Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A marca "Costa da Morte" revisitada (e III)
Ainda me restaban unha ou dúas iconas da Costa da Morte por revisitar; así que aproveitei a miña saída do hoteliño con encanto para, xa de camiño cara a casa, facer unha paradiña.

A primeira foi na Barca en Muxía. Está todo como hai anos, se sacas unha tendiña de “souvenirs” e que hoxendía non te recibe ó pe da eirexa o fotógrafo Ramón Caamaño, como me aconteceu a min a primeira vez que aló cheguei. Aquí, pola contra do Faro de Fisterra, tes onde desaguarte e a pedra de abalar segue no seu sitio.

De alí encamiñeime á beirarrúa de enfronte seguindo a ruta de Praia Lago e Merexo. Deus, que lembranzas das ceas que alí disfrutamos e do postre de flan da casa tamaño familiar, pero de verdade eh. Seguín ata Praia Leis e despois tirei para o Faro de Cabo Vilán.

Oin dicir que agora abrira alí un museo ou algo. A ver que hai.

A estradiña que leva ó faro segue como sempre e o parque eólico dando a matraca co súa infernal contaminación acústica. Ó chegar á esplanada do faro xa vin que estaba aberto, e entrei. Había uns indicadores no que era a antiga vivenda da fareira e nunha das habitacións agora abrira un bar atendido por unha espelida rapaza loira. Entrei e pregunteille pola posibilidade de subir ata arriba da linterna do faro. Indicoume que eso era imposible e o que podía facer é visitar o museo do faro que había na sala contigua. Ante a miña insistencia, a rapaza moi airada fíxome ver que agora o faro está automatizado e non había persoal. Eu non arriei e tentei facerlle ver a incongruencia do seu argumento salientándolle o feito de que cando hai neboa alguén ten que encargarse do faro. Ela respostoume que se encendía a luz automáticamente. Eu cun sorriso, suliñeille que de pouco valería a luz nun día de néboa e que mellor sería acender a serea. Pensou un intre mentres eu veía sair fume da súa cachola, e repetíu coma un autómata, que a luz acendía soa. Aquí xa eu decidín abandoar esta conversa inútil (vai ser certo eso que din que as loiras son tontas) e encamiñarme a ver o museo que consistía na vella óptica do faro algunha baliza de entrada a porto e o vello radio-faro do Vilán. Lamentablemente estaba vedada a subida á torre. Por fortuna hai algúns anos tiven a sorte de subir a ella gracias a Cristina a fareira (que supoño ainda segue destinada aquí) e disfrutei da impresionante vista dende aló arriba mentres notaba como o vento mecía a torre por mor da súa elasticidade que permitía que os temibles temporais desta costa acabaran con ella ou a agrietaran.

A pesares da cortedade da visita, non foi tan penosa como a do Faro de Fisterra coa súa desagradable colección de carteis de prohibido esto , prohibido o outro.

Pouco despois achegueime dando un paseiño ata o Cementerio dos Ingleses. A pista de acceso está en bastante mal estado, polo cal as visitas están bastante condicionadas. O lugar está suspendido no tempo sen rebumbio turístico e ó son das ondas aloumiñan as pedras que forman a súa muralliña.

Voltei pola mesma senda cara Vilán.

Unha vez alí ainda lle botei un par de fotos ó faro, e despois puxen rumbo cara Camelle. Alí estaba a derradeira icona da Costa da Morte. Sí , estou a falar do que foi, ata a maldición do “Prestige”, o imperio de Man o alemán de Camelle.

Ó chegar á vila unha grata sorpresa aparece ós ollos do viaxeiro, a saber: Unha flamante casa da cultura que leva o nome de Man. Seguín camiño cara o porto para ver a vella caseta onde él vivíu en sintonía coa natureza e onde habitaba tamén algún deses debuxos que a todos os que pasabamos por ahí nos pedía que fixeramos.

Na miña inocencia pensaba que todo estaría convintemente recuperado, sinalizado e ben coidado; mais non me decataba que esto é “Hispañistán”.

As esculturas que Man elaborara cos restos dos naufraxios que a mar arrastraba ata a costa , esa sinfonía infinita de círculos e esferas que xalonaban o que él chamaba o seu museo, eran tan só unha lembranza medio desfeita ó albor dos elementos. A súa casiña parecía unha escultura de “Christo”. Estaba envolta nunha lona negra e atada cunhas estachas. Desolación, era o que un sentía ó ver o legado deste home único e que puxo a Camelle no mapa. Desolación e pena por ver como trata o meu país ós seus devanceiros ilustres e ó seu legado.

Mágoa de país que non merece os mandamases que ten feridos e escuros, que como xa cantaba Pondal non nos entenden,non.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-02-2013 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal