Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Cuan gritan esos malditos…




Que en acabando esta carta… etc. Non, non é o día de defuntos para comezar este conto cunha referencia ó Tenorio. È simplemente que este era o mellor título para o que che vou contar.

Ás veces as fins de semán veñen sen compromisos. Esto é: sen competición e/ou sen entrenamentos. Polo tanto suelo coller carretera e picnic (preferentemente cara a Costa da Morte) para pasar o día ó carón do mar e disfrutando dunha boa merendiña.

Este era un deses, e decidín encamiñar as miñas rodas (infelizmente, catro) a un deses paraisos privados onde extender a miña mantiña baixo uns piñeiros mentres o rumor das ondas me aloumiña e procedo a darme unha merecida homaxe. “Porqueyolovalgo”.

Antes procedera a aprovisionarme cunhas viandas axeitadas e acompañeinas cunha desas neveiriñas de camping para manter a temperatura á Viuva de Cliquot que ía remollar o xantar e completar unha tarde perfecta, en perfecta armonía e tranquilidade.

Alomenos eso era o que eu tiña previsto.

Lamentablemente os meus plans non sairon exactamente como eu pretendía.

Aparquei baixo unha sombriña, e ó baixar do coche comprobei alborozado, que o meu curruncho estaba baleiro e agardando por min.

Fiquei un intre en silencio para escoitar o rumor das ondas e a lixeira brisa soplando entre os piñeiros.

Paz. Esa foi a sensación que percorreu o meu lombo.

Encamiñeime coa miña mantiña, a merenda, a Viuva e unha copa axeitada (non é pijotería; pero , carallo , non vas beber un bo champagne nun vaso de plástico).

Extendín a miña mantiña, abrín a botella da Viuva, servinme un grolo, admirei a pureza das burbullas e deixeime enamorar polos aromas e sabores dun bon viño.

Supoño que a felicidade é algo así. Sen ruidos, sen reggaeton, sen familias con nenos berróns. Só o mar, un bo viño, unha boa comida, un lugar paradisíaco e… paz.

Estaba a piques de rematar o xantar. Da neveiriña extraín un pedazo de xeado de doce de leite para acompañar a última copa da Viuva; e despois entregaríame a unha longa e plácida sesta.

Non che era cousa de pillar o coche ó rematar. Compría agardar , e se a sesta non se prestaba, tiña algo de literatura para pasar a sobremesa.

Que iluso. Estaba xa co postre e saboreando a maridaxe da Viuva co doce de leite, cando no aparcamento parou un deses monovolume do que baixou unha familia feliz e ruidosa.

A ver se hai sorte e marcha para a praia, pensei.

Pois non. Non houbo sorte. Encamiñaronse camposa arriba e asentaron os seus reais nunha sombriña a poucos metros da miña.

Entre os múltiples enseres que desplegaron na cabeza de praia, estaban mesas, cadeiras de camping, unha barbacoa, diversas cestas con comida, carbón vexetal, e… o que máis arrepío me causou: Un baffle xigantesco unido a un micrófono que se aprestaron a conectar.

Como queira que os neniños seguían no aparcadoiro xogando nos columpios, o ruido da tribu era … soportable.

Sí, a paz resentírase; mais ainda era posible unha sestiña.

Meeeeeec!! Grave erro pola miña banda.

Unha vez que as brasas estaban listas e o perfume a churrasco invadía o meu paraiso, chegaron en tropel os miudos, e o pai, dilixente non tivo mellor idea que conectar o micro e ofrecerllelo para que fixeran os seus primeiros pasos no karaoke.

Nese momento souben de certo, que algo moi malo tivera que facer noutra vida.

A paz habitual neste curruncho rachou cos berros arrepiantes e debidamente amplificados das puñeteras criaturas para gozo e disfrute dos seus pais, tíos e demáis familia da tribu.

Non o podía creer. Xa non lles bastaba con tomar por asalto un lugar como este, se non que ademáis viñan provistos de equipo de son!!

Mentres recollía con cara de poucos amigos e lanzaba olladas asesiñas cara eles, non paraban de animar e rir as ocurrencias que atronadoramente invadían o outrora plácido piñeiral.

Metinme no coche; pero como por mor dun miragre da Viuva non estaba para conducir, deixei todo alí ben pechado, collín o libro e dispúxeme a camiñar pola beiramar ata un lugar onde non me perseguira esa maldición amplificada.

Ainda me levou un bo pedazo perdelos de vista e de ouvido. Só espero que os collan todas e cada unha das maldicións que lles botei. Amén.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-07-2017 15:39
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal