Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A morena e o "señor" Navarro
O outro día leín nun xornal da miña cidade as declaracións (sempre inspiradas) do Director Xeral de Tráfico, o Sr. Navarro, que viña a un congreso de algo, no bloque de cemento que os nosos políticos colocaron para tapar as vistas ó porto da cidade.
Nesas declaracións o Sr. Navarro viña a dicir , a unha pregunta do periodista sobre a seguridade vial para as motos, que os gardaraìs estaban pensados para os autobuses e camións (sic) e que non se podía ter seguridade para todos (referíndose ás motos).
Como queira que na miña condición de moteiro coñezo a algún compañeiro mutilado ou morto polas coitelas dos gardaraìs (que son mortais nunha caida a partir de 30 km/h), eso evitou que as declaracións deste “señor” ,e permíteme que poña do de “señor” entre comiñas, me moveran á risa.
É curioso observar como os políticos que nos cos nosos votos puxemos ahi, queren ser os encargados do noso exterminio impune, ou dunha aparente reconversión dass forzas de seguridade na estrada en meros recadadores de impostos indirectos, sen importar o máis mínimo a “pretendida” seguridade da que tanto alardean nas diversas campañas de imaxe en distintos medios.
Desculpa que esta vez me deixe levar pola lembranza de compañeiros en cadeira de rodas ,ou mortos pola presunta desidia da nosa administración, e ainda por riba ter que leer as declaracións deste “señor” ,e ver como se criminaliza o uso da moto en diversas campañas agora vixentes , e nas que se asocia claramente moto=morte.
É unha mágoa ver en paises do noso entorno máis próximo (Portugal ou Francia) onde estas cuestións son tomadas en serio e onde, por exemplo no asunto dos gardaraìs, están xa implantando a doble bionda que impide as mortes e mutilacións ás que aquí estamos expostos cada vez que saímos á estrada.
Pero, non vou a seguir nesta senda, porque noto que se me está quentando o teclado, e non é plan.
Deixame que che relate o gasto de 122€ que tiven o outro día co meu coche.
Verás: Ía para traballar e nunha curva que hai perto do meu curro nunha enorme valla publicitaria na que ata a semán pasada anunciaban o último modelo de todoterreo, había unha aparición gozosa.
Eu vina, porque ía no coche,eh!. Que si chego a ir na moto ,nin flores. Bastante teño con ir atento ós coches para que non se me boten enriba, ou atento ós radares que “velan pola nosa seguridade” e me impiden prestar atención ó que de verdade importa: as circunstancias da vía ou calzada.
Total, que ollei distraidamente para a valla, e alí estaba a aparición.
Tumbada tan ancha coma longa sobre un leito de nubes, esa morena vestida só cun escueto conxunto negro e unha gargantiña cunha estrela e unha lúa.
Dende o seu marco incomparable ollaba para os incautos coma min e ofrecía esa boca...aaaai, esssa bocaaaammmmmm!!!.
Total, non tomei a curva.
Fun parar sobre a beirarúa,cheguei quince minutos tarde ó curro, e menos mal que non esnaquicei a roda.
Pola tarde ,cando fun ó taller a polo coche xa tiña o diagnóstico: 122 € de bellón... e ainda por riba “a seco”.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-05-2008 21:51
# Ligazón permanente a este artigo
As Letras Galegas e a súa puñetera mai
O outro día na reunión mensual do clube de borrachos , ou si o prefires en fino: clube de cata; levei de invitado a Xosé Fernando (un día destes teño que buscarlle outro alcume menos venezolano). Él , xunto con “Juanito”, Ana e outros máis da cuadrilla exercen o seu maxisterio no vello Sur.
Ainda que no comenzo da cata estaba un pouco cortado pola demostración de creatividade dos/as presentes ( sabor lixeiramente afroitado, con retrogusto a melocotón escurridizo... etc,etc. ,xa sabes as chorradas que se din para definir o indefinible dun bon viño), ó ir andando a cata e a posterior cea, empezou a soltarsenos a todos/as a lingua. E ,deu a casualidade, de que él ó beber inspírase de moito nabo.
Velaiquí tes unha parte do que lembro do seu discurso que fixo as ledicias dos/as presentes na nosa mesa:
“Sí, amiguiños, cada vez queda menos espacio para as sensibilidades anarquistas con esperanzas internacionalistas como a miña.
Hoxe tiven unha xuntanza co consello de anciáns do meu colexio cogallo de tratar de perfilar e organizar a semán das letras galegas.
Non me tachedes de arrogante.Non me considero máis lúcido que os membros/as do Consello. A maior parte deles teñen máis anos de servicio no corpo ca min, e a súa forma de pensar está condicionada polas súas experiencias dos 60,70 e 80. Ás veces penso que a caida do Muro de Berlín é unha barreira invisible que marca o momento no que a maioría das xeracións de venerablea anciáns... (ui, perdón), e de anciáns femia, que nos controlan, deixaron de crecer intelectualmente.
Algo así como a brecha dixital noutros ámbitos.
Podemos velo tamén nos programas de TV. Tanto nos presentadores, tertuliáns ou convidados teñen como referentes culturais a Paco Martínez Soria e a Fernando Esteso. Se recuperades cachiños das súas intervencións comprobaredes que teñen os seus homólogos en guións de películas emitidas en “Cine de Barrio”.
Aquí, en Galiza, prodúxose a mestizaxe entre os citados referentes da mai patria e Ana Kiro ou Fuxan os Ventos.
Froito desta unión contra natura e ó abrigo dos pantalóns de pana e as fotos do Che, xurdíu o novo docente galego de finais do século pasado.
Este ano, adicado pola nosa ínclita Academia da Lingua, ó escritor Álvarez Blázquez, está tamén condicionado pola celebración dos 40 anos do triunfo de Massiel en Eurovisión.
Pero, bueno, despois desta disquisición deixádeme que vos diga, que este venres 16 temos no noso colexio o Festival das Letras Galegas; e a semán está,por tanto, chea de actividades que preparamos nunha reunión do claustro na que os membros máis novos non deixaban de fungar: “Con tanto ensaio a ver como vai a ir o programa”. “Pois ti non te queixes tanto, que tes dúas horas na semán, peor son eu que teño que arranxarme cunha soa”...
Eu,visto o visto, preguntei se había turno de palabra para facer a miña aportación, que máis ou menos viña a dicir: “Se o obxectivo do traballo é dar a coñecer ás familias algúns dos traballos de seus fillos, e non hai tempo para nada; podíamos rodalo e ofrecerllelo ás familiasa nun DVD ó final de curso, o mesmo que facemos a revista escolar que había de sair esta semán, e poderemos darnos con un canto nos dentes se sae para finais de mes.”
Oes, como se falase cunha parede. Un festival, é un festival ca súa presentadora, o seu público; e ,ademáis, despois do 17 de Maio xa non é a semán das letras galegas.
En fin, como terei que estar presente no festival dos collóns, hei de ir provisto dun escapulario ca foto de San Luis Uribarri e Santa Massiel."

Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-05-2008 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal