Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Dende o Quinto Pino (I)



O outro día chamoume Fernando para propoñerme un deses negocios que un non pode rechazar.

Fernando, seguro que ainda te lembras de él, estaba conmigo cando eu empezaba a cimentar a miña tardía vocación mariñeira a bordo do “Espantallo I”; e ainda que logo desa primeira tempada compartida , esa tripulación foi tomando rumbos deportivos ben distintos, no persoal ficou un poso que unha vez ó ano nos xunta nunha cea na que nos poñemos ó día da vella “Bichero`s Sailing Team”.
Pero, imos ó conto.
Fernando estaba buscando xente con experiencia para facer o transporte do “Rohna” ( un “Sun Oddisey 51”) desde Cascais ata Bermudas para participar alí nunhas probas. Cando lle oín ó outro lado do teléfono a proposta pedínlle tempo para pensalo … e ,ós dous segundos xa lle estaba dicindo que sí.
Era unha oportunidade para o meu primeiro cruce do Atlántico, e non estaba disposto a renunciar a ela.
Tiña que solucionar os permisos no curro; mais esa cuestión era o que menos me incomodaba agora.
Ainda que para a viaxe sería ideal contar con alomenos dez persoas, o día da partida, no peirao do Nautico de Cascais só estabamos seis.

A estas alturas só un inconvinte me puxo atrancos: Ó final no curro só me deron dez días , co cal ía desembarcar na metade do camiño aló por Faial , no arquipélago das Azores. Alí embarcaría o capitán que se faría cargo do barco ata a final da viaxe e ó longo das probas en Bahamas.
E, chegou o día.
Alboreaba a mañá ás nosas costas nas costas de Lisboa e un vento suave do NE afastábanos do continente nun cómodo rumbo de aleta cunha intensidade que non sobrepasaba os 18 nós.
Ainda que o “Rohna” contaba a bordo cunha “lencería” do trinque, tíñamos orde estricta do armador de usar para o transporte só as velas de dacrón.
A tentación era forte , mais , quen paga manda.
Por dentro o barco era ben cómodo e preparado para a navegación oceánica ata o punto de dispoñer dunha potabilizadora de auga, e ter o teito da cabina cuberto de placas solares ,que en todo momento permitían ter as baterías de servicio en estado óptimo para calquera eventualidade.
A travesía prometía ser relaxada. Estabamos bordeando o S. dun anticiclón que nos ía levando paseniño cara o W ; e o feito de que non fora competición permitíanos , no caso de baixar o ritmo, prender a máquina para empuxar un chisquiño .
Con todo , ó longo das primeiras xornadas de navegación disfrutamos de boa temperatura, ventos portantes en entablados e unha mar tranquila. A única visita que recibimos foi a dunha familia de golfiños que nos acompañaron durante un par de días, non sei se atraidos pola selección musical que levábamos ou polo pouco éxito do meu arroz ,que caseque acababa indo pola borda a cotío.
Éche o que ten non ter unhas boas condicións para demostrar as miñas dotes culinarias.
Xa pensabamos que todo ía ser navegación de placer e relax e felicitábamonos pola sorte que tiveramos, cando á mañanciña do sexto día (cando eu xa levaba unhas horas de plácido sono na miña liteira) baixou Alexandre (Mr. Magoo) todo alporizado para que subíramos a botar unha man.
Un role de vento ó NW facía imperativo e urxente arriar o “genaker” e necesitábanse mans en cuberta.
Era a cola dunha borrasca que , a medida que a nosa derrota ía virando en demanda da Punta de Gonçalo Vello no S. da Illa de Sta. María, empezaba a mostrarnos a súa forza...

(To be continued)



Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-04-2009 19:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal