Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Hai que estar ó que hai que estar


Xa hai algunhas semáns que estou un pouco perxudicado por un par de accidentes marítimos consecutivos no tempo e no espazo.

Como xa che dixen con anterioridade, últimamente a cuberta do Hansa é un campo de probas para noveles extraidos das levas que os armadores fan na Escola de Náutica. Pero eso, desafortunadamente, non asegura unha mínima experiencia marítima, e, ás veces, nen sequera que se teñan montado anteriormente nun barco.

Se a todo eso engadimos que un non sempre está coa cabeciña centrada, fai unha mestura moi pouco recomendable.

Verás, o día de autos, non che sei ben por qué, dos cinco veteráns que había abordo, a saber: o armador, o capitán, e nos os tres que xa coñecemos o barco sobradamente; nengún tiñamosa cabeza onde debería. Esto é: Na regata.

Súmalle seis rapaces encantadores procedentes da Escola de Náutica; pero que nunca montaran nun veleiro, e menos participaran nunha regata. A esto engádelle vento duns 20 nós con rachas de 30 e mar de fondo de 3 a catro metros.

Non me digas que pasou , pero xa na saída vin que non era o único que estaba fora da regata.

Eu, como suele ser habitual, tomei os tempos na presaida; e ó chegar ó último minuto empecei a cantarlle ó patrón os tempos cada 10 segundos. Predicaba en deserto. Tomámos a saída con un minuto de retraso!!

A partires de ahí tocaba remontar; e o patrón optóu por unha táctica contraria ó resto da flota que preferíu o bordo de terra (pegados a Mera) cara a boia do Porto Exterior de Ferrol ondo viraríamos.Nos tiramos polo centro da bahía na confianza dunha maior presión de vento. Funcionounos. Tanto foi así que ós poucos minutos estabamos xa segundos detrás do “LK1”e defendendo a nosa posición diante do “Salseiro”.

Pronto chegamos á boia de Ferrol que viramos sen problemas e dispuxémonos á izar o spí.

Aquí empecei a lucirme. Estaba a cargo do piano (sí, como moitos outros miles de veces) e para poder ter a driza máis libre carguei o “winche” e apresteime a abrir o “stopper”. Maldita a hora. A driza non estaba ben mordida e deslizouse uns centímetros que no grátil da xénova foron uns metros. Empezaron a baixar santos dende a popa mentres eu non sabía onde meterme. É certo que estabamos xa sobre a boia, pero esa punta de velocidade que perdimos ben poido facernos caer un posto.

Unha vez na boia , dous dos novos tripulantes puxéronse ó pao para izar o spí. Queres ver que a ninguén se nos ocurríu advertirlles de que debía ser izado á máxima velocidade para evitar que empezase a portar e así dificultar o cazado da driza. Resultado: O spí pola auga, eu desesperado no “winche” e os dous colegas do pao ollando para a auga mentres que cos berros meus , do proa e dos que algo sabíamos da situación, tentabamos meter a tela abordo e seguir coa driza... que ó final chegou a tope de pao e co espí portando. Non sei como!!

Pero , rematou aquí? Noon!!

Nunha trasluchada pouco clara , un dos colegas novos estaba na bañera xusto onde non debía estar. Sí, no percorrido da escota da maior; que , de non mediar alguén, ía directo cara a súa cabeza.

Non me deu tempo a pensalo. Metín a man para tratar de frear no posible o golpe da escota e evitar que lle deixara a fronte descapotable. O golpe e a fricción máis gorda comeuna a miña luva e a miña man esquerda. O colega só caeu sobre a bancada preocupado polo seu gorro!!!. Eu preguntándolle se estaba ben , e él preocupado polo seu puto gorro!!. Empecei a chamarlle de todo mentres a través dos trozos da miña luva ía vendo como a miña man cambiaba de cor e inchaba por momentos mentres advertía cada vez máis dificultade para mover os dedos.

Pero non acabou aquí a cousa.

Como ninguén parecía estar ó que había que estar, o patrón decidíu unha “trasluchada” por libre , que caseque lle costa un brazo ó proa Batán,quen nen fora avisado da manobra.

O proa, con un curriculúm veleiro de campanillas, e vello colega de aventuras marítimas , veuse para a bañeira e plantouse.

E aquí o patrón tomou a mellor decisión dende que escomezamos esta regata. Retirámonos.

Como ven dicía o armador : Por fortuna non rompemos nada! (claro, referíase ó barco ou as velas).

Para rematar o asunto, ó chegarmos a terra , mentres que estabamos arranchando, un dos encantadores colegas novos non ten mellor idea que arrearme co puño de escota da xénova 3 no ollo esquerdo. Sí, ese puño que remata nun anel de aceiro para soportar as presións do vento.

Por fortuna un taxi levoume a urxencias ; e agora, despois de caseque dúas semáns xa podo mover os dediños (como poder comprobar ó leer este texto)e ata ver aceptablemente ben. Oes o da presbicia non cho mo arranxou.





Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-02-2012 19:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal