Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un honroso último posto
Hola. Ainda sigues aquí?.
Sí, tes razón, non teño vergoña. Xa vai para un mes que non busco un anaco de tempo para adicarche.
Bueno, vou ver se son quen de tentar remedialo. Polo menos vou contarche como foi a pasada “navejasión” que fixemos na pachanga de fin de semán.
Verás. A cousa comenzou renqueante. Déronnos a saída no límite da legalidade. Tiñamos escasos seis nos de vento e ó pouco empezou a caer estrepitosamente ata quedar entre dous e un ; co cal a nosa velocidade non pasaba, no mellor dos casos, de medio nó. Quen di velocidade , di arrastrarse nunha mar plana e vendo como as velas máis que portar, colgaban do mastro.
A situación era de moitas risas. Ó noso lado veíamos como o “Aguas de Mondaríz” e o “Aledapa”, dous barcos regata pura sen apenas peso e completamente vacíos por dentro ían avanzando e deixándonos atrás ata vermonos nun honroso último posto. Con todo , o patrón non perdía a esperanza. A previsión meteorolóxica era de aumento de vento ó longo da tarde e baixada de temperaturas á entrada dunha fronte fría. Só era cuestión de esperar. Mentres, o peso movible de abordo era trasladado a sotavento , e todos/as estabamos facendo banda nese lado e tumbados sobre a regala ca segreda intención de non alterar a aerodinámica da nosa xénova 1, nen xenerar turbulencias no seu pujamen en aras de aproveitar o pouco vento existente.
Funcionou!. Pouco a pouco, e paseniñamente fumos empezando a tomar algo de aceleración e xa nos movíamos á vertixinosa velocidade de dous nós!!.
Eu non apartaba os ollos da baluma da maior ,reaxustando a cada segundo a posición do carro e da escota tentando de non desaproveitar nen unha pinga de vento. Pola súa conta, Fran, na xénova facía o propio con movimentos suaves e delicados.
O patrón decidíu tomarse a cousa ben ,e como xa contaba con chegar fora de tempo, ordeou que polo menos tentaramos divertirnos.

Mentres nos seguíamos arrastrándonos, un compañeiro deu a voz dunha brisiña que se percibía remolona poucos metros máis adiante. Tentamos dirixir o barco cara alí , no medio da ría, e quixo a sorte ou Eolo, que arrastrándonos,chegaramos a collela.
De súpeto tiñamos presión nas velas.
A solución estaba no medio do campo de regatas. Mentres o “Mondariz” e o “Aledapa” optaban polo bordo de terra na procura de ventos terrais, o noso patrón decidíu confiar na anunciada entrada da fronte e mantermonos no medio da ría. E ,alí estaba!
Non podes imaxinar a sensación de veren ó resto da flota parada na costa , e nos , poucos metros máis ó interior da ría despegando como foguetes mentres oíamos as voces dos outros barcos tentando virar para poñerse ó noso rumbo e aproveitar o noso vento.
As voltas que da a vida, tu. Despois de caseque dúas horas nun honroso último posto, en menos de dez minutos estabamos comandando a proba con autoridade. E o que é mellor, dándolle para o pelo ó “Mondaríz”, o barco das nenas ( a súa tripulación é enteiramente feminina e a súa patrona está preñada. Sí,sí, en serio).
O “Aledapa” foi o primeiro en chegar á nosa estela e pillar o noso bordo. Contodo, xa levabamos máis de dúas esloras de ventaxa e nos íamos aumentando a distancia co noso propio vento aparente. A cousa tornárasenos de cara, e na primeira virada na boia de barlovento todo volvía a funcionar como un reloxio suizo.
O noso “genaker” estaba arriba en menos de vinte segundos, e cando caeu a primeira granizada da tarde , pola popa veíamos como o “Raygrass” se veía na obriga de cortar a driza da súa xénova ó non seres capaces de arriala ; e o “Mondariz” daba boa conta do “Aledapa” e dispoñíase a vir na nosa caza en pugna co "Esoga" que se unira á festa dos 40 pes.
Agora, xa ninguén abordo pensaba en divertirse. O único que nos valía era manter a raia ó “Mondariz” e non perder nen un metro da ventaxa sacada.
Ó inicio da nosa segunda ceñida, vimos como as esloras que nos separaban do noso perseguidor se ían acortando. Pensamos que íamos telo marcándonos todo o que restaba da proba, pero as rapazas decidiron seguir o bordo do medio da ría para o tramo de ceñida, mentres nos optamos por cobixarnos debaixo do borde da oscura nube que nos aseguraba un chisco máis de presión.
Non negarei que era unha decisión perigosa e arriscada; pero o patrón pensou que nos daría un punto máis de velocidade e uns metros de adianto cando fixéramos a última virada.
Durante un pedaciño ó noso través, tiñamos de continuo as nenas do “Mondariz”, pero un role de vento, que pillamos de cheo, e que as deixou clavadiñas no sitio, empurrounos cara a boia como voando.
Alí subimos o “spí” pesado, dado que agora o rumbo cara a meta era de 180º (popa pechada), e o vento xa rozaba ben os vinte nós, e entre rachóns de caseque trinta ,entramos na meta como quen di derrapando con chulería.
Sí, oh. Ó cruzar a meta e ata o pantalán, en vez de arriar todo e dar motor, decidimos orzar un chisco e cando me dispoñía a abrir a maior para equilibrar o barco nunha racha, o patrón nun susurro indícame: "Non toques nada". Claro, a escora foi das que fan época. Metimos o pujamen do “spí” na auga , e a botabara sobrevolaba a escasos centímetros as ondiñas da bahía. Estabamos de foto!!
Igualiño que Fernando Alonso nunha carreira de exhibición... e que cando nos poñemos...

Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-04-2008 17:17
# Ligazón permanente a este artigo
19 segundos
Ainda que te teño un pouco deixada da man por mor das poucas horas que ten o día, despois do epílogo do serial “Paixón de pedigrí” , quería voltar de novo a unha desas aventuras mariñas das que sei que gostas.
Ben, póñote en antecedentes: Ainda que a tempada de competición forte non comenza ata este mes, ó longo do inverno veñen celebrándose probas que poderíamos definir como de posta a punto das tripulacións, e que consisten en percorridos de ata un máximo de vinte millas de carácter costeiro , algún triángulo olímpico ou ,se as condicións son moi duras, un sinxelo barlovento/sotavento.
Xa levabamos varios fins de semán con probas de estas características, que moitos definen como as “pachangas da fin de semán” e que en teoría son un simple divertimento entre barcos e tripulacións de sobras coñecidos entre eles.
Digo en teoría, porque na práctica, ainda que non hai nengún trofeo en xogo nen cuantiosos premios, sí está en xogo a honra dos armadores e patróns... e eso, meu amiguiño, éche moi valioso.
Verás, o pasado sábado, e despois de varios sábados sen vento e polo tanto sen poder facer nada, por fin había unhas condicións boas, cuns quince nós do SW e con tendencia a subir ó longo da tardiña.
Así as cousas , o noso armador xa nos tiña citados a todos/as no barco para sair unha hora antes da indicada para o comenzo da proba co fin de ir quentando e probando diversas configuracións de velas. Alí estabamos todos/as, agás o patrón habitual, que por cuestións de traballo estaba fora.
Ainda que abordo hai capitáns titulados de sobra, o armador non quería deixar nada ó azar, sobre todo se temos en conta que este fin de semán incorporábase á “pachanga” o Navantia (bicampeón do mundo da clase IMS 670), polo que ó chegarmos abordo e dispoñernos a preparar toda a cabullería , as velas que íamos a levar, e vaciar o barco de todo o peso non necesario; vemos aparecer polo pantalán unha cabeleira loira moi coñecida. Sí , era Chuni. A metade de nos non podíamos creelo, pero èrache certo. O armador contratara para a “pachanga” a Roberto Bermúdez (medallista olímpico de clase 470, patrón do “Brasil 1” barco participante na anterior “Volvo Ocean Race”, e patrón do “Caixa Galicia” barco tricampeón do mundo da clase TP52). Ti me dirás...
Non podíamos fallar. Todos/as tiñamos que dar o mellor de nos .
O caso é que ó chegar abordo, o tío non se comportou como algúns agardabamos. O trato foi desde o primeiro momento de tu a tu. Botou man das velas, dos cabos e axudou a arranchar todo coma un máis da tripulación.
Xa estabamos destracando e ó remtar a maniobra,mentres nos dirixíamos ó campo de regatas, Chuni comenzou unha arenga para toda a tripulación.
Distribuiu os postos e púxonos ó corrente do que agardaba de nos. Ainda que partíamos ca dificultade engadida do maior peso do noso barco e o usadas e estiradas que estaban todas as nosas velas por comparación ca lencería noviña do “Navantia”, ó rematar a arenga veías nas caras da xente unhas gañas como se nos estiveramos xogando a copa do mundo.
Durante a hora e pouco que estivemos probando distintas combinacións de velas, xa poidemos ver cal ía ser a tónica ó longo da proba. Nada de descanso. Os distintos “trimmers” tanto de xénova como de maior e “spí” non podían deixar de currar nen un segundo por longo que fora o bordo.
Eu, desta xeira, ía como segundo “trimmer” de maior; e podo xurarche que esta vez estaba ben contento de obligarme a ir ó ximnasio durante a semán.
Miguel , o compañeiro que levaba o carro de maior tivo que pedir o relevo, porque non daba sacado forza despois dos primeiros e esgotadores bordos de proba.
É curioso. Mesmo barco, mesma tripulación; pero ninguén se preocupaba doutra cousa que non fosen as velas e as manobras.
Ainda que houbo algún que outro cambio de posto en aras do cansancio ou da maior forza física, á hora de dar a saída estabamos máis ou menos nos mesmos postos que sempre.
A proba ía ser curta e sen sair da bahía da Coruña. A liña de saída estaba pertiño da boia da Guisanda, de alí á boia do “Chino”, logo a unha en Mera, outra na Praia de Oza e volta ó “Chino” para a segunda manga.
Ben prontiño despois de dar a saída, quedou ben claro que esto ía ser cousa de dous barcos, si acaso tres: O “Hansa”, o “Navantia” e o “Fadesa”. Ó virar o “Chino” e na primeira izada de “spí” o asunto caseque quedou reducido a un “match-race” entre nos e o “Navantia”. O “Fadesa” tivo un problema na arriada da xénova e acabou rachando o puño de driza co cal perdeu un tempo que despois non sería quen de recuperar.
A bordo todo ía funcionando como un reloxio suizo. Curiosamente, á hora de facer banda, nos bordos de ceñida todo era silencio e ninguén se aprestaba a iniciar as habituais tertulias . Os que íamos ás velas estabamos continuamente regulando e trimando todo para conseguir o meior rendimento no rumbo que marcaba Chuni. Só de cando en vez se escoitaba a súa voz anunciando as viradas ou pedindo algún axuste fino de cara a non perder de vista a popa do “Navantia”, que ainda que trataba desesperadamente de despegarse de nos , non se ía moito máis aló duns metros pola nosa proa.
Mentres o resto da flota estaba noutra proba e noutro mundo, nos estabamos ca nosa guerra de desgaste co “Navantia”. Ó longo da proba as previsións meteorolóxicas cumplíanse e en pouco tempo xa tiñamos entre vinte e vintecinco nós de vento. Esto, víñanos de perlas, xa que ó ter máis peso xenerábamos máis inercia e máis vento aparente. Así eramos quen de manter ó “Navantia” a raia.
Estabamos xa na metade da segunda manga e as botellas de auga abordo vaciabanse a unha velocidade de vértigo, mais ninguén falaba de pillar os bocatas que estaban abaixo agardando por nos. Nen sequera os dous topos que estaban abaixo facendo a navegación e preparando o “spí” para a inminente izada, se sustraían á tensión da proba.
Acababamos de virar a boia de Oza e xa nos encamiñabamos á liña de chegada. Diante nos ,caseque proa con popa, o enimigo a batir. Os dous con “Spí” arriba e nos achegándonos ameazadores á popa do “Navantia”, pero incomprensiblemente non facíamos máis que amagos de adiantalo, sen rematar a manobra. Nun principio non entendía o que intentaba Chuni, mais con todo ninguén perdía de vista as súas velas e as ordes eran dadas nun susurro dado que estabamos a tan pouca distancia do outro barco que as nosas voces serían oidas con facilidade e así contrarestadas as nosas manobras.
Cando xa tíñamos a chegada a menos de cincuenta metros da proa do “Navantia”, o seu patrón Xesús Pintos , non deixaba de ollar incómodo para nos vendo que a nosa táctica (que agora xa tiñamos todos/as clara) de envío de vento sucio estaba dando os resultados esperados por Chuni; e nun berro que soou a cabreo ordenou a abrir velas e arribar para escapar do noso influxo. Supoño que confiaba na rapidez e axilidade de seu barco para refacer o feito e así librarse de nos.
A historia estaba ben plantexada, pero non contou ca peza que reforzáramos abordo. Chuni tiña ben medida a situación e cando albiscou o camiño libre aproveitou a nosa arrancada, orzou suavemente e mentres que o “Navantia” voltaba ó rumbo bo, nos xa estabamos oindo o bocinazo da chegada. Ahí ,sí que rematou o silencio. Chuni o primeiro e logo todos/as os/as demáis empezamos a dar chimpos pola cuberta e berrar como tolos.
Dazanove segundos despois entraba o “Navantia”; e trintaesete minutos despois o primeiro do resto da flota, o “Fadesa”.
Ah, olé pola tripulación do “Navantia”, que ó pasar ó noso lado lanzaron unha salva de aplausos na nosa honra... que , oes souberon a gloria bendita...
Éche ben certo que gañar sabe calquera, o difícil é saber perder.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-04-2008 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal