Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Dende o Quinto Pino (III)
Xa quedaba pouco para avistar pola nosa amura de estribor a punta leste da Ilha do Pico ,e que segundo as nosas cartas recibía o pintoresco nome de Punta Manhenha.
A partir de aquí bordearíamos a costa Sur do Pico e a unhas once millas ó W xa enfilaríamos o porto de Horta ,na Ilha de Faial.
Esta sería a primeira e única parada da travesía ,e na que eu había de baixarme para embarcar ó que se ía facer cargo de capitanear o barco no resto da viaxe e nas probas que habían de celebrarse nas seguintes semáns en Bahamas.
A borrasca quedaba xa pola nosa popa , seguía a súa derrota cara a Europa continental, e deixábanos como regalo unha apestosa calma chicha e unha mar de fondo do NW que nos disuadía de calqueira intento de baixar a preparar algo de almorzo so pena dun mareo dos que fan historia.
Mira ti por onde, que ,a bon seguro , estas ondas farían as ledicias de Rubén o afamado surfeiro da Costa da Morte; pero a nos estabannos ... fastidiando de moito nabo.
O avance ,dadas as condicións , era o que nos permitía a máquina e a mar, que nos freaba arreo.
Segundo nos fumos achegando en demanda da Punta Manhenha e ó tempo que íamos entrando no resgardo da Illa notabamos como a altura e a forza das ondas disminuía deixándonos así unha navegación ben máis cómoda, polo cal decidimos aproveitar esa ventaxa para ver se eramos quen de chegar a xantar en Horta apretando un chisquiño a máquina.
Pola nosa banda de estribor ía quedando a mole do volcán apagado que da nome á Ilha do Pico, e que nesta ocasión non poderíamos admirar debido á espesa néboa que cubría o seu cúmio.
A navegación nestes momentos èrache ben calmiña de non ser polo monótono roncón do motor e o forte cheiro a gasoil que íamos deixando atrás.
Mentres a costa seguía desfilando ó noso carón de estribor deixándonos ver ó lonxe as casiñas de Lajes (unha das máis importantes cidades de Pico) pola nosa proa xa se distinguía a silueta de Horta e , coa axuda dos prismáticos que Pepe subíu á bañera , albiscábamos algunhas casiñas do que supoñíamos serían as aforas de Horta .
As conversas abordo a estas alturas só versaban sobre a ducha quente que nos íamos dar ó atracar e a comilona que nos pegaríamos no Café de Peter, visita obligada para calqueira navegante que cruce o Atlántico nun ou noutro senso, e onde podías completar tripulacións ou deixar mensaxes nun tablón de anuncios para os que ían ou viñan dun ou doutro lado do charco...
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2009 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (II)
Cando rematei o meu turno de garda e baixaba para deitarme na litera, as condicións xa estaban tornándose complicadas.
A última lectura que alcancei a ver nos instrumentos marcaba 35 nós de vento e a tendencia era a subir segundo íamos entrando na borrasca. Pola proa , a mar íase facendo,tamén, máis grosa; e os pantocazos eran continuos.
Contodo nada máis tumbarme non acordei máis.
Pero xa non nos dou tempo a rematar o descanso do noso turno. Cando ainda faltaba unha hora para que entraramos de novo de garda, despertounos un forte golpe e as voces de Mr. Magoo para que subiramos a escape.
Saimos escopetados da litera e xa o suelo do salón tiña unha anormal escora e embarcaramos bastante agua. Arriba a cousa pintaba bastante mal.
O vento arreciaba en rachas de máis de 40 nós e por entre a chuvia vimos que Carlos estaba na proa tentando arriar o xénova coa axuda de Fernando no pao. Rápidamente nos distribuimos para evitar que a vela se fora á auga e nese intre unha racha máis forte caseque nos mete a botabara na auga. Por fortuna , eu , que estaba no piano , acertei a abrir a trapa e evitar males maiores.
E digo ben, cando digo “fortuna”, porque se che son sincero ,ainda estaba a medio despertar ata que unha onda un pouco máis forte barreu a cuberta e nos trouxo a todos á realidade. Ó seu paso ollamos para os dous homes de proa e seguían alí aferrados á xénova e ós seus arneses ben afianzados na liña de vida.
Mira ti ,as voltas que da a mente, que neses momento lembreime das palabra de Pablo (o proa do “Hansa”) baixando dende Stockholmo a Polonia: “Rapaces, ceñir é de probes”.
Canta razón tiña... E pensar que máis da metade da travesía fora un plácido rumbo de popa...
Pouco a pouco fumos facéndonos coa situación e arranchando a son de mar a xénova nunha banda, mentres no pao tentabamos tomarlle dous rizos á maior para facer un chisco máis manexable o barco.
É curioso, pero a maniobra de toma de rizos sempre hai que facela en condicións complicadas e non sei por que non dan deseñado un sistema sinxelo de facelo … Nótase que nas mesas dos arquitectos navais non se ven as cousas como no medio dun temporal...
Entre o barullo que había alguén prendera xa a máquina, e ainda que con lentitude íamos abrindo o rumbo e evitando a mar de fondo que acompañaba a borrasca e nos entraba directamente pola proa.
Mentres tanto deixábamos pola banda de estribor a Punta de Gonçalo Vello na Ilha de Santa María e albiscábamos por entre os chubascos a luz do faro do cabo.
Ainda tíñamos como unhas 200 millas ata o porto de Horta e pouco resgardo íamos ter ata a Ilha do Pico , xa pertiño de Faial.
De todos os xeitos , de acordo cos datos meteorolóxicos de abordo, a borrasca estabamos deixándoa pola popa e era de esperar que a cousa fose un pouco máis pausadiña unhas millas máis adiante.
A luz do día empezaba a querer mandar xa sobre a escuridade da noite , mais coa que estaba caendo non che estabamos para amañeceres románticos.
Supoño que entre que a choiva ía amaninando e que a luz do día fai ver as cousas máis calmadiñas, alguén apostillou que polo menos ó non estar en regata non tiñamos que andar cambiando os pesos para a banda de sotavento; e coa axuda da máquina íamos avanzando devagariño. Menos mal que cundía o optimismo...

(To be continued)
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-05-2009 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal