Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Paixón de "pedigrí" (Epílogo)
Ainda que non estaba previsto este epílogo, botándolle unha ollada ó abrupto final da historia de Xosé Fernando (deus, creo que nunca me perdonará o nome de "culebrón" co que o bauticei...), antes de comenzar esta longa ponte púxenme en contacto con él para saber en que quedara a cousa.
Xa non durmía nen atopaba acougo. Estaría preñada a cadela?
E de estalo, de quén?
Aaaaiii!! que sen viver!!
Boeno, pois como non era o único que estaba nesa tesitura, algún/a dos/as amables membros da audiencia desta páxina mandaron correos para ver en que quedara a cousa,xa podo dicir "urbi et orbe" que a cadela pendón
NON está preñada!!!
Sí,amigos, para descanso e relax de Xosé Fernando a súa cadela non foi preñada por nengún dos candidatos. E non queiras ver o feliz que soaba a voz do seu dono cando o chamei por teléfono. Polo menos ,agora , tanto él como a súa dona, xa poden descansar en paz.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-03-2008 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" e 4 (O "Grand National")
Cando conseguín espantar ó sátiro, descubrín por onde entraba na miña leira. O mui cabrón saltaba a tela metálica de metro vinte como se nada. Nese momento arrepentinme de ser criado como o fillo pequeño e mimado dunha familia nuemerosa. Sí, necesitaba poñer un suplemento ó pecha da leira e non tiña nen puta idea de como colocar os aramios.
Ó día seguinte, cando cheguei de currar, a familia déume as novedades. A viciña botou ó violador tres veces e non me aseguraba que non tivera entrado máis veces sen que ela se decatara. A miña mai corroborouno todo e apuntou que ela tamán o botou dúas veces. “Maravilloso”, pensei. “Teño un concurso hípico no meu xardín”.Como o moi fillo de puta sigua practicando vai darse o luxo de facer o salto con piruetas mortais e saudar ó respetable.
Armeime de valor para enfrentarme ó problema e achegueime á ferretería de Miguez. Eran xa as 1830 horas e a noite ía caer a eso das 1900h. Só tiña media hora para lucirse o rei do bricolaxe.
Cargado de aramio e tensores empecei a terefa. O rollo de aramio liouse e eu non era quen de estiralo. Os minutos ían pasando e a noite avanzando.
Collín o primeiro tensor mostrándolle todos os meus respetos, pregueille que cumplise a súa tarefa e ata supliquei mentres movía ca chave inglesa o seu complexo mecanismo xiratorio. Así ata os catro que comprei. Os catro tensores fláccidos mostráronme con firmeza que algo non funcionaba.
Por sorte tiña un viciño “manitas”; así que vencendo a miña patolóxica vergoña, fun a pedirlle socorro. O home apareceu cun foco a baterías para poder traballar con boa luz, e nada máis ver os putos tensores exclamou:”Estabas apretándoos ó revés!”. Eu,aparteime discretamente cara a zona de sombra para que non se notase a miña cara de papón.
Cando o despedín intentei manifestarlle a miña gratitude infinita; e cando chegou á casa a miña dona, nun desliz de soberbia, expliqueille en primeira persoa do plural as vicisitudes da obra como se o protagonista fose eu cunha pequena axuda do viciño.
Supoño que existe un deus ou “aljo” que decidíu castigar a miña vanidade; porque despois da cea houbo unha nova visita do sátiro. O cabrón arrancou a tela metálica a dentelladas abrindo un boquete por onde entrar a consumir os seus libidinosos desexos.
Non fun capaz de admitir o meu fallo. Nese momento culpei ó viciño fungón de axudarlle a facer o burato para joderme por cuestións de lindes.
Daban as badaladas de medianoite mentres a miña muller e eu zurcíamos o burato á escasa luz dunha bombilla de baixo consumo (puta conciencia ecoloxista,joeer).
Pero ahí non remataba a noite. Ás tres da mañá despertounos o “botellón” que montaba a nosa cadela con tres (3) cans .
Cando me erguía da cama a miña muller lembroume que me abrigara , que facía frío. O que ela non sabía é que a mala hostia me producía a suficiente calentura como para non enterarme do frío da noite.
Non podía rendirme. Qué faría o meu heroe Charlton Heston nesta situación?. Tes que comprender que eu vou camiño dos cincuenta e as miñas referencias culturais son de outra época.
Exprimindo os meus recordos de aquelas inesquencibles “Sesión de Tarde” dos sábados do antigo réximen, recupero a imaxe en branco e negro do meu heroe enfrentándose a un exército de formigas en “Cuando ruge la marabunta” , e valoro as dúas opcións que él utilizou:
A.-Foso con líquido inflamable para cortar o paso ó inimigo.
B.- Barricada infranqueable.
Co sosego que me producía a terceira copa de Porto (que vicioso é o puñetero) entrégome á opción “B”. Entre outras cousas porque os meus viciños , de escasa cultura cinéfila, non serían quen de relacionar o holocausto “cadelico” (ou como se diga), co heroe do “Planeta dos símios”; e o sistema de barricada leva anos demostrando a súa aplastante eficacia contra asaltos de “sioux”, “apaches”, “comanches” e ata hordas de chinos durante 55 días en Pekín.
Mentres agardaba a chegada da miña esposa para planear xuntos a estructura sentín á miña cadela ladrar con forza no alto do valo que da ó camiño. “Así se fai,bonita!”
Defendendo o fogar contra viandantes descoñecidos. Asomeime ó borde por ver se era unha banda de Albano-Kosovares; pero non.
A moi... estaba animando ós seus colegas para continuar a orxía. “Será posible!.O teu amo aquí jodido , e ti, putón, invitando ó inimigo”.
Decidido. Vouna pechar na boega e non vai sair máis ata que se lle pase o celo. Acto seguido din instruccións á familia sobre as duras condicións do peche da moi... e non o vas creer, ninguén discutiu a orden.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-03-2008 16:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal