Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

mekagonoputonadal!!
Pois sí.
Esto foi o que se me ocurríu berrar pola fiestra do meu coche hoxe
á
tardiña no medio dun atasco infernal no que as miñas obrigas
como
fillo me meteron.

Pero, escomencemos polo principio.
Hoxe, un consciente das súas obrigas familiares e bon alumno do
ensino público de este país, acercouse á casa nai para pasar
en
familia estas bonitas festas de Nadal etc.etc.etc.

A cousa xa tiña mala pinta dende hai dous días. Na aldea onde
vive
miña nai tocou a lotería do 22 , pero tres familias
de
pringados non mercaron ese número... e claro unha delas era a do
que
suscribe. Pero eso non me arredrou. Decidín despreciar o risco e o
perigo e lanceime a cumprir como o que máis.

Chego Ó lugar de autos a eso das catro da tarde, e xa nada máis chegar:
Zafarrancho de combate. "Hai que ir a por pan e levar estar flores
ó
camposanto para que teu pan vexa que nos lembramos del en data tan
sinalada" aprestouse a dicir a dona da casa. Así que mans á
obra. Co
motor ainda quente meto a chave no contacto, agardo a que estean a
bordo mn (en este documento chamaremos así a miña nai
para
preservar a súa intimidade) e a sufrida da súa amiga. Marcamos
as
coordenadas do camposanto e mentres nos acercamos, eu non deixo de
pensar en meu pai, e en que Karl Alho lle importará que hoxe lle
levemos flores ou non... o que seguro que lle importa é verse
libre,
por fin de mn..., pero ben, imos levarnos ben e calo a boquiña.
Alí,
a consabida representación para os veciños, e os consabidos
epìtetos
de "descastadooo" e h.p.(e non é Hewlet Pakard, nooon), por parte de
mn, e todo porque me neguei a
facer o paripé...
Non pasa nada. Eu impertèrrito e sorriso
profidén.

Seguimos cara a segunda parada. A meternos no atasco da vila que
temos a só 9km. e onde había que facer compras de última
hora.
Increibel. Había atasco!!! nunha vila de pouco máis de 2000
habitantes, e había atascooo!!!.
Eu , mantendo o tipo. Mn,
mentres,
raiando no asiento de atrás ca amiga. (Un día de estes me vou a
presentar cunha gorra de plato e botas de montar como os vellos
cheufeures...). Eu, con intención de respirar algo, entreabro a
fiestra e subo a radio. "Pecha eso, non ves que me despeinooo!!".
Fago caso omiso, o ambiente xa empeza a quentarse.
Aparco como podo, perto da padaría e ela baixa a por kilos e kilos
de
pan. Lembrolle que só somos tres a cear..., e me di non sei que de
conxelar o pan... Arrrancamos e dous que intentan coller o sitio se
baixan dos coches alporizados e polo retrovisor vexo que tentan
chegar ás mans (Ah, o espíritu do Nadal). Igualiño que en hora
punta
na Coruña, ou pola zona de Pza.Sto. Domingo en Madriz...

Como parece ser que xa está todo listo. Mn decide deixar outros
recados para outra ocasión, a mostra de espiritu de nadal dos dous
conductores deixouna un pouco asustada, iniciamos a penosa
incorporación á estrada principal que nos levará á casa.

35minutos
despois temos avanzado 40cm. + -.

Eu empezo a perder a miña habitual compostura, non sei se será
polo
espiritu do nadal ou porque o cafre do Saab tentou meterseme diante
xa duas veces mentres mn sigue raiando no asiento de atrás ca
amiga.

Por fin conseguimos meternos nun oco que unha despistada nos deixou
mentres tentaba que os monstruos que levava no asiento de atrás non
se
destrozaran entre eles... (aaah, la Navidaz, la infancia...)

Eu, xa mas prometo felices cando o cafre do Saab sen encomendarse nen
a
Papa Noel nen A San Nicolás vai o moi Kabr... e se me bota
enriba... e
ala ahi vai, a aleta de estribor, a tomar vento, mentres que mn e a
súa amiga despotrican contra o cafre do Saab que feito unha furia
tenta kalmar ás bestas que (coitadiño) tamén levaba no
asento de
atrás.

Eu, baixo do coche botando lume, ata que vexo o percal que o home ten
a bordo. Entón sorrio, e cos papeles do seguro xa na man, acercome
ó
seu carón mentras que os da caravana non paran de pitar, e sóltolle
en voz baixiña: "Kagonoputonadal". O tipo, esboza un sorriso e
collendo da guantera os papeis baixa do coche e me susurra "Estoy
hasta los cohones de la Navidaz".

(Era madrileño... boeno,
ninguén é
perfecto.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2006 14:37
# Ligazón permanente a este artigo
Lisboa` n blues
Non hai moitos días unha motorista lectora deste blog
honroume ca ledicia dunha charla nocturna a través dun dos
múltiples
programas de mensaxería instantanea que hai pola rede. Nesa charla
falamos de moitas cousas e xa cara ó final da mesma recibín un
reto,
que consistía en contar aquí a miña estadía na ponte da
Constitución,
en Lisboa.

Ben, son persoa de palabra e este é máis ou menos o resultado
dunha
accidentada viaxe, que prometía ser de reencontro cunha namorada
á
que facía xa tempo que non visitaba... nen percorría os seus barrios
e
os seus cafés... ja! que iluso!

Esta vez arrivei a unha das tres cidades de Europa nas que me
sinto na casa (as outras dúas son: Praga e París) con toda a
intención de atoparme a mim mesmo e todo eso que se di cando te
ves
na tesitura de ter que viaxar so... por outro lado, algo que odio,
pero ó que ás veces te ves abocado... sobre todo contemplando
a
outra opción... ficar na casa!!!

Ben, cheguei, como digo, a Lisboa xa á noitiña. Total saira
do
traballo ás duas da tarde e en cinco horiñas xa estaba outra
vez na
casa... e ás cinco da tarde (máis ou menos) hora local estaba
enfilando a Estufa Fría cara a Pza. do Marqués de Pombal.

Como sempre atasco na Pza. e pouco máis tarde, subindo ó piso
de
arriba da Pastelaría Suiça para tomar posesión do meu cuarto
na
Pensao na que habitualmente me aloxo e dende cuias fiestras podes ver
ou o Rossio ou a Figueira... mentres que arrecende ó aroma dos
pasteis da Pastelaría Suiça...mmmmm!!!

Un anaco despois, e xa aseado da viaxe , me dispoño a comenzar o
ritual de pasear polo Rossío e despois ir encarando a Casa do
Alentejo onde ía cear opíparamente... como así foi.
Ah, que lonxe estaba de pensar no que me agardaba ó día
seguinte.

Non pensaba erguerme cedo. Qué Karl alho,para eso estaba de
vacacións!. O caso é que ás nove e media, hora local, a
miña
pituitaria empezou a mandar ordes ó meu cerebro (ou sería
máis exacto
dicir: ó recheo de meu craneo...) sobre un aroma a pasteliños e
boliños recén feitos... e , que se lle vai facer, ós poucos
minutos
estaba acodado na barra dos veciños de abaixo cun sabroso café
e dous
boliños que tiñan unha pinta...
Despacheinos nun pis pas e encamiñeime pola Rúa Augusta cara
a
parada do eléctrico 28 con intención de dar unha volta polo
Barrio
da Estrela, pola Alfama e despois voltar cara a Praceres. É un dos
inevitables rituais de todo bon turista que se precie, que nunca
perdono cando veño a disfrutar da miña cidade. E nesas andaba.
Acababa de deixar atrás Alfama, Sta. Lucía o mercado da Graça,os libreiros do Campo de Sta. Clara e xa
ficabamos
perto da Estrela. Alí tería que baixarme e voltar a coller o
eléctrico para baixar. Normalmente os turistas non avisados voltan
axiña, pero se a sorte te acompaña podes botar un paliquiño
co
maquinsista mentres que descansa e enterarte das novas da cidade, que
lugares hai novos para cear, onde ir despois, etc, etc.
Xa enterado dun novo local na Alfama, que me recomendou o
maquinista , e que esta noite caería con certeza, collín de
novo o 28
rumbo a Praceres. Baixamos, como sempre, serpenteando pola Alfama e
encaramándonos cara o Barrio Alto para seguir ata Sao Bento e
rematar
en Praceres (curioso nome para un camposanto...). Como o día se
prestaba, e o pequeno almoço encherame de forza , decicín
regalarme
un paseo ata a Baixa. Maldita a hora!!!

Nesas ía cando dun dos 28 que baixaba escoitei un berro:
Pedrooo!!,
Preseeedo!!. Karl Alho, pensei, son habitual dista cidade, pero non
tanto como para que me coñezan xa dende os tranvías...

Ah, que iluso... na seguinte parada do 28, por certo ,ben cerca do
Pazo de Sao Bento, vin unha figura masculina ben coñecida...era
Ramón
e detrás viña a súa muller Concha... O que nun momento
supuxo ledicia
polo encontro, pronto se tornou un sorriso xeado.

Detrás de Concha apareceron dous bichos pequenos: unha de sete
anos
seria, responsable, encantadora ... e a outra de tres anos...
arrepiante,berrona,egocentrica, manipuladora... vamos, toda unha
ledicia.

Pero o peor non era o bicho pequeno,non, o peor era Ramón. Por
primeira vez que se atrevía a viaxar cas nenas, en especial ca
pequena, e has de saber que nos diccionarios ilustrados ó lado da palabra
"histeria"
aparece unha foto de Ramón ca pequena.
A miña viaxe ó encontro da miña cidade ía rematar
axiña. As normas
de cortesía e boa conducta cas que fun provisto no ensino
público ó
que acudín dende pequeniño,non me permitían decir o que
pensaba dos
ataques de histeria de Ramón... Ah, ese charco, cuidado!!! Ah, ese
pano de papel pode ser tóxico!!!, a nena ten que dormir duas horas
de
sesta... (ainda que a nena estea pasandoo de maravilla e maldita a
gaña que teña de dormir...),etc, etc.
Esa tarde tiña pensado pasala por Cais do Sodré ,sí xa
sabes "hora
legal" e o Bar Inglés, par despois ir ata o Centro Cultural de
Belen
ver algunha exposición e tomar uns pasteliños de Belen... Non
puido
ser. Houbo que agardar á pertinente sesta e despois peregrinar
á un
deses lugares onde sirven comida basura,pero regalan monecos das
últimas aventuras Disney... sen comentarios.
Pola noite pensaba cear na Cervejaría da Trinidade no Barrio
Alto e
despois coller o coche para dar unha volta polas Docas de Alcantara
(o Alcantara Cafe, a Bica do Sapato). Pero non puido ser. Coma na
Cervejeria da Trinidade as nenas non podía xogar e o nivel de
histerismo do pai (e de cabreo da nai) ía en aumento acerqueinos
ó
seu hotel polo Campo Pequeno e xa ceamos por alí nun bareto como
calquera outro, pero que pareceu ser do agrado da pequena...
Ánimo, xa só quedan dous días ,e un é de viaxe de
volta...que, sí ,
adiviñachedes farían conmigo...
Hoxe pensaba coller o tren no Rossío e acercarme a dar unha
voltiña
polos palacios de Sintra e tomar unhas queixadas en Casa Periquita.
A viaxe en tren sí, os berros do pai histérico polas fiestras
do
tren, pola suciedade dos asentos (polo que me dixo Concha, desde que
tivo a pequena a Ramón desenrolaronselle raios x nos ollos) que
só él
veia, tamén.

E ó chegar a Sintra volta rápida e de novo tren... a puta
sesta que
interrumpía o xogo polos bosques de Sintra de dúas nenas
felices...porque, ainda que elas non o souberan, querían durmir...
Xa remataba. Hoxe voltábamos cara Galiza e todos no coche de
volta.
A cousa ía ben ata chegar a Porto. Alí era hora da (puta)siesta
e
houbo que parar. Como sempre me pasa en Porto, entro con
facilidade,mais sair da cidade con rumbo Norte, eso xa é outro
cantar.
Tíñamos intención de coller a A3 ata Valença, mais como
sempre,
perdínme e comencei a andar de Gaia a Maia ata que fun quen de dar
ca
autovía de Viana. Despois, pensei, xa colleremos a A3 alí.
A viaxe discurría máis ou menos tranquila, pero ó
acercarnos a
Viana escomezou a chover a reo.
Mentras esoitaba os rezongos de Ramón queixandose polo que
tardabamos encamiñeime polo vial que indicaba cara a A3
Valença. Todo
ía ben, ata que de súpeto acabou o enlace e a estrada voltou
ser unha
comarcal mal asfaltada. Contodo o indicador da A3 seguía
decíndonos
que íamos ben. Xa levábamos unha hora de camiño polo suposto
enlace
da A3 e nada, só choiva e unha neboa espesa que a penas deixaba
ver
a estrada... e , of course, Ramón ,que cual voz en off lanzaba
diatribas do estilo de :" AAAh, as miñas nenas...o destino non
quere
que remate xamáis esta viaxe"...
Máis neboa, choiva e seguíamos polo "enlace da A3", e
Ramón
amenizando a viaxe:"AAAAh, o destino vainos convertir nos turistas
errantes, que como o Holandés errante só se aparecerá ós
viaxeiros de
Tras os Montes e a Lima nos días de neboa e choiva... e pronto
correrá a leenda de que cando vexas un coche blanco por unha
estrada
perdida cunhas nenas berreando dentro... non te acerques a él...
pois preguntaránche polo camiño de Valença... e veraste
condeado a
vagar con eles por toda a eternidade... sen atopar nunca Valença..."
Por fin duas horas máis tarde aparece a A3, Ramón suspira, e
Concha
ameazao cun divorcio feroz. Eu acordome do ministro luso de
infraestructuras e obras públicas ,...e dos seus antepasados.
Xa por autopista e asombrado do que pode correr este coche, deixo
por fin ós meus inesperados acompañantes na súa casa.
Ramón baixa do
coche alarmado porque a choiva pode mollar á pequena, mentres
Concha
despotrica en voz alta recordanddo que dentro de poucos anos loitaran
con ela para que se poña máis roupa encima e non saia así
á rúa...
Chego á casa. Acercome á igrexa de guardia máis cercana
para darlle
gracias a Deus, Buda,Alá,Jehová, etc. por non estar casado nen
convivindo nen nada con Ramon. Amén


Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-12-2006 15:47
# Ligazón permanente a este artigo
Tanxente (e 2)
Hai pouco que deixamos ás nosas protagonistas nunha encrucillada vital na que ningúnha das dúas contou de verse nunca.
Tanto “T” como “E” consideraban que a súa vida estaba sendo levada nunha alta porcentaxe tal e como elas a deseñaran. Cada unha de elas creía estar ben consigo mesma e sentíanse moderadamente felices… ou non.
A dúbida saltou coma unha alarma na cabeciña das dúas .
Eses momentos de confidencia ó carón dun café. Eses momentos de enriquecèrense mútuamente mentres se ían coñecendo foron os culpábeis de que cada unha de elas por separado escomenzara a facerse preguntas que ata este punto nunca se tiñan plantexado.
A vida que cadansúa deseñara para sí, xa non era tan bonita como elas creían.
A desazón, o desasosego comenzaba a aniñar dentro de elas.
“T” sentíase atada polo peso dunha familia que ,agora veíao claramente , cada vez a necesitaba menos. Ó fin os nenos xa eran grandiños e voaban sós cada vez con máis ansia.
“E” atopaba un inmenso vacío ó redor de sí. Os seus éxitos empresarais nun mundo de homes , que ourtrora a enchían de indisimulado orgullo, agora facíana sentir valeira. A súa probervial frialdade e capacidade para tomar decisións arriscadas, mais sempre boas para a empresa, empezaba a flaquear. Pouco a pouco, unha delicada pátina de sentimentos estaba aflorando na pel chea de cicatrices de batallas empresariais da executiva admirada e temida pola competencia.
Algo que ningunha das dúas podía controlar estaba a pasarlles.
As dúas mulleres sentíanse cada vez máis perto unha da outra.
No seu maxín empezaba a fraguarse unha necesidade de fuxida, de ruptura, de rachón. Unha necesidade de drástico cambio para … crecer?.
Sí, porque non dicilo. As dúas estaban coma larvas ó final dun ciclo para o que terían que morrer e así poderen renacer como seres novos con novas necesidades, con novas loitas que vencer…
Devagariño, “E” e “T” ían acadando unha comunión entre elas que as facía sentir cada vez mellor.
Devagariño, aqueles que ata o momento compoñeran o seu círculo vital veían , ou preferían non ver como se ían despegando e afastando.
Xa non podían máis.A decisión estaba tomada.
Quedaron no bar de sempre e o camareiro xa nen tiña que preguntar. Coñecía perfectamente o ritual das tertulias que á tardiña escomenzaban as dúas amigas.Servíunas cun sorriso cómplice.
Momentos atrás “T” fixo unha mochila lixeira co máis esencial e aproveitou a soedade da casa para evitar esceas duras e incómodas para todos. Total “L” estaría feliz no bar cos amigos vendo un deses partidos que disque non podes perder, no Plus; e os nenos … terían unha bronca menos ó chegaren á casa a horas inadecuadas.
“E” acababa de abandonar o duplex con vistas ó paseo marítimo da cidade que fora a súa casa nos últimos tempos .Despedíase de Victoria, a súa viciña e amiga que se encargaría de Tomás o seu gato. Victoria sorríulle e desexoulle sorte mentres veía afastarse na moto á súa amiga.



Os días , as semáns foron pasando e “L” xa canso de buscar en hospitais e de ir á policía a denunciar a desaparición da súa muller. Ía afacéndose á soedade e a valorar a laboura loxística que desenvolvía “T” , e que parecía inexistente. Antes era como se as cousas se fixeran soas…
A desaparición foi investigada con desgana pola policía(unha muller adulta que desaparece sen violencia... a quen lle importa?), e pouco a pouco a cousa foi morrendo.
Na empresa de “E” chamaron a todos os teléfonos nos que teoricamente debería de estar ela , mais ó non obter resposta e ver que non aparecía polo traballo, simplemente iniciaron un expediente de despido por ausencia do posto e vaciaron o seu despacho para que o ocupara a súa segunda de abordo que agardaba este momento como auga de Maio.


Das dúas protagonistas non se supo máis.
Ou quizás sí.
Verás. O outro día atopei pola rúa a Xosé Luís. Sí,oh, ese vello amigo meu que é pianista. Ben, agora xa non é pianista. Agora é camioneiro e adícase a viaxar por toda Europa levando mercadorías de Inditex.
Xantamos xuntos e puxémonos ó día das nosas vidas. Nesas estabamos, cando él me referenciou un sucedido que lle aconteceu nunha área de descanso perto dos Monegros. Resulta que parou a botar unha cabezadiña , e cando saía da cabina para ir ó baño a refrescarse e seguir ruta víu sair do aparcamento a dúas mulleres a bordo dunha, moi viaxada, moto Suzuki con sidecar. Ata ahí todo ,relativamente, normal…; pero, amijiño, non o perdas: A tripulante que ocupaba o sidecar calzaba na súa cachola un auténtico “Stetson”!!.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-12-2006 19:59
# Ligazón permanente a este artigo
Tanxente (1)
O outro día nunha reunión do motoclube ó que pertezo (e pensar que eu presumo de Marxista -sector Groucho- e él sempre dixo que nunca sería membro dun clube que admitira como membros a persoas coma él...) entereime dunha historia que paso a contarche non sen antes porte en antecedentes.
As protagonistas son dúas rapazas do clube.
A unha namorada da música country e de todo o que soe ó estado da estrela solitaria. Da xenio vela cando baixa da moto do seu "correspondente". Saca o seu casquiño, airea a súa melena e deseguida se apresta a lucir un auténtico "Stetson" na cachola. Ben, esta rapaza, á que polas súas filias chamaremos Texas, ten unha parella, da cal está moi namorada, e tres fillos;ademáis dun traballo mal pagado e de economía sumerxida.
Ata o de agora é unha muller feliz e realizada co tipo de vida que leva, co seu home, cos seus nenos...
A segunda protagonista tomou un camiño vital totalmente oposto , mais non con eso quero dicirche que sexa mellor ou peor, simplesmente distinto.
Gosta do buceo,dos deportes de risco e ten moto propia. Traballa como executiva de contas nunha axencia publicitaria de carácter multinacional, goza dun bo nivel de vida e síntese independente ,moi segura de si mesma e das decisións que toma no traballo, as cales fan tremer de medo a homes feitos e dereitos.
Dadas as súas aficcións acuáticas imos alcumala como Escuba (sí, con "E").
Como ves dous mundos moi diferentes con un punto tanxente: as motos.
Pouco a pouco a traveso de diversas reunións, ceas e esmorgas do motoclube xurdíu unha boa corrente de amizade entre elas.
Tanto é así, que empezaron a descubrirse mutuamente os seus diversos mundos e , hete aquí, que "T" (pedironme que preservara o seu economato, polo que a partires de agora neste documento referireime a elas como "T" e "E"); "T", dicía sentíu unha malsán curiosidade polo mundo e o modo de vida dunha muller tan diferente a ela.
A parella de "T" , poñamos que se chama Laureano, polo cal falaremos de "L"; non vía con malos ollos eses achegamento das dúas e pensaba para sí que esta relación faría que a súa dona lle deixara un pouco máis de tempo para él.
"E" sentíase moi cómoda con "T" e non paraba de descubrirlle cousas que, por razóns obvias da escolla vital de "T", non tivera nen sospeitado.
Mentres esto sucedía, "L" disfrutaba de súa recén conquistada parcela de liberdade e deixaba facer sen preocuparse moito. Ó fin, "T" parecía feliz ca súa nova amijiña e él non veía que nada malo poidese acontecer.
Todo ía sobre rodas para todas/os.
Todo?
Ben, todo, todo...non
"T" empezaba a plantexarse dúbidas e preguntas que ata ese intre nunca tiveran pasado pola súa cachola, e "E" estaba cada vez máis farta da súa vida de muller poderosa e segura de sí mesma.
Unha e outra albiscaban unha perentoria e urxente necesidade de cambio, de liberdade.
Pouco a pouco "L" empezou a notar rarezas na outrora placida "T". As súas camisas inmaculadas, o xantar sempre á hora..., en fin esas cousas antes normales, estaban deixando de selo para dar paso a preguntas e dúbidas que "T" plantexaba e nunca antes fixera.
No mundo de "E" as cousas tampouco ían como sería de desexar. A muller fría, poderosa e segura daba agora paso a unha muller que xa non valoraba tanto a consecución da conta de 3M nen a de Nutrexpa; á sazón dúas das contas que ela levaba e que fuxiron da axencia en busca doutros aires , co grande descalabro que para ela supuxo de cara ós seus xefes é ós seus inmediatos subordinados.
Algo estaba a pasarlle, e Lluis Bassat (o gran xefe) chamouna in person, para deixarlle as cousas ben clariñas. Outro patinazo deste calibre e acababa na rúa.
A ela pareceu non facerlle mella. Alomenos non tanta como sería lóxico supoñer.
Mentres, a poucos minutos do seu despacho nun dos máis modernos edificios que hai á entrada da cidade, "T" buscaba respostas ó que lle estaba a suceder a ela e ó seu amado "L".
Notaba que se estaba abrindo un rachón entre eles.
O peor, era que nen él, nen ela eran quen de sentarse a falalo e ver de arranxalo.
O que fora a súa vida ata o de agora, xa non a enchía.
"T" sentía como cada vez necesitaba máis aire, máis espacio...
(To be continued)



Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2006 21:21
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal