Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

The Manhattan Transfer Suomi Tour (III)
Despois do concerto non había moito que rascar.
Xa sabedes que a vida nocturna por estas latitudes non é moi abundante, así que arrancamos para a casa.
Ó día seguinte, que “Oljiña” non curraba , había preparado un tour polas cercanías da cidade e unha visita á casa da familia de Karol nunha vila ó NW de Helsinki perto dun lago que nesta época do ano está completamente xeado. O pobo chámase Karkkila (creo que se escribe así, pero xa sabes que os meus coñecimentos de finés ainda non están moi afianzados).
Á mañá seguinte collimos un tren de cercanías e puxémonos no sitio ese nunha hora.
A paisaxe que albiscábamos entre a penumbra do alborear o día (e eso que eran as dez da mañá) era dunha maxestuosidade estonteante. Inmensos bosques de abetos e de cando en vez a luz de casiñas perdidas na espesura. E todo cuberto dunha capa de neve que facía pensar nun perfecto Nadal.
Ó chegarmos xa nos estaba agardando na estación un dos irmáns de Karol que nos acomodou no seu Volvo para achegarnos ata a casa que estaba nas aforas da vila e pertiño do lago xeado. Alí fomos agasallados pola familia deles e, non che sei ben de quen foi a idea, pero a alguén se lle ocurríu que antes de xantar podíamos ir dar unha volta polo circuito de ski de travesía que hai perto do lago.
Eu, haiche ben anos que practico o ski alpino , mais nunca probara o ski a pao seco. Esto é: sen remontes nen nada. Só ti e as túas pernas. Así que esta era unha boa ocasión.
Maldita a hora!
Achegaronme á vila para alugar nunha tenda unhas botas e uns skís da miña medida e púxenme con todo o ánimo a seguir ó grupo.
“Mecagonoskidetravesía”. Durei dez menutiños escasos.
Esto non che era para min. Eu que presumía de saber eskiar e ata de baixar pistas de todas as cores; pero, esto do skí de travesía... Esto éche outra cousa!
Aquí non tes outra axuda que a túa forma física, e en dez menutos foi máis que evidente que a miña forma física necesitaba con urxencia unha posta a punto.
Saquei os putos skís e apresteime a agardar que completaran o percorrido mentres como podía encamiñaba os meus pasos cara a casa de Karol.
Alí , sentadiño tranquilo disfrutei da paz do lugar e das vistas ó lago xeado onde algúnha xente facía figuriñas mentres patinaba.
Mentres eles non daban chegado e dado o aroma embelesante que me chegaba dende a cociña ofrecinme para botar unha man. Ainda que as limitacións en Inglés dos pais de Karol ,e as miñas máis que evidentes limitacións en finés non facilitaron as cousas.
Contodo, ó reunírmonos todos, disfrutamos dun sabroso asado de reno e unha exquisita tarta de “nonseibenqué” de postre.
A sobremesa non se prolongou moito,dado que eu tiña que coller o meu voo de volta á madrugada seguinte e ademáis estabamos limitados polo tren.
Ó chegarmos de volta a Helsinki, pedínlle consello a “Oljiña” para ter un detalle con Karol e o seu “correspondiente” pola invitación , e acabamos nun deses lugares típicos para turistas (e que eu ainda non visitara) era o “Ice Bar”. Un bareto onde todo é xeo. Verás: A barra é de xeo, as banquetas son de xeo, as estanterías son de xeo... Para entrar danche unha especie de capa acolchada para poder aguantar alí dentro e só sirven vodka.
O lugar é pintoresco, mais non é para visitalo dúas veces. Con unha abonda.
Nos estivemos un pedaciño alí tomándolle uns cocktails de vodka, e a verdade hei dicirche que ó cabo dun cachiño xa non notas o frío extremo que cando entras che da na cara.
De alí xa nos fumos para o metro máis cercano e á casa , que á mañá ben cediño tiña que estar no aeroporto para non perder despois o enlace en Londres.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-02-2009 15:17
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal