuntos Exteriores.
O que quedaba da tarde decidín pasalo sentado nunha terraciña vendo a paisaxe e tentando asimilar a experiencia de pola mañán. Sentíame ben aquí. A xente era amable, podía comunicarme ca maioría do persoal en inglés e o ritmo de vida e a cercanía do persoal era moi similar á que percibo en Portugal.
Así che estaba cas miñas reflexións cando pasou por diante da terraza onde estaba, parte da tripulación feminina do “Rona II”. Menudo percal as inglesiñas cando as soltán nun país que non é o delas. E non sabes quen ía detrás? Sí,oh unha nutrida representación dos mariñeiros do Hansa. Ó verme pararon un chisco a saludar e tomar algo na miña mesa, cando fumos abordados por unha manada de estonas en edade de merecer que como presentación empezaron a repartir, entre a concurrencia masculina, condóns. Sí, como cho conto!!. Este país é a monda, tu.
Así como quen non quere a cousa, acabaron sentándose connosco e non pasou moito tempo ata que estiveramos todos/as en animada tertulia. Bueno, casi todos. Algún membro da nosa tripulación tiña algunha dificultade para a comunicación en inglés e eu, xentilmente servía de traductor. Boeno, o de xentilmente ... Fun xentil ata que unha das alegres estonas despois de varias cervexas invitou a un dos nosos a acompañala á súa casa. Él non entedeu, e eu ó quite intentei convencer á amable estona de que sí, él era máis guapo e eso; pero non ía a comparar o meu saber estar, a miña elegancia e o divertido que son... Aquí a amable estona paroume os pes. En poucas palabras díxome que todo eso estaba moi ben, pero que ó meu amigo só o quería para esta noite, e pouco lle importaba que “despois” fose aburrido.
Eu, por suposto, informei ó colega dos intereses da rapaza; e mantendo o tipo mentres remoia a derrota, funme co resto do grupo a cear a unha tasquiña da praza do Concello.
Ó rematarmos a cea ainda fumos a tomarlle algo por algún dos locais abertos na cidade , ata que as nosas novas amigas se empeñaron en coñecer o barco no cal chegaramos ata Estonia. Ala, tira para o porto todos e todas en santa compaña.
Estabamos xa pertiño cando oímos un rebumbio que proviña do cárcere abandoado. Por se fora pouco o camiño cara alí estaba extranamente transitado por pintas cada cal máis... extravagante. Ó chegarmos á porta da mesma dentro do patio había unha multitude bailando, luces e música a todo gas. Debía ser unha festa salvaxe porque aquelo albiscábase como un desmadre de proporcións épicas. Na porta dous enormes armarios empotrados loiros exhibían unhas pistoliñas debaixo do seu sobaco, e xúroche que disuadían de entrar a calqueira con un mínimo de consciencia.
Eso era o que nos quedaba a nos. Un mínimo. E ese mínimo esfumouse cando ante a nosa negativa, as nosas amigas empezaron a mostrarse cariñosas. Joeeer!, mira que pode chegar a facer calor nestas latitudes.
Entramos, claro. O último que lembro é a Xurxo e a Manolo bailando nunha das barras do “recinto” unha lambada ou aljo así, ben amarradiños a dúas das nosas amigas.
Esto da “navejasión” é ben estresante,oh.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-09-2007 21:33
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 4
A chegada a Tallín foiche ben bonita. Ó noso babor nunha illa que hai na entrada da bahía unha manada de cisnes salvaxes cas súas crías saltou á auga e acompañaronnos durante un bo cachiño ata que enfilamos a punta do dique da Marina Pirita, o único clube náutico que ten a cidade. Alí estaba tamén o posto fronteirizo que consistía nun galpón e un guardiña ó que lle entregamos a lista de persoas abordo e os nosos pasaportes. Na marina observabase pouco movimento e ó fondo un monolito que lembraba que a cidade fora sede olímpica nas olimpiadas de Moscú.
O problema que che tiña esta marina era o afastada que estaba da cidade (6km.), pero necesitabamos encher auga doce , porque na encalmada de antes da meta, demos en vaciar toda a auga que levabamos abordo para alixeirar o máis que poideramos o peso. Ainda nos levou un bo cacho voltar a encher todos os depósitos de agua . Total, a próxima etapa era de enlace así que non tíñamos que preocuparnos pola velocidade.
Como xa Hellen (a estonia da que che falei) nos puxera en antecedentes, sabíamos que caseque no centro da cidade había un museo naval no que fora unha grande base de submarinos rusa , e alí (ainda que sen servicios de luz nen auga) poderíamos atracar sen coste algún.
Hellen, era unha belida e loira estonia que xunto ca súa irmá Linda tripulaban o “Felicity”, un barco xemelo ó noso con bandeira belga. E a relación con Hellen venche porque ó parecer o noso segundo de abordo e mecánico (“Dieguitou”, así o chama ela) tiveron ou teñen. ou algo así, un “affaire”; entón en Arhuss facilitounos copias dos portulanos de Tallín e nos marcou os lugares a onde ir; (joeeer, parezo Susanita a de Mafalda). Ben, o caso é que ó chegar a Pirita, no peirao estaba agardandonos o mozo de Hellen.
A situación foi..., como dicilo..., divertida.
Ben, feito este aparte do corazón, e rematada a toma de auga, largamos amarras e enfilamos cara a entrada do porto de Lennusadam, onde se atopa o mueo marítimo estonio.
Meu neno, que sitio! Presidía a rada un enorme dique ó que había amarrado un rompexeos bastante ferrruxinoso, un pouco máis alá unha fragata en igoal estado, dúas gabarras; e, fronte a dúas enormes naves abertas cara o mar, un submarino que aparentaba ser máis noviño. Dentro das dúas naves había o que debeu ser no seu día sendas bancadas de reparación, e no teito penduraban as grúas que trasladarían a maquinaria e os repostos.
Comprobamos o portulano e sí. Estabamos no sitio certo.
A sensación non podía ser máis lúgubre e triste. Daba a impresión de que nun momento dado o tempo se parara , e un ar sovieticamente funcional recorría toda a instalación. Por se fora pouco ó lado Leste da base había o que tiña todas as trazas de ser unha antiga carcel cos seus muros, alambradas e barrotes. Supoño que agora en desuso, porque nunha das paredes que daba ó mar había un enorme boquete, confío en que non feito por unha bomba...
En terra detrás das enormes naves só adiviñabamos un bosque de abeduis e unha estradiña cruzada por unha vía férrea que daría probable servicio á base nos seus bons tempos.
Estaría céntrico... pero xúroche que era un chisquiño arrepiante. Caseque, mira ti, se nos quitaron as gañas de tirar pola borda ós dous patróns.
Despois de dubidalo un pouco e ver que a sonda daba suficiente para amarrar ou fondear onde nos petase, acabamos abarloados a unha das gabarras.
Non tardou nen cinco minutos en aparecer polo peirao un despanpanante Mercedes SLK. “Xastá, o padriño local que ben a cobrar”, pensamos. Mais non. O tipo que se baixou dixo ser o xefe da instalación e viña a darnos a benvida (parece ser que xa Hellen contactara con él e allanounos o camiño... que muller!), así como a ofrecernos a posibilidade tomar electricidade de terra e ofrecermonos a rede “wifi” do porto. (Despois nos enteramos de que neste país o acceso á rede é un dereito fundamental e gratuito... esto é Europa!). Preguntámoslle como chegar á cidade e indicounos que ainda que non había transporte público xa que ata hai dous anos era zona militar, podíamos chegar a pe en 20minutos.
Ainda nos levou un tempiño arranchar todo e repoñernos do intento de conectar a terra a nosa toma de electricidade. A instalación en terra... era ..., un pouco arcáica e insegura. Total, que pedimos unha alargadeira na fragata (que resultou ser parte do museo) e conectámonos á instalación dela.
Polo de agora eramos o único barco da regata que chegara ,ainda que máis tarde e ó longo do día seguinte irían sumándose algún máis.
Como xa no barco non había moito máis que facer encamiñámonos cara ó bosque, pola estradiña que nos indicou o xentil xefe de porto. Atravesamos o que sería unha instalación militar moi importante na época rusa (ainda non hai vinte anos). Polo que semellaba un xardín as papeleiras eran torpedos cortados á metade, e había edificios medio en ruinas que deberon ser dependencias administrativas da base. Seguindo pola estrada fumos a dar á porta da antiga cárcere, porque sí, agora xa non había dúbida; o enorme portón de ferro cos torreóns de vixiancia non enganaban. A pesares do estado de abandono no que estaba..., impoñía. Deixámola atrás e tomamos por unha avenida flanqueada de casas de madeira velliñas e decrépitas todas iguais, que a bon seguro serían vivendas para o persoal da base. As únicas diferencias visibles nelas era o cachiño de xardín que algunhas conservaban, a maioría convertidos en garaxes de potentes coches alemáns. A pesares da decrepitude das vivendas, nalgunha delas, detràs dos vidros das dobles fiestras vivía xente que gostaba de darlle un pouco de vida a esas paredes. Albiscamos flores, e algúns debuxos infantis nos cristais.
Cando xa levabamos uns vinte minutos de camiñata demos nunha especie de avenida máis moderna con vías de tranvía e con bastante tráfico. Debíamos de estar ben perto, mais como non tiñamos nen plano da cidade , optamos por parar un taxi que pasaba . Despois dunhas voltiñas turísticas deixounos a uns metros de onde o colleramos e indicounos unha muralla. Era o centro da cidade , a zona medieval, e alí non se permitía tráfico automóvil.Pagámoslle en euros (a moneda local é a coroa, pero como non tíñamos, él mesmo fixo o cambio). É curioso, pero os taxistas sonche igualiños en Estonia que en Madrid.
E ó cruzar unha das portas de muralla entramos noutro mundo. Rúas con todo o sabor das cidades medievais de centroeuropa. Sabes, a primeira impresión da cidade vella foiche como a miña primeira visita a Praga... lembras? Seguro que sí... que morea de lembranzas, tu...!
Bullicio de xente, terraciñas cheias de turistas, actuacións de circo polas rúas,músicos; e onde queira que miraras bellísimas estonas altas , loiras e de ollos azuis/ou verdes, sen asomo de celulite ... e que se mostraban altamente receptivas ós nosos naturais encantos!
Aquí o grupo xa se empezou a escindir. Había quen quería cambiar cartos, outros buscaban unha cervexaría, outros só querían sentarse a mirar a paisaxe feminina, e outros adoecíamos por unha ducha quente.
A tarde ía pasando, mais aquí non parecía estar nun país europeo. A eso das dez da noite (hora local) xa duchadiño, limpiño e perfumadiño despois do meu paso polo “spa” que me recomendaron, voltei á praciña. Como ainda había sol (anda que , menuda tontería... “había sol”...) púxeme a pasear admirando a paisaxe feminina, cando ó pasar diante dunha enorme fábrica de cervexa oín voces familiares. Alí estaba a metade da tripulación dando boa conta dun asado de reno. Decidín sumarme á festa. Aquí hai que salientar que os meus colegas xa estaban un pouco alegres despois de varias e variadas cervexas das diversas que alí facían, e pouco faltaba para chegar ó punto de exaltación da amizade. Eu estaba decidido a sumarme á festa. Xa me coñeces, apuntome a un bombardeo, e cando me dispoñía a pedir reparei no maravilloso elenco de apuestas camareiras...
E valorei duas opcións:
A).- Morrín e estou no ceo
B).- Teñen as feas pechadas nunha reserva.
Como queira que a opción “A” non era , noteicho cando Fran me tirou por riba media cervexa e sentín o frío pola perna, seguriño que che era a opción “B”.
Un xa non sabía a onde mirar.
Así foi pasando a cea, e ó rematar , como ainda era á tardiña metimonos nun garito con boa pinta e cheiño de xente. Boeno, para sermos exactos todos estaban cheos a pesares da hora que era (a unha da mañán, hora local). Eu xa estaba canso , pero ainda acertei a ver a Albert e Eduardo marcándose sendas pseudo-muiñeiras con as alegres amigas do “Black Diamond” un dos ous barcos irlandeses que xa chegaran á base xunta nós. Esto debe ser o que chaman alianza de civilizacións.
Sí, o da muiñeira soa raro; pero hete aquí que Eduardo levaba o seu lector de CD con música de Milladoiro e deulle por ver se o do local se enrollaba. Enrollouse, e aquí os tes bailando unha muñeira en Tallín ás duas da mañá, caseque a pleno sol.
Eu xa non podía co cu, despois diso, decidín sair do recinto da cidade vella sorteando á xente que ainda entraba de marcha ,e voltar ó barco. Mañán quería erguerme cedo para patear a cidade. Non, esta vez sabía por onde ir e levaba coroas. Menos mal que voltei en taxi.Como para voltar so a esas horas da tarde,noite (??).
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-09-2007 22:10
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 3



Pouco a pouco no horizonte íase perfilando unha masa de terra. Era a Illa sueca de Bornholm, nas instruccións de regata indicaba que debíamos deixala por babor. Esto dábanos unha pequena ventaxa ó irmonos cun bordo polo lado Sur do campo. Todos os que estaban máis ó Norte estaban na obriga de virar cara a nosa posición se querían bordeala illa pola súa punta máis meridional.
Ó longo de todas estas millas no Báltico hai unha cousa que me chamou a atención. En nengún momento pasamos de sondas de máis de 40m. É algo sorprendente, e máis se temos en conta que na costa galega , a pouco que te vaias mar adentro, as sondas pasan fácilmente dos 90 m. de profundidade. Supoño que é por esa escasa profundidade que toda a costa danesa está inzada de millerios de moiños de vento plantados no medio do mar.
O vento mantíñase e o noso spí aguantaba sen mostras de cansancio. Non se podía dicir o mesmo dos que levaban a escota e do que apoiaba no “winche”. Segundo nos íamos indo máis ó Norte íamos notando como empezaba a subir a intensidade e as nubes que aparecían pola nosa popa estaban cada vez máis perto. Nós mantíñamonos o máis que podíamos na derrota que nos facía bordear a borrasca que se asentaba sobre o Sur de Suecia e así seguíamos aproveitando o fluxo de aire que nos empurraba cara a meta lixeiriños.
Polo de agora éramos quen de ter a raia ós nosos máis perigosos enimigos , salvo ó “Fazisi” que , de ser certos os datos de posición que facilitou ó Comité, estaba facendo unha ruta ..., cando menos, extrana e sen moito xeito.
O único que agora nos inquedaba era o “Helena” a belida goleta finesa , na que non reparáramos na saída, e que pouco a pouco ía coméndonos terreo. Pero , bueno, para ser certos, estaballo comendo ós da outra garda. Cando nós baixamos a descansar, estaba perto, pero non tanto como agora que acabamos de tomar de novo o relevo. Como había que motivar ós do outro grupo, ocurríusenos prepar unha lista cas marcacións dos barcos que estaban máis perto de nos en cada cambio de garda. Aaaiii, amighiño, agora xa non só era gañar, se non evitar que os da outra garda poideran dicir que lles deixabamos a cousa mal.
A navegación ía sendo cómoda e seca. Ainda que a temperatura baixara un pouco debido ás nubes que xa estaban enriba de nos; non había traxes de auga en cuberta.
Así se mantivo a tarde e a primeira garda da , por así dicilo, noite. O problema veu cando xa estaba a piques de rematar . Supoño que o Báltico quería demostrar quen era; e o vento empezou a zoar a reo . Había picos de 35 nós e toda a choiva da borrasca estaba agora sobre a nosa vertical. Eu estaba medio dormido ainda, cando unha man xeada me tocou no pe e a voz de Emilio me avisou de que fora estaban agardandome as sereas.
Entreabrín o ollo e o espectáculo non era nada alentador. Emilio e Fran enfundados nos seus traxes de auga e chorreando. Boa nos agarda!! pensei mentres comenazaba a meterme no meu traxe e ollaba polo tambucho os goteiróns de auga de chuvia mixturados ca escuma de algunha onda que nos entraba pola aleta de babor.
Cando saimos os da nosa garda o spí seguía arriba e o equipo de vento marcaba por veces picos de 45 nós. Ninguén dixo nada, ainda que supoño que todos pensamos o mesmo: están tolos. Pero, claro, a ver quen era o guapo que se atrevía a arriar todo e arriscarse a perder a ventaxa con respecto ó grupo de popa!. Non fixo falla. Unha racha máis forte encargouse de todo.
O mosquetón da braza do spí saltou polo aire.
“Spí abaixo!!” foi o seguinte que se oíu. Eu abalanceime sobre o piano para largar a driza, mentres que o resto dos compañeiros tentaron pola banda que o spí non se metera debaixo do barco e acabara liado na nosa orza. En menos que o lees xa estaba o spí metido abaixo e sendo revisado para comprobar que non houbera máis avería que a do mosquetón. De seguido izamos en proa o tormentín e o xénova catro ca intención de ter máis potencia para o paso pola onda e poder navegar con un chisco menos de tensión. É certo que perderamos velocidade. As planeadas que se fixeron instantes antes do rachón eran de tolear: 19 nós de velocidade continuada e picos de 22 con un vento de entre 35 e 40 nós. Eu nunca tan forte fora en nengún barco...nen tan cagado polo medo que algo cedera (empezando polo pao).
Agora, con dous rizos na maior, xénova catro e tormentín baixamos a trece nós , mais a sensación de que controlas ti o barco é moito máis forte que a de antes cando íamos ó límite.
Contodo, o Hansa aguantaba.
Así pasamos a garda mentres no radar íamos controlando a posición dos máis cercanos e o único que non nos deixaba largarnos era o “Helena”. Notábase que coñecían ben o campo e que xogaban na casa.
Mentres entrabamos xa no terceiro día de competición o vento ía amainando ó paso da borrasca e nos tíñamos xa pola nosa amura de estribor a punta que pecha polo Oeste o Golfo de Riga. O role propio do paso da borrasca facía que agora estiveramos a navegar a un través e cun vento que non pasaba dos 15 nós no mellor dos casos. Pouco a pouco íamos vendo como o treito andado a toda velocidade e que nos separou do pelotón de cabeza , ía sendo cada vez máis pequeno.
A estas alturas xa estabamos con toda a maior arriba e xa fixéramos “peelling”(cambio de vela en navegación, sen parar o barco) de xénova tres veces ata montar o número un.
Segundo íamos sobrepasando a bocana do Golfo de Riga as indicacións de vento ían caendo a 4, 3 nós. Estabamos entrando nunha calma que nos ía facer desaparecer toda a ventaxa da noite pasada.
O patrón e o táctico (dadas as circunstancias o patrón da nosa garda non quixo baixar, e preferíu ficar arriba vendo de botar unha man como táctico), decidiron subir a Pablo ó pao para que desde os 30 metros de altura nos albiscara algunha rachiña que nos levara fora deste calmón. Polo de agora , supoño que pola inercia que levabamos, ainda nos íamos movendo a 2 ou 3 nós de velocidade; pero a cousa non prometía nada bo.
Para tentar mellorar o equilibrio do barco sacamos do pañol de proa todas as velas e puxémolas, a son de mar, na banda de sotavento para ver de facer que mellorase o embolsamento da maior... algo conqueríuse..., polo menos medio nó. E nesas estabamos, cando pola nosa banda de babor vemos achegarse unha bala bermella e branca só ca maior arriba, pero a unha velocidade que xa nos gostaría... Era o puñetero “Fazisi”, que con esta ventolina e só ca maior, nos pasou como se fose a motor!!. Supoño que a cara que se nos quedou, debeu de ser antolóxica; porque ó pasar á nosa altura sorriron mentres nos dicían adeus amablemente... Non quero reproducir aquí o que dixemos (por fortuna dudo moito que entendan o galego).
Nos , caseque parados, e o “Fazisi” do que non había rastro, adiantándonos tan pancho. Claro, se eles andan así con esta ventolina, non quero nin pensar a noite que deberon pasar cos 40 nós da borrasca.
“Xa estamos jodidos!” pensamos. Bueno, a proba non remata ata chegar á liña de meta. O cambio de garda foi ,esta vez, tristeiro. Acababan de dar as posicións da flota e toda a ventaxa que levabamos quedaba reducida a menos dunha milla na que estabamos cinco barcos, e o “Fazisi” que nos levaba case que milla e media por diante.
Ó caer a tarde o vento parece que se apiadou de nos , decidíu levantar un pouquiño. Xa dispoñíamos de oito nós e a tendencia era a manterse. Empezamos a movernos... catro, cinco nudiños... según nos íamos achegando á latitude de Poldisk en Estonia parecía que a cousa ía animándose. O “Fazisi”, que tiña todas as bazas na man emprendía un bordo cara o Norte, en demanda do archipiélado das Äland (ainda hoxe nos preguntamos por qué) e o camiño cara a meta aparecía de súpeto despexado para nos..., e para o “Helena” que non conseguíamos quitarnos de enriba.
Cando finalizou a nosa garda o “Helena” seguía ó noso costado de estribor ca intención de seguir o bordo de terra ca esperanza de que alí houbera máis presión de vento. Nos, mantíñamos a posición e a meta xa estaba casi á vista. Eu non quería perderme o final, así que decidín reenganchar ca outra garda ó igual que a maioría dos meus compañeiros para ver quen era o gañador e empurrar todo o que poideramos para sermonos nos.
Os dous patróns ( o titular e o invitado) decidiron apostar polo bordo do centro da entrada ó Golfo de Finlandia. Ó fin non tiñamos nada que perder.
Eran xa as catro da mañán e lucía un sol espléndido no medio dunha calma caseque total.
Á vista pola banda de estribor tiñamos o “skyline” de Tallín antiga base de submarinos rusos do Báltico e hoxendía orgullosa capital da noviña nación Estonia (acadaron a independencia hai dazaseis anos).
A meta estaba a menos de unha milla e fronte a ela o “Helena” achegadiño a terra , e nos no medio da bahía. Os dous barcos arrastrándose (que non navegando) a penosos dous nós de velocidade. A cousa estaba emocionante ..., e desesperante. O Hansa estaba todo escorado a sotavento , ata o punto que toda a xente que estaba libre de garda estaba durmindo a mogollón nas literas de sotavento, no sofá do salón a sotavento... Mentres o “Helena” paseniño ía poñéndose ó noso través merced á súa enorme superficie vélica e a unha brisiña de terral que o empurraba.
O patrón invitado pediulle autorización ó titular para variar os pesos en cuberta. Lentamente como con medo escomenzamos a mover as velas ata colocalas detrás do pao, na liña de cruxía; mentres nos voltamos á nosa posición en sotavento... e ..., miragre!! o reequilibrado do casco deu resultado. Empezábamos a andar!!. A proa do “Helena” xa asomaba por diante da nosa cando empezamos a comerlle camiño. Estabamos xa sobre a liña e... bocinazo. Gañamos!!. Escasos metros a barlovento noso o “Tomidi” e o “Felicity” arrastrábanse tamén cara a meta.
Bastantes minutos despois soou o bociñazo para o “Helena”.
Pero tiñan mal perder.
Presentaron unha protesta contra nos nada máis cruzar a meta por telo feito antes da liña real. Nos estabamos seguros de que non fora así; mais houbo que ir á audiencia co Comité de Regata e dirimir a cousa aportando o “log” (listado de posicións) do noso GPS nas últimas duas horas como proba irrefutable. Por se esto fora pouco as nosas posicións coincidiron cas do radar de control de tráfico do Porto de Tallín. Ás veces é moi bo levar entre a tripulación un xuiz de regata, máis que nada polo habituado que está a estas historias, que che poden fastidiar o traballo ben feito na auga.
Resultado: 1º.-Hansa, 2º.- Helena.
E agora a repoñernos en Tallín e celebralo cos dous patróns pola borda.

P.S.
O puto certamen de cociñeiros, unha merda. Sí, perdín, que pasa? A culpa tivoa un arroz demasiado caldoso... nada ,que calculei mal a auga...
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-09-2007 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 2



As sete da mañá. Era hora de erguerse e ir preparando todo para largar amarras e tomar rumbo ó punto establecido pola organización para darnos a saída da proba. Por diante agardábanos moitas millas e unhas condicións de mar e vento , que se a predicción era correcta, non ían ser malas de todo para nos.
Unha hora despois, e navegando a motor, avistabamos xa os grandes clase A con todo o seu esplendor e ó redor un enxamio de embarcacións máis pequenas que pululaban dando unha e mil voltas. Non pasou moito tempo ata que nos puxemos a altura deles e poidemos xa ver a magnitude da organización. A liña de saída xa estaba marcada por unha boia e unha fragata da Armada Finesa na que estaba o Comité de Regata. Polo medio había unhas neumáticas con bandeiras de medidores e de xuices que de cando en vez se abarloaban a algún barco e un dos seus tripulantes subía abordo , supoño que para algunha verificación de velas ou algo así. Ó pouco , unha das lanchas aproouse cara a nos e púxose ó noso costado de babor previo o permiso para subir a bordo. Era unha das lanchas de xuices e na sús inspección querían revisar todo o equipamento de seguridade ( inaudito!, en todos os anos que levo nesto, é a primeira vez que me sucede algo así). Comprobaron un por un os chalecos e arneses, as nosas liñas de vida, as bengalas, os botes de fume, as radios e o tfno. de satélite. Todo OK. Desexaronnos sorte e sairon escopetados para outro barco.
A verdade é que non pensaba que esto ía tan en serio. Tiña unha idea desta proba máis como unha romería; pero hei de recoñecer que estaba equivocado de medio a medio.
Pouco a pouco foron soando os avisos dos procedimentos de saida de todas as clases de once en once minutos; e as saídas eran anunciadas por un cañonazo dende a fragata do Comité. Todo moi “british”. Pola radio íamos escoitando os distintos avisos , e xa nos decatamos que a xente non ía , precisamente de paseo. Houbo varias protestas entre barcos, que xa foron resoltas polos xuices das neumáticas e nas saídas, a pesares do amplio da liña de saída ninguén estaba disposto a ceder un milímetro do lado favorecido polo vento.
O vento ía rolando cada vez máis ó SW. manténdose nos 15 nós. Eso propiciaba para todos os barcos da nosa clase unha clara saída de spí. Así o fixemos.
A saída foi impecable e limpa, sobre todo tendo en conta o lío que se montaron por detrás de nos o “Spanniel”, o “Szcezinna” e as dúas goletas da Armada danesa.
Pouco a pouco íamos avanzando e acercándonos ós clase A. Mira que eu pensaba que o Hansa era grande, neno, ó lado do “Sedov”, do “Humboldt” ou do “Qualtemoc” parecíamos unha lancha neumática. Contodo, en velocidade gañabamos claramente.
Dado que para esta etapa contabamos con outro experimentado patrón abordo (o armador do “Fadesa” e excampeón de España de IMS no ano 2002) as gardas organizáronse tendo en conta este punto. Así a min tocoume co patrón do “Fadesa” e tiven a oportunidade de ver outro xeito de entender a navegación . Se queres moito máis técnico e moito máis metódico.
Ainda que non entraba de garda ata as 1500h. non quería irme abaixo a descansar, porque non estaba disposto a perderme a paisaxe dos milleiros de illas que conformaban a costa de Dinamarca pola que nos estabamos a mover. Por se fora pouco o sol brilaba regalándonos unha temperatura de verán galego, a mar de popa empuxábanos e o vento non sobrepasaba os 20 nós.
A navegación era plácida e agradable. Sobre todo porque non tiña nengunha responsabilidade dado que non estaba de garda ; e resultaba bonito ver traballar a unha tripulación no trimado do spí e a maior, sen ter que mover un dedo.
Mentres eu disfrutaba dunha nova experiencia abordo, un compañeiro contactou polo tfno. De satélite co meteorólogo do equipo español de Copa América, sí oh, Maximino o patrón do “Carozo” para ver as previsións na nosa latitude. As condicións non podían se mellores. Estabamos bordeando unha borrasca centrada no Golfo de Lituania e se nos mantíñamos neste rumbo seguiríamos co mesmo vento , ou ó caer a noite uns quince nudiños máis. Total, había spí para dar e tomar.
Ás duas o deber impoñíase e tiven que baixar a preparar o xantar para a garda que saía. Tíñamos o acordo que a garda entrante sempre preparaba as comidas. Facía xa ben tempo que non tiña que cociñar nunha cociña con suspensión e cun chao que se movía, pero, despois do primeiro bamboleo enseguida me habituei. Conmigo estaba Pablo e Emilio para entre os tres preparar algo sabroso e que non nos deixara quedar mal.
A xente quedou contenta; e ás 1500h. entramos nós de garda. Ó lonxe veíamos algunhas velas dos Clase A e tamén algún dos que ,a bon seguro, eran da nosa clase. Nós optamos por seguir as indicacións de Maxi e mantivemos o rumbo pola beira Sur do campo. Mentres polo Norte adiviñamos ca axuda dos prismáticos ó “Helena”, o “Tomidi” e o “Felicity”. Tomamos marcacións dos tres para ver ó cabo de unha hora como íamos con respecto a eles. O máis perto (estaba ó noso través) era o “Tomidi”, pero se as previsións se cumplían ó subir o vento nos deberíamos sacar ventaxa.
Mentres en cuberta estabamos atentos ó que sucedía enderredor noso, abaixo había tamén actividade. Un dos meus compañeiros exercía nesta garda de “topo” e adicabase a facer a navegación e estar pendente da gráfica de presión atmosférica que ía escupindo o noso sistema de teletipo meteorolóxico. O fin era manternos o máis posible sobre as isobaras do borde da borrasca para así ter unhas condicións de vento continuas e estables.
Ás catro da tarde sumouse outro “topo” para pasar por radio a nosa posición ó barco do Comité.
Tíñamos a obriga de reportar por radio ou no seu defecto por teléfono de satélite a nosa posición ás sete da mañán e ás catro da tarde. Así mesmo, unha hora máis tarde o Comité pasaba por radio (VHF, e HF) as posicións de cada un dos barcos en regata. Esa información sempre era un indicativo aproximado da nosa posición con respecto ós demáis cando estaban fora do alcance visual ou do do noso radar.
Así foiche pasando a tarde do primeiro día de regata. A maior aberta a tope, e o spí arriba nun continuo trimado para non perder unha décima de nó de velocidade.
Eran xa as once da noite e a miña garda acababa. Como ainda había sol decidín ficar ata o solpor. Ah, meu amigo, grave error. As doce e dez da madrugada e ainda había luz. Eu, alucinaba, nunca vivira o espectáculo do sol de medianoite , e por primeira vez na miña vida asistía a un ceo pintado de matices imposibles de bermello..., só que ás doce e media da madrugada!!. Ás duas , mentres alboreaba ( por así dicilo) o segundo día de regata, baixei á miña litera canso e cun sorriso na cara. Total, dentro de duas horas entraba de novo de garda e tiña que descansar algo.
“Trim,top. Trim,trim,trim... top” esa era a cantiga de berce que me acunaba mentres tentaba durmir algo...pensei que non ía pegar ollo ... pero...zzzzzzzzz...
Joer, neno, que pronto pasaron as dúas horas!! De novo arriba. Algo íamos ter que facer. Os da outra garda case dilapidaran toda a ventaxa que tíñamos sobre o “Tomidi”; e o “Helena” asomaba xa a súa proa pola nosa aleta de babor. E claro, os da nosa garda teriamos que quitar as castañas do lume... era visto...
Mais , algo non encaixaba. Nen na garda anterior, nen na nosa garda había rastro do “Fazisi”. Teóricamente debería estar varias millas por diante de todos nos; pero na posición que reportou figuraba moi ó Norte e moi por detrás. Qué estaba a suceder?
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-09-2007 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 1
Ás veces un non anda moi listo , e tiña para min que che avisara que ía embarcar para o Báltico todo o mes de Xullo.
O caso é que entre unhas e outras deixeiche así colgado sen avisar nen nada.
Ben, preséntoche as miñas desculpas pola despedida á francesa e polo "impasse" clínico que sofrín neste mes de Agosto.
Agora paso a contarche a aventura da navegación polo Gran Norte.
A primeiros de Xullo fun convocado polo armador do Hansa para facer o transporte do barco ata Dinamarca , máis concretamente ata a cidade de Aarhus en onde comenzaba a primeira etapa da “Tall Ships race 2007”. A proba na que íamos a participara constaba este ano de dous tramos de competición de altura e un tramo de enlace no que se podería chamar competición de carallada, no que só tiñas que chegar nunha data fixa ó porto de recalada, sen máis. Era unha especie de excursión para desengraxar das duras condicións de tantos días navegando a tope como nos agardaban.
O número de participantes era alto (160 barcos) e cada un de seu pai e súa nai.Concretamente galegos eramos dous barcos (un de "La Coruña" e nos, de A Coruña) , e o resto de: Holanda, Bélxica, Inglaterra, Irlanda,Alemania, Rusia, Estonia, Lituania, Rep. Checa, Austria,México,Indonesia, Finlandia, Noruega, Suecia,Dinamarca e Polonia. Dado que a diferencia entre os distintos barcos era moi grande agrupáronnos en clases. Así os clase A eran os máis grandes: Barcos escola como o mexicano ou o Indonesio ou dous rusos, e clippers como o “Humboldt”, o “Amundsen” e outros do estilo que máis ben ían como exibición e non a competir. E logo estaban os queches e goletas que se agrupaban, segundo como etaban aparelladas , nas restantes clases ata a D. Nós íamos na clase D onde podías atopar máquinas como o “Fazisi” polaco, ou o “Tomidi” Belga, sendos VOR 60 que hai catro e oito anos respectivamente participaron na volta ó mundo “Volvo Ocean Race” , sí oh, como a que partíu de Vigo o ano pasado. Contra estes , pouco íamos ter que facer, salvo velos pasar e admirar o seu porte e velocidade.
As dúas etapas de velociade non eran das do tipo: “vela,ducha,festa”, se non que se trataba de navegación ; e a primeira delas constaba de 460 millas náuticas, o cal supoñía (con bo vento e boa mar) uns catro ou cinco días (+ noites) a tope de concentración e de rendimento.A segunda etapa das cronometradas era un pouco máis curta:310 millas (entre dous ou tres días dependendo das condicións). No impasse unha etapa de enlace para navegar relaxados e sen agobios , facendo turismo e disfrutando do Gran Norte.

A subida e transporte do barco ata Aarhus foi a grande maioría con motor e procurando coidar o trapo por mor de non romper nada. En "La Rochelle" houbo unha paradiña , para descansar do Golfo de Vizcaia que nos zarandeou arreo e de paso para recoller unha campá do winche de xénova de estribor. A anterior tiña unha fenda de lembranza da travesía por Fisterra no pasado Antroido e era moi arriscado lanzarse a unha competición destas características coa mágoa de que non aguantara.
Despois dunhas horas de descanso, as xustas para facer gasoil e cargar algo de auga doce seguimos costeando a Bretaña, Holanda e rumbo ó canle de Kiel en Alemania, non sen antes pasar ben pertiño de Rotterdam a cidade con máis mariñeiros galegos por metro cadrado do mundo.
En Kiel sofrimos un retraso por mor do tráfico de mercantes (que lóxicamente teñen preferencia) e esto fixo que a nosa chegada a Aarhus demorase un día máis, co trastorno que eso conlevou para a parte da tripulación que se ía incorporar nesta etapa.
A consecuencia: tiveron que pasar a noite no aeroporto da cidade, que para darche unha idea , é un chisco máis pequeniño ca o da Coruña, co revuelo que eso causou entre a seguridade dunha instalación pequena non afeita a este trasego nocturno. Por fortuna contáronnos que non só se enrollaron, se non que ata lles achegaron mantas.
Segundo íamos enfilando cara ó porto deportivo fumos vendo a importancia da cidade no tráfego de mercancías da zona, a través do grande movimento de mercantes entrando e saíndo do seu porto comercial. Mais a sorpresa ía ser ainda maior ó achegarmonos ó lugar que nos tiñan asignado. Aló fumos conducidos por unha neumática (tipo “follow me”), e non queiras imaxinar toda esa cantidade de barcos xuntos, sobre tudo os clase A que ,ó fin, eran os máis vistosos; e o peirao cheiño de xente para ver o espectáculo. Érache como a romería da Barca en Muxía.
A nos tocounos ó lado do outro barco español que estaba inscrito, o coruñés “Juan de Lángara”. E aló fumos , abarloadiños o barco español, e nós o barco galego.
Unha vez rematada a manobra puxémonos a arranchar un pouco por dentro todo e a preparar a cea para os catorce que seríamos nesta etapa. Por sorte esta vez estaba abordo Eduardo, estudante de último ano de náutica e magnífico cociñeiro. Ofrecinme a botarlle unha man , ca seguridade de que podería aprender algo con él ó mando da cociña; mais medio en broma medio en serio , o tipo vai e lánzame o reto de ver a cal dos dous puntúan mellor ó longo da etapa o resto da tripulación.
A cousa prometía interesante. Os dous íamos contar cas mesmas ferramentas e só poderíamos poñer o noso saber facer para obter a mellor puntuación. Aceptei de inmediato e para demostrarlle a miña nobleza deixei que fose él quen empezara ca cea...
E vaia, xúroche que a competición ía estar ben reñida...
Ó día seguinte, unha vez repostos e algo máis descansadiños, adicámonos a pasear pola cidade e disfrutar do seu ambente festivo e universitario.
Aarhus è chan e con montón de km. para recorrela en bici. A parte máis monumental está ligada ó porto, auténtico pulmón económico, e hai poucos anos empezou a crecer cara as facultades da universidade que se creou na mesma. A xente é agradable e percíbese un bo ambente polas rúas. No pouco que vimos polas aforas , alomenos esta parte de Dinamarca é totalmente chaira.
Dado que vai ser a cidade que inicia a “Tall Ships Race” de este ano, toda a vida xiraba en derredor do porto deportivo con concertos, teatro nas rúas, etc. Por se esto fora pouco, as tripulacións de 160 barcos tamén enchen o seu. E si non mira como exemplo o buque escola mexicano “Qualtemoc” con 250 persoas abordo.
Nesta primeira toma de contacto poidemos ver de pertiño ós nosos enimigos naturais: os dous VOR 60 dos que che falei (“Tomidi” e “Fazisi”), así como unha sorpresiva e bellísima goleta finesa o “Helena” que pola disposición dos paos e as súas liñas de auga tiña pinta de ir moi rápida.
A organización da proba dispuxo (como faría en cada un dos portos que íamos tocar) unha persoa que estaría a cargo de facilitarnos as cousas e sería como un guía da zona para nos. É o chamado oficial de enlace. Aquí en Aarhus tocounos unha oficiala xa talludiña, pero extremadamente eficaz, gracias á cal poidemos acceder a cousas tan importantes como unha lavandería, duchas, etc. Sí, non te rías , que despois de varios días na mar , pódoche xurar que botas máis de menos unha ducha quente que outra cousa.
Estes dous días en porto previos á saída foron un pouco de toma de contacto entre nos e, sobre todo, entre as distintas tripulacións dos diversos barcos. Digo esto, porque non hai que esquecer que había varios barcos con tripulación integramente feminina. Íamos coincidir durante un mes en moitos portos..., e xa se sabe ..., o roce...
Tanto é así que algún dos nosos compañeiros máis novos xa aproveitou algún dos conciertos no porto para ir tomando posicións de cara a establecer fraternais lazos ca noble nación Belga, con Finlandia, Suecia, ca Federación Rusa, e non esquezamos a Estonia (con Helen e Linda, dous baluartes dos que xa che falarei máis adiante).
Ben, os dous días que levabamos en Aarhus tocaban ó final e hoxe ás nove (hora local) xa estabamos listos e preparando a manobra de desatraque para estar no centro da bahía a eso das once. Esa era a hora que tiña prevista a organización para a ceremonia de despedida da cidade, que consistiría nunha grande parada náutica comandada polos clase A , e na que os demáis iríamos como recheo. Neno, nunca tal vin. Había que ver os grandes como o mexicano con toda a dotación nos paos formada e cantando “Sigo siendo el rey” mentres un grupo de mariachis amenizaba a despedida desde a popa(tal cual cho conto). Xúroche que aquelo parecía de anuncio, mais estaba sucedendo na realidade. Ó seu lado o “Sedov” ruso, o Indonesio e o resto dos clase A eran un espectáculo digno de ver. No peirao a xente non paraba de saudar ,e ó longo da bahía non cabía unha agulla.
Se ben esta parada era en honra á cidade que nos acolleu estes días , a saída da etapa non se facía ata o día seguinte nunha liña a unhas millas mar adentro, por mor de non estorbar na entrada e saída de mercantes. Esa noite moitos optaban por fondear pertiño e nos,xunto co “Langara” optamos por encamiñarnos a pasar a noite na aldeiña de Rodvig.
Chegamos alí de contado , a eso das catro da tarde xa estabamos amarrando no peirao pesqueiro e logo saltamos a terra. Neno, aquelo era unha aldea no senso máis real do termo. Nun principio non entendín ben a razón de levarnos a pasar alí a noite antes de comenzar a competición propiamente dita; pero cando vin que só había un bar e que pechaba ás once... unha luz se fixo na miña mente: Por moito que a xente quixese desmadrarse ía ser totalmente imposible. Non había onde!!!.
Na terraciña do bar estaba un grupo de animados aboríxenes discutindo sobre a participación inglesa na segunda guerra mundial, e dado que non había moito máis que facer e o Báltico regalábanos 25 gradiños e sol, uns cuantos decidimos sentarnos ó carón deles e pronto fumos incluidos na tertulia (non, non falamos danés, pero o inglés ía ser a lingua franca de toda a proba). Según ía avanzando a tarde e corrían as cervexas as linguas ían soltándose e a vergoña perdéndose. Ainda que a maioría da tripulación falamos inglés ,a algúns costaballes máis lanzarse ata que os vapores da cebada fixeron efecto. Se a esto añadimos que pola bocana entraba o “Antwerp Flyer” que se abarloou a nós, e o “Rona II” un dos barcos femininos da proba... xa temos todos os ingredientes para suavizar a tranquilidade imposta polo patrón para concentrarmonos antes da proba co atraque en Rodvig.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2007 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal