Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A "Bemetérita", o "petit suisse" e o Carteiro Real
Despois da longa serie de crónicas mariñas ás que tiveches acceso dende esta páxina, vou contarche un sucedido que me pasou o mércores pasado cando estaba disfrutando dun café e a lectura da prensa diaria no Siboney .
Verás, xa me coñeces e gosto do bon café , sí como ese que atopas en calqueira bareto de mala morte en Porto ou Lisboa, e ata se me apuras en Valença; e desde que descubrín o Siboney (sí oh, que está na Rúa Nova ó carón da Caixa Galicia) cando teño un tempiño para min , dou un paseo ata alí para leer tranquilamente a prensa e tomarme un “cafeçinho”
Xa levaba a metade do terceiro xornal leído , cando entrou pola porta un vello amigo común: Pedro.
Pola cara que traía non lle debían de ir ben as cousas. Bueno, para ser exactos non lle ían ben dende que no último cambio de conselleiros do governo Fraga fora depurado; pero ese éche outro conto que deixamos para outro día.
Fíxenlle señas ca man e cando me víu achegouse a sentar na miña mesa. Pedínlle un te deses que hai con sabor a xamón e despúxeme a deixar que a conversa fluira.
Á legua veíase que necesitaba falar, e carallo, se o fixo.
Para poñerte en situación hei de dicirche que agora Pedro,está traballando como profe de inglés en educación infantil nun centro público das aforas da cidade. Todos os que o coñecemos sabemos que él non é para nada un profe vocacional , e ten o ensino como un xeito, pouco afortunado, de gañar os garbanzos.
De feito cando se refería na conversa ó seu alumnado sempre fala deles como os seus clientes.
Ben, pois hete aquí que o bon de Pedriño o outro día caseque é encarcelado por desacato á autoridade.Verás:
Deu a casualidade de que no centro onde él traballa houbo un roubo nas taquillas dos profes .Desapareceron chaves, carteiras, teléfonos móviles, etc.; e claro houbo que chamar á Garda Civil para denunciar o feito.
Ata aquí todo normal. Mais , non todo ía ser así de sinxelo.
Ese mesmo día os clientes de Pedro, de catro e cinco anos que sumaban un total de coarentaeoito enanos /as berróns, tiñan prevista a visita do Carteiro Real que ía recoller as cartas que con axuda dos seus profes “escribiran” (boeno, o de escribir é un dicir) pedíndolle os xoguetes que querían para o día de Reices.
O director do centro xa avisara que ó redor das once da mañán chegaría o Carteiro Real nun todo-terreo e debidamente escoltado polas forzas da policía local.
O tempo foi pasando e coincidíu que á hora na que Pedriño tiña que intentar ensinarlles Inglés ós corentaeoito clientes, era a hora que os amables axentes da “Bemetérita” elexiran tamén para visitar o centro e tentar investigar o roubo ós profes.
A inquetude dos clientes ía en aumento (según che me conta Pedriño coa cara desencaixada), e ,non poderás creer o que pasou.
Cando viron aparecer o todo-terreo da Garda Civil deuse en correr a voz de que era a escolta do Carteiro Real .
Aquí o probe Pedriño rompeu a chorar, mentres me dicía que nen él nen o seu compañeiro de música foron quen de deter a marabunta que se abríu paso cara a porta do patio e de seguido cara ó todo-terreo dos señores axentes.
Estos, que se dispoñían a baixar do coche para facer as pesquisas inherentes ó caso, víronse de súpeto rodeados por unha desenfreada estampida de nenos e nenas que, portando unha especie de “sobre” feito por eles na man, e berrando a canto daban pelexaban por facerlles entregarllelo .
Meu neno, debeu ser horrible. Contame Pedro que nen él, nen Xoan Carlos o de música, foron quen de facerse entender entre os berros e o frenesí da marabunta.
Os señores axentes ,que xa baixaran do coche, optaron por voltar a subir apresurados e facerse fortes dentro do vehículo mentres pola megafonía do mesmo pedían a berros polo responsable de esto. Con pouco éxito hai que dicir, porque entre os berros dos clientes e os berros dos axentes polo altofalante, aquelo debía ser un rebumbio de moito nabo.
Pouco a pouco, lembra Pedriño, as cousas foron calmándose e os señores axentes tentaban limpar o parabrisas de restos de “Petit suisse” e “bollicaos” que no climax da entrega de cartas foran parar alí.
Mais a calma non foi creada pola presencia dos dous profes, que va!!. A calma foi creada ,agora sí, pola chegada do auténtico Carteiro Real, que a duras penas foi quen de avanzar no patio a bordo do seu “quad”. Digo: a duras penas, porque tentando esquivar a Patricia e a Oscar (sendos clientes de E.I.4) foi parar co “quad” contra o contenedor de papel reciclado que hai perto da entrada.
Parece ser que , según me contou Pedro, o Carteiro Real non tiña carnet e era a primeira vez que montaba nun artiluxio deses.
Mentres os amables axentes pedían a documentación dos profes responsables e ameazaban con denuncialos por atentado contra a autoridade.
O probe Pedriño ,e Xoan Carlos disque están de baixa por “stress” dende a pasada semán. E, a verdade , se lle viras a cara e a súa mirada extraviada entenderías que a recuperación ainda ha de tardar un chisco.
Do da denuncia por atentado, parece ser que ó final se resolveu falando co pai dun dos clientes que estaba implicado no lanzamento de proxectís de “Petit suisse” a un coche oficial.
Eu ,tentei de conter a risa para non facer leña da árbore caido; mais non deixei de recomendarlle a Pedro que buscara unha profesión seria,joeeeer!! E que fixera un curso da “Se- Se- Se” de fontaneiro ou electricista ( profesións honradas onde as hai) e deixara dunha vez ese mal vivir da educación, que só lle da desgustos.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2007 20:15
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite (e 15)




A navegación ata Swinoujiscie foi lenta e pesada. Despois das puntas de doce e trece nós en ceñida que acadamos arriscando ó máximo o material, agora compría ter coidadiño e non forzar nada, así que a travesía ata a entrada da canle da cidade polaca fíxose tranquila demáis.
Se che digo a verdade entrar na cidade a uns escasos dous nós de velocidade non era moi digno dos primeiros clasificados absolutos na proba, pero as circunstancias fixeron que esa fose a nosa triunfal entrada na cidade.
Unha vez viramos a ponta do dique sinalada por unha luz de enfilación, agárrate forte, nunha torre a modo de moiño de vento como os de Don Quixote, arrastrámonos ata o dique onde estaba a oficina da alfándega. Aproveitamos todo o que poidemos a inercia para achegarmonos, mais nun momento dado houbo que saltar a terra para tirar do barco entre catro tripulantes e poder amarrar con algo de seguridade.
O recibimento non poido ser máis orixinal: Unha nube de mosquitos envolvía o posto de policía e moi pronto invadíu tamén o barco e ás súas xentes. O trámite non foi moi latoso se exceptuamos a dificultade engadida de que os policías de garda non falaban outra cousa que non fose polaco ou ruso. Mal que ben fumos quen de conquerir que nos deixaran conectarnos a terra e así poder darlle un pouco de carga ás baterías , cousa que todos aproveitamos para poñer tamén os nosos trebellos electrónicos a pacer (cámaras de fotos, teléfonos, computadores,etc)
Dado que non había xeito de avanzar ata Szcecin sen motor, a navegación pola canle era moi dificultosa polo tráfico de ferries e cargueiros, decidimos agardar a que foran chegando outros participantes e así solicitar remolque de algún deles ata o porto de recalada da proba.
Mentres tentabamos evitar , inutilmente, ser pasto dos mosquitos; e a xente, xa con comunicación e cobertura informaba da boa nova do triunfo á base na Coruña. Eu dispoñíame a facer o propio , e ó conectar o teléfono vexo que aparecen dazaoito chamadas perdidas, todas do número da miña casa. Mosqueeime un chisco e marquei o número a ver que sucedera.
Supoño que cando viaxas por ahí co coche ás veces escoitas pola radio eso de “servicio de socorro para ... fulano por asunto familiar grave”sempre pensas na mala sorte do fulano. Ben, pois esta vez “fulano” era eu, e tamén tiña un urxente asunto familiar grave que me reclamaba na Coruña.
Despois do susto, tento falar cos policías para que me informen de onde e como podo atopar un transporte para achegarme ata Berlín ou Varsovia y de alí coller un avión. Nada. O meu inglés non valía para nada, e o meu ruso non daba máis de sí. O patrón aconsellame agardar a ver se nos remolca alguén ata Szcecin, pero, claro non se podía asegurar cando nen canto tempo, e a min urxíame poñerme en marcha canto antes. (A estas alturas xa me estaba cagando no Sr. Murphy).
Mentres eu tentaba facerme entender polos policías, cun éxito que variaba entre cero e nada; acertou a pasar por alí un anxo da garda en forma de velliña que sí!, falaba ingés. Non sei se pola miña cara de desesperación ou porque me oíu despotricar acercouse e pedíume que a puxera ó corrente da situación. Neniño, ahí vin o ceo aberto. Ela aprestouse a botarme unha man, e, carallo se o fixo!
Utilizando o seu propio teléfono (rechazou indignada o meu indicandome que un español a axudara durante a guerra e agora tiña ocasión de devolver o favor) púxose en contacto co ferrocarril polaco para ver horarios de trens ata Berlín. Logo , no seu coche, levoume ata a terminal de ferries para cruzar ata o outro lado da canle ata a estación.
Dado que o primeiro tren para Szcecin non saía ata as catro da mañá ofreceume descansar un pouco na súa casa e despois achegarme ata a estación. Non sabes o rica que pode estar unha ducha quente en situacións así.
Ás catro en punto estaba xa de novo na estación despedíndome do meu anxo da garda polaco, sen atopar palabras para demostrarlle o meu agradecimento.
Subín ó primeiro dos trens que ía coller ó longo do día. Nel iría ata Szcecin mezclado ca xente que ía cara a cidade a traballar. A sensación era como a de estar nun tren español dos anos 60, e as estacións por onde pasabamos , e mesmo a de destino era de unha desolación arrepiante, de abandono, de tristura. A onde queira que miraras veías mostras dun brilante pasado e dunha época máis gloriosa nos transportes ferroviarios do país. Agora as malas herbas crecían por entre as vías , e familias sen recursos ocupaban as vellas torres de sinais en desuso a modo de ocupas.
En Szcecin agardei outro tren que me ía levar ata a fronteira alemana en Argemunnde, e mentres pasaba o tempo non deixaba de matinar no inmenso favor que me fixera esa velliña. Imaxínome tentando comprar os billetes de tren nas distintas estacións!!.
En todas partes cocen fabas. O tren que me ía levar ata Argemunnde non tiña nada que ver cos trens de uso interno polacos. Supoño que por aquelo de vender imaxen de cara ó exterior este tren ata a fronteira estabache ben máis limpo e era ben máis moderno que os que usara no meu traslado polo interior de Polonia.
Unha vez en Argemunnde entraba de novo no primeiro mundo. De alí a Berlín un comodísimo tren alemán me levou sen apenas demorar xusto ata o ladiño do Reichtag nunha estación na que xa tiña tamén acceso ó metropolitano que me trasladaría a Tegel,o aeroporto.
Neniño, que grande diferencia entre os dous mundos!. Aquí todo era fácil e doado. A información estaba ó dispor de todo o mundo e as comodidades do primeiro mundo eran patentes. Para ver a información dos voos podía acceder á calqueira das terminais de rede que había dispostas pola estación.
Xa levaba unhas cantas horas viaxando e ainda non fora quen de sair de Alemania. En Tegel xa non tiña tempo para conquerir un vuelo a Madrid que me permitise despois enlazar con outro á Coruña ou Santiago. Total que tomo o primeiro voo cara a Londres e alí xa verei que enlace pillo.
En Londres , volta a empezar. Non había voos directos a Santiago. Ryanair suspendera algúns dos voos e a única solución era irme a Madrid ca esperanza de atopar alí algún enlace. Nestes momentos é cando de verdade te decatas de que vives en África.
Xa era a tardiña ,cando embarco nun voo cara a Madrid ca secreta esperanza de poder alí solucionar máis fácilmente a papeleta. Craso erro. En Madrid o único voo que había dispoñíble non tiña plazas. Manda carallo!! recorro media Europa sen apenas problema e vounos atopar aquí, na casa!!
Ben, no meu periplo ó Willy Fog, había que tomar decisións rápidas. Xa está, alugaría un coche e como estou ben fresco ,a conducir durante cinco horiñas ata a Coruña.
Joeer, menudo atasco para sair da puñetera capital!!. Aló van as cinco horiñas de conducción relaxada. Bueno, había que tomalo como ven e cunhos cantos cafés para aguantar.
Supoño que cando cheguei á Coruña despois de vintecatro horas viaxando, mal comido debía ter os ollos como linternas porque ó chegar ó hospital a enfermeira que estaba de garda mandoume meter nunha cama para que descansara e non molestara á accidentada ata a mañá seguinte...
Agora, a toro pasado, e xa ca cousa encamiñada, só podo dicir que este foi o verán máis extrano dos que ata agora vivín...
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-12-2007 18:29
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 14
En poucas horas xa estabamos ca costa da illa á nosa proa, mentres íamos pechando rumbo para deixar un pouco de resgardo por mor dos baixos cercanos. Pasamos de novo con potencia e velocidade polo carón de Gotland e ata recuperamos o tempo ó “Rona II”, ó “Tomidi” e ó “Felicity” que eran os tres que nos adiantaran horas antes no medio da nosa rotura.
Ó achegarnos á illa íamos vendo como a presión do vento ía decaendo dado que estabamos ó seu resgardo. O patrón valorou un rápido “peeling” ó xénova 1 para non perder moito tempo ca caida do vento, e... dito e feito. Supoño que despois de tantas millas xuntos as maniobras xa eran cada vez máis automáticas e a coordinación chegaba ó extremo de que apenas había que dar ordes abordo. Todos os membros da tripulación sabíamos ben o que tíñamos que facer en cada momento.
Unha vez co un arriba, os dous costureiros aprestáronse a revisar o zurcido no puño de driza do tres para ver como resistira as tensións e ver se habería que aplicarlle algún reforzo máis para aguantar ata o final da etapa. Aparentemente todo estaba ben.
Cando xa estabamos deixando Gotland pola nosa aleta de babor demos a nosa posición por teléfono de satélite e levamos outra desagradable sorpresa do Sr. Murphy. As baterías de abordo estaban dando sinais de agotamento, así que dispuxémonos a encender o xenerador para cargar un chisquiño. Aquí empezaba o baile. O xenerador apagábase ó pouco e non había xeito de mantelo aceso para que levase a cabo a carga. Un dos compañeiros de abordo, futuro maquinista naval, aprestouse a revisalo, e as noticias non podían ser peores. Había un corto nalgures da instalación e o xenereador ó detectala cortaba a carga. A estas alturas xa ninguén dormía abordo e entre os que estabamos libres empezamos a levantar mamparos e revisar o cableado, alomenos a onde nos era posible... nada.
Había que empezar a aforrar enerxía como fose. Non podíamos desconectar o tfno. de satélite dado que era a nosa comunicación ca organización, pero si deshabilitamos todo o equipamento electrónico do que podíamos prescindir. Nada de GPS, nada de radar, nada de mapas de isobaras... Mira ti , por onde teríamos que poñer en valor os coñecimentos de navegación que hai tempo aprenderamos. Dun caixón baixo un dos bancos da sala alguén sacou un estuche cun sextante, e do armario do patrón un feixe de cartas en papel da zona de navegación onde estabamos.
Quen che me ía dicir que os coñecimentos que nunca tiven que usar me habían de ser útiles agora ,despois de tanto tempo!
Ó virar a punta Sur da Illa de Gotland tomamos unha marcación para ter unha situación de saida e poder marcar a derrota na carta , mediante tomas de altura do sol cada hora.
Entre as complicacións propias da proba ,agora añadíase a navegación á antiga.
Cando asomábamos a proa á mar aberta empezamos a percibir a ausencia do resgardo da illa. Non houbo que dicir nada. O xénova 3 estaba sobre cuberta e , en poucos segundos estaba xa izado no lugar do 1, que agora estaba sendo plegado e preparado por se caia o vento.
As condicións mantíñanse ó redor dos 25 nós e o barco ía portándose ben. Só agardábamos que o Sr. Murphy non seguira dando a tabarra.
Fran, nun intento de paliar a situación buscou na súa mochila un GPS de man que sempre leva consigo, e que,mentres aguantaron as pilas, servíunos para facer pequenas correccións nos cálculos que facíamos co sextante.
O segundo día de regata xa ía avanzando , cando Pablo, o proa que viña ata a bañera a por unha botella de auga todo feliz pola distancia que xa poñéramos cos outros barcos, mentres berraba con cara de finxida desesperación: “Imos morreeeer!!”, non vira o portillo que alguén nun descuido deixara aberto e... catapún!!. Meteu a súa perna esquerda de cheo por alí abaixo. A súa cara transformouse cunha mueca de dor e un berro ,esta vez nada finxido. Cando o demos collido ,o seu xeonllo parecía unha parte do muslo do hinchado que estaba.
Metímolo abaixo nunha litera, comprobamos que podía mover os dedos dos pes, para descartar algo máis grave, e procuramos achegarlle algo do xeo que ainda quedaba na nevera de abordo, a fin de evitar que a inflamación aumentase.
Mentres ,en cuberta, as caras xa non eran tan riseiras. Todos entendíamos que fora un desafortunado accidente, pero ainda así a todos nos fastidiaba que xusto na última etapa tiveramos unha baixa.
Ó que parecía o xénova 3 ía aguantando. Non deixábamos de revisar a tensión da driza para evitar outro desgarro e ainda que sen equipo de vento non podíamos calcular a velociade do mesmo tentabamos evitar outro rachón que nos había de retrasar da magnífica posición que neste momento ocupábamos na proba: Os primeiriños con bastante distancia ó segundo, o “Felicity”.
Pouco a pouco íamos abrindo rumbo para poñernos na demanda da punta Allinge no N. da Illa alemana de Bornholm . Teríamos que deixala por estribor e unha vez que doblaramos a súa punta Sur ,no porto de Ronne, en filaríamos cara ó Sur da Illa Greifswalder Oi. Alí nunha linea imaxinaria entre a súa punta máis perto do continente e a situada ó Norte do Parque Nacional de Pennemünde estaba a nosa meta. A partires de ahí só nos restaba una tranquila navegación de poucas horas ata a cidade polaca de Swinoujscie pola que entraríamos á canle que nos ía levar ata Szcezin onde rendíamos travesía e tería lugar a cerimonia de entrega de premios.
Polo de agora, e se nos esquecemos do Sr. Murphy, non había queixa. Fumos quen de superar os atrancos e seguíamos en primeiro posto.
Pero, como se di no noso país: Pouco dura a alegría na casa do probe.
A pesares da boa velocidade que levabamos agora navegando a un través a uns bos doce nós, e da pouca tensión que mantíñamos na driza do xénova 3, o remendo , pouco a pouco ía cedendo para chegar un momento no que só os fíos de kevlar sostiñan a vela arriba. Houbo que arriar todo e tomar a decisión de arriscarse a outra rotura ou conservar o material.
O patrón non o dubidou. “Subide o un!”. E do interior do barco saíu a voz de Pablo que ainda que lesionado , non perdía chío do que estaba a suceder arriba: “Veña rapaces, que non se diga!!”.
A decisión era moi arriscada. É certo que conseguiríamos bastante máis velocidade, pero a costa de xogar co material e arriscarnos a outra rotura. O “un” era un xénova grande ,mais limitado no seu abano de usos a ventos de non máis de 20 nós. E neste momento había algunha racha, que ben poderías dicir que sobrepasaba esa velocidade, alomenos na medición a ollo que estabamos a facer. Procurabamos alixeirar a driza e tentabamos cunha persoa ó winche axustar continuamente o seu trimado en evitación dun posible flameo que podría deixarnos sen potencia na proa.
Mentres que estabamos nestas maniobras e tomando posicións cada hora, para verificar o correcto da nosa derrota, ninguén reparara na nosa aleta de babor pola que ,cada vez máis perto aparecía unha proa que en pouco tempo veríamos que era a do “Wanda María”. Tan liados como estabamos pendientes da posición e de non acumular desvíos considerables na nosa ruta en demanda da Illa Greifswalder , a ninguén se nos ocurríu observar as posicións ó noso entorno. Se a eso engadimos que tampouco podíamos dispoñer de radio para esoitar os partes das posicións da flota , xa tíñamos un cadro certamente preocupante.
Polo de pronto ,e ó noso alcance tiñamos ó “Wanda María”; pero non sabíamos por onde andarían o “Felicity”, o “Feelings” ou o “Hebe III”. E eso sen contar co rápido “Fazisi” que na outra etapa nos dera bastante a lata, pero que en esta parecía como tragado polo océano.
Empezamos a tomarlle a posición ó “Wanda María” e o patrón decidíu arriscar todo a unha carta. Metimos tensión á driza da xénova, aplanamos a maior e comenzamos un bordo máis perto do lado W. do campo nunha navegación de ceñida que nos daba un chisco máis de velocidade.
Pronto vimos como a distancia con respecto ó noso perseguidor aumentaba considerablemente. Todos estabamos co corazón nun puño pensando en que o “1” aguantase alomenos ata ter á vista a costa Norte da illa da meta.
Según nos íamos achegando á costa Norte alemana as ondas ían disminuindo e a nosa velocidade ía en aumento.
Xa comenzaba a caer a tarde (agora sí que se ía notando xa máis diferencia entre o día e a noite) cando avistamos a costa de Geifswalder Oi. Ó pouco, estabamos abrindo velas para rodear a illa polo lado W. Sen perder de vista a posición do “Wanda María” que, ainda que máis lonxe, non cesaba de loitar.
Non pasara unha hora do noso rodeo á illa cando xa estaba nos estabamos aprestando para a virada que nos había de levar a cruzar a meta da etapa final desta “Tall Ships Race 2007”. Non sabíamos de certo se eramos os primeiros , contodo ó pasar a meta o alborozo apoderouse da xente e todo eran risos e berros de ledicia.
O patrón deixou a caña en mans de Diego, o segundo e baixou a chamar polo tfno. de satélite á oficina de regata para confirmar a nosa chegada.Ó subir a cuberta xa traía a cara de gañador que lle confirmaran dende a organización.Outro primeiro posto!!.
A xente agora sí que berraba e saltaba pola cuberta. Pablo , o noso proa lesionado , non quería ficar fora da celebración e amenazou con facer un burato no casco se non íamos a por él para unirse á esmorga.
Pero, o Sr. Murphy non quería irse así sen máis. Diego tentou poñer o motor en marcha,... e nada. O motor tamén se negaba a arrancar. Unha rápida inspección detectou unha fisura nun filtro que fixo que na escora das ceñidas entrase agua na bomba e necesitabamos unha nova que sustituira á queimada.
Total , o xénova 1 abaixo e a navegar cun tormentín e a maior ata a aduana polaca no porto de Swinoujiscie. Alo menos ata alí non poderíamos conectarnos a terra para poder darlle un chisco de carga ás nosas maltreitas baterías.
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-12-2007 17:53
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal