Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un moderno no arcén (III)





Tomeime tres “bicas cheias” que , para o meu saber e entender , habían de manterme desperto ata chegar ó Algarve.
Alomenos eso pensaba. Mais , cando pola popa da miña Volusia xa ían quedando atras as últimas casiñas de Setúbal, notaba como os ollos se me pechaban sen remedio. Abrín o casco para que o vento de viaxe me despexara; pero a estas alturas da mañá (dez horas, hora local) a temperatura que marcaba o termómetro do meu manillar xa riscaba os 35º e o ar que me aloumiñaba a cara era como o que percibes ó abrires a porta dun forno de panadeiro.
Optei por tirar un pouquiño máis ata atopar unha gasolineira. Alí pensaba encher o depósito da moto, refrescarme,... e xa veríamos.
Quedaba pouco para Grándola, e como queira que ainda tiña gasolina abondo decidín coller unha botella de auga fría para botarme pola cabeza e así , xa máis esperto, seguir ata a Vila Morena.
Non che eran moitos Kms. , mais fixéronseme eternos.
Xa estaba chegando e decidín parar na área de servizo que tes xusto na entrada. Non podía máis. Aparquei á sombriña dunha “azinhiera”, quitei o casquiño e tumbeime na herba ó carón da Volusia. O xusto para recuperarme un pouco, pensei.
Sí, foi só un "pouco" de caseque tres horas!
É curioso, pero mira ti que na miña primeira viaxe ó Algarve na vella Yamaha XJ tamén paráramos a xantar en Grándola , e agora ,algúns anos despois, e dada a hora que era, pensei que podería aproveitar e ver se ainda existía o Restaurante “A Lanterna” ,onde tan ben xantaramos aquel grupo de tolos aventureiros que saíran a lombo de cinco motos camiño de Andorra unha Semana Santa; e acabaran cruzando o Estreito rumbo ó Norte de Africa e voltando cara á cidade de partida pola Ruta da Prata.
Aquí me tes, dazaoito anos despois, disfrutando do ar acondicionado e dun bo menú na “Lanterna”.
Supoño que este é un deses círculos máxicos que de vez en cando pechas ó longo da vida.
Érache outra cousa. Agora , xa descansadiño e ben alimentado podía seguer ruta cara o Sur.
Non queiras saber a temperatura ambiente.
Menos mal que xa restaban ben poucos kms. , que se non compría alongar a sobremesa e agardar a que baixara un pouco a calor, pero bueno, xa estaba de novo “on the road”.
Este último tramo da ruta foiche ben rapidiño. Supoño que influía a necesidade de manter un fluxo de ar na cara para mitigar un chisco a temperatura e en parte as ganas dunha ducha. O caso é que vinme na entrada de Faro antes de que abriran a oficina de inscripcións da Concentración; así que encamiñei o meu rumbo cara a Quarteira, onde tería a miña base , nun hoteliño con piscina.
Non queiras ver como e canto creceu e cambiou Quarteira desde aquela na que estiveramos ti e máis eu por aquí. Estaba ,agora todo cheo de edificios, rúas, xardíns … perfectamente urbanizado e non recoñecible.
Claro, pasaran moitos anos, a vila crecera en relación inversa ó que o fixera o meu pelo ,e ainda que confiaba en dar pronto co hotel; precisei de varias voltiñas e preguntar a unha amble aborixen para chegar a él.
Ah!, da igual que sexa en terra como no mar. Canto se agradece unha ducha , e xa postos, un chapuzón na piscina que había ó pe do piñeiriño onde se enclavaba o hotel.
Sonche un home novo.
Agora xa podía dirixirme á Concentración onde ,esa era outra, a ver como carallo ía dar cos compañeiros da Coruña, de Pontevedra e de Vigo que estarían a punto de chegar ; e cos que quedara...

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-11-2009 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Un moderno no arcén (II)




Estabache de non. Verás:
Acababa de aparcar a miña Volusia (xa che contei o cómoda que é para viaxes longos? È como viaxar nun sofá!); pero bueno, ó que ía. Estaba descabalgando cando ollei para a Casa Adelia e mosqueoume un chisco ver que non estaba a habitual parrilla diante do local , onde preparan o peixe grellado, pero según me ía achegando á porta para reservar mesa xa vin todo apagado e na porta un letreiro de pechado por descanso toda a semán!.
Manda carallo con esta xente. En plena tempada alta collen unha semán de vacacións e tan panchos.
Bueno, xa me buscaría a cea despois.Agora necesitaba unha ducha e quitar canto antes a roupa de moto ,que protexer protexe; mais é unha auténtica sauna con estes 35ºde calor.
A segunda no hotel. Aquí tamén estaban de non. Resulta que o amable recepcionista xuraba e perxuraba que non recibira nengún e-mail coa miña reserva.
Home, ben é certo que non recibín confirmación, pero como nunca tivera problemas confieime.
E agora aquí me tes. Composto sen cea e sen cama.
Ponte ti , en plena tempada alta a buscar aloxamento en Nazaré!!.
Mentres a miña temperatura ía en aumento e renegaba unha e mil veces do Hotel Miramar, entrei nunha xeladería a pe de praia para arrefriar a cachola e pensar unha solución. Alí decateime de que metera na chaqueta a funda do móvil... vacía.
Mentres me estaba cagando no ciberespacio, na tecnoloxía GSM e na miña cabeciña tola , ocurríuseme pedir a guía de teléfonos e buscar o número da Pensao do Barrio Alto que suelo frecuentar nas miñas descubertas por Lisboa.
Cargueime de cambio e encamiñeime cara a caravana de Portugal Telecom que sempre poñen nas zonas de praia nestes meses, para os , que coma min , renegan do telemóvel (sobre todo cando esquecen o terminal na casa).
Xa tiña habitación. Sí, eran uns cuantos Km. Máis , pero polo menos podería durmir a cuberto, e ainda me daría unha homaxe na Pastelaría Suiça.
Era a primeira vez que entraba coa miña Volusia pola Avda. Da Liberdade, e a sensación non podía ser mellor. A estas alturas da tarde-noite a temperatura xa baixara a uns cómodos 28º e a comodidade de moverte por Lisboa onde todo o mundo che deixa paso ó ir en moto, é maravillosa.Xusto como a primeira vez que entrei nesta cidade ,tamén en moto , nunha XJ600.
Deixei a Volusia no Parking de Restauradores e, no elevador da Gloria, subín ata Don Pedro V para tomar posesión do meu cuarto na pensao.
Ainda que a temperatura baixara , e ainda que xa estaba vestido de persoa e limpiño , os 28º e a humidade do río facían o seu traballo . Acababa de baixar da recepción e xa estaba sudando.
Encamiñeime ó “Casa Fartabrutos” aquí pertiño, sen sair do Barrio Alto e como queira que con este calor e sen ar acondicionado no cuarto ía ser difícil durmir , ainda tomei o postre e un dixestivo no Pavillao Chines (nunca debes pedir postre no Fartabrutos, porque é ahí onde che van meter o clavo.Non o esquezas!)
Mañá pensaba sair cediño para evitar o calor e non cumplía estirar moito a sobremesa .Ás doce e media (hora local) xa estaba na cama tentando durmir, cousa complicada dado o calor que facía e os ruidos que entraban dos que estaban de marcha polo Barrio. Pero, bueno, ainda fun quen de botar unha soneadiña ata eso das cinco da mañá (máis ou menos) , hora na que espertei co son da percusión dun concerto en directo.
Pechei a xanela, pero era imposible aguantar coa calor. Abrín de novo e a música impedíame reenganchar.
Vista a situación, decidín erguerme e sair á rúa na procura da orixe da música. Baixei por Diario de Noticias seguindo o son e tropezando cos que estaban finalizando a noite, logo despisteime por Atalaia, mais non lograba dar coa fonte . O caso é que estaba ben perto, pero non localizaba o local onde se estaba a celebrar o concerto.
Mentres , a luz do día xa clarexaba as rúas ó tempo que escurecía as mentes dos que buscaban un “afterhours” no que celebrar a derradeira eucaristía da noite.
Eu seguía por Atalaia con Auga da Flor ata que se me ocurríu ollar para o ceo. Sí, amiguiños, o concerto, “jam-session” ou o que carallo fora, estaba a celebrarse nun piso. E alí , xusto na esquina de Atalaia con Auga da Flor estaba un rebumbio de xente nunha terraza e dende a rúa oíase con nitidez a música que me desvelou.
Agora o caso era dar co portal por onde poder acceder ó show. Din varias voltas á mazá ata que vin sair dunha casa a varias persoas con vasos de plástico e pinta de modernos. Non me cortei un pelo. Pregunteille a un deles, confirmoume o portal e deume a clave da entrada: “Son amigo do Rui”.
Para dentro fun. Pensei que ó achegarme á porta do piso alguén me pararía, pero era tal o desfase da audiencia que entrei sen alardear da miña amizade co Rui na festa que se celebraba na terraza e no salón da casa.
O caso é que a un moderno coma min non se lle ía escapar unha festa deste calibre en pleno Barrio Alto.E aquí me tes , moito máis fresquiño que o resto do persoal e disfrutando cos aboríxenes coma un máis.
O que aconteceu na festa, contareicho en privado; e a eso das oito,xa día clariño, cando remataron os músicos, a xente escomenzou a retirada, e eu voltei á realidade mentres baixaba ó Rossío para enlazar un “cafeçinho” detrás de outro e así poder aguantar sobre a Volusia camiño do Sur.


To be continued
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-11-2009 20:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal