Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Baixo o sol de medianoite 13





Como xa era costume nesta viaxe, o día previo á saída da etapa tomábamos rumbo a unha das múltiples illas ó redor da capital para concentrarnos antes da saída.
Dado que esta que íamos acometer era a última etapa da proba, era claro que o patrón buscaría un lugar axeitado para a concentración do persoal.
A illa á que nos dirixíamos ben cediño pola mañá era a illa de Sandhamn. A poucas horas de navegación de Stockholm e unha especie de paraiso salvaxe sen estradas e só habitada por un pequeno grupo de aldeanos e capitalinos que fuxían do rebumbio da grande cidaade e que tiñan as súas casiñas ó carón do nautico que había na vila.
Ainda que a navegación ata alí foi curta en tempo, hei dicirche que se nos fixo longa abondo. Verás, o patrón ainda lembraba como foi saqueada a súa adega durante a festa que montamos pasada noite;así que para amenizarnos a travesía non se lle ocurríu mellor cousa que, polos altofalantes exteriores do VHF do barco, poñer a música do cd cun disco de,agarrate forte, Julio Iglesias en reproducción contínua!!!
As catro ou cinco primeiras veces que o escoitabas íamolo tomando con bo humor... mais despois de duas horas, xa o persoal intentaba á desesperada meterse no curruncho da mesa de cartas onde estaba o lector de cd para librarnos do martirio musical. Todo foi inútil. O patrón, preveendo a situación, pechou a instalación baixo chave e ninguén se atreveu a forzar a pechadura.
Como queira que ainda restaban algunhas horas ata chegar á illa, a desesperación cundíu entre a xente , ata tal punto que tres valentes largaron un cabo por popa e lanzáronse ó frío Báltico a nadar deixándose remolcar a unha prudente distancia do barco.
Pouco lles durou a ledicia. Non che sei se sería pola friaxe da auga ou porque o patrón amenazounos con cortar o cabo, empezaron a gabear por él ata subiren a bordo de novo.
Á tardiña, e despois dunha cumplida venganza pola festa, avistamos xa a entrada do portiño de Sandhamn. A illa non podía ser máis pequena. A penas o edificio do nàutico, unhas casiñas ó redor , e nada máis salvo un bosque pechado no que os renos paseaban felices.
Algo que nos sorprendeu era que tampouco había luz eléctrica nas casas, se non candís e velas. Todo moi, pero que moi sostible. Era bonito, pero ó mesmo tempo impedíanos enganchar a terra a toma de corriente do barco para que as baterías non se resentiran.
Unha vez atracados, e liberados da tortura, saltamos a terra en busca de algures para cear ou tomar algo..., nada. O único lugar público era o náutico cun bar pequeño e unha pequena tenda de recordos turísticos. O noso intento de cear foi vano. Acababa de celebrarse unha regata local e todas as mesas estaban reservadas para as tripulacións dos barcos que participaban nela e para os invitados dos patrocinadores.
Esta, amiguiño, si que che ía ser unha auténtica concentración.Ás once cenadiños e á litera. Quen nos víu e quen che nos ve!!!
Acababa de alborear o día... boeno, é un dicir,ás duas da mañá xa estaba o día crecidiño, cando desatracamos de Sandhamn e puxemos proa en demanda do faro da entrada do seu estuario.
Acababamos de recibir por radio o último parte meteorolóxico e despois de ver pola rede o mapa de isobaras, a estratexia estaba clara para a regata: Seguir unha ruta entre Sandhamn e Szcecin pola banda Oeste do campo para así aproveitar mellor os ventos que nos entrarían (se non había erro nas prediccións) pola amura de babor , nunha ceñida caseque contínua ata Polonia. Só teríamos que correxir rumbo para tomar o “way point” da Illa Gotland que según as instruccións da proba tíñamos que deixar por estribor.
As horas foron pasando mentres nós probábamos unha e outra combinación de velas de cara ós ventos que se nos anunciaban. A esta hora da mañá a cousa empezaba tranquiliña cuns entre dez e quince nós , que aconsellaba sair co xénova 1 na proa e nunha ceñida rabiosa caseque de rumbo directo.
Esta vez a saida foi ordeada e sen perigo para niguén. Supoño que influiu que dos 160 barcos iniciais , moitos xa non ían facer esta última etapa, sobre todo dos grandes clase A. Onde sí que se mantiña o ambiente era na nosa clase D e na inmediata superior.
Nos optamos por posicionarnos xa na presaída na banda do barco do comité que se situaba ó Sur e por tanto no sector favorecido con un chisco máis de presión de vento.
Á nosa estela púxose o “Felicity” e o “Hebe III” que encararon a saída desde o mesmo punto. Por fortuna a nosa maior eslora e superficie vélica permitíunos deixalos atrás ben pronto.
Según íamos avanzando o día e devorando millas veíamos como a cousa empezaba a poñerse un pouco complicada para aguantar co xénova 1 arriba; así que en pouco tempo vímonos na obriga de facer un “peeling” ó 3 para sermos capaces de manter o barco estable e en boas condicións de goberno.A decisión mostrouse ben pronto acertada. A intensidade do vento,non deixaba de incrementarse , e pouco tempo despois xa estabamos nuns 25 nós e con tendencia a subir.
Á nosa popa e un pouquiño máis ó NW veíase a silueta do “Felicity” que era dos dous que nos acompañaron nas primeiras millas , o que ainda aguantaba o noso vertixinoso ritmo.
O Báltico estaba empeñado en mostrarnos a súa cara máis desagradable e pouco a pouco íamos vendo como as condicións ían tornándose máis duras no tocante a condicións de vento e nas de mar.
Nos aguantabamos sen problema e o barco respondía como nos ten acostumados. Contodo, o Sr. Murphy non nos ía deixar esta vez ir de rosiñas. Nunha racha máis forte que veu acompañada dun tren de ondas de periodo curto, típicas de este mar, o puño de driza do xénova 3 cedeu cun tremendo latigazo. Rápidamente nos puxemos todos en movimento para tentar recuperar a driza que saíu voando dada a tensión á que estaba sometida, e ó mesmo tempo tentar de arriar o que quedaba da vela. Todo esto entre continuos rocións e un vento que comenzaba a subir ata os trintaecinco nós. En pouco tempo tíñamos a vela metida no salón interior do barco; e Pablo, o noso proa, recuperara xa, escalando por un obenque, o cacho do puño de driza que ondeaba pendurado da driza. A verdade é que velo gabear polos obenques, mentres largabamos a escota da maior para minimizar a escora ;e o vento golpeando a driza co puño contra o pao, causaba arrepíos. Cando o vimos xunto a segunda cruceta ca man a puntiño de pillar a driza temimos por se un golpe de vento lanzaba o mosquetón e o cacho de kevlar da vela contra a súa cara. Por fortuna a súa pericia fixo que fose quen de cachar a driza antes de que eso ocurrira e nun abrir e pechar de ollos estaba xa sobre cuberta, entre o alborozo de todos os que estabamos pendentes da maniobra. Momentos despois xa estaba o retal abaixo mentres dous compañeiros se aprestaban a izar na proa un tormentín e unha parte dos que, en teoría, deberían estar de descanso, empezaban a facer unha costura entre a vela rota e o seu puño de driza recuperado.
Mentres que estabamos nesas a nosa velocidade descendera claramente e xa veíamos por diante de nos a tres barcos. Había que darse presa na reparación para poder contar de novo co xénova 3 arriba e así poder recuperar a pontencia que tiñamos hai poucos minutos.
O tempo ía pasando e a eso das cinco da mañá xa estabamos ca Illa Gotland ó noso través.
Despois do axitado bordo desde a saida ata aquí tíñamos , por fin, que manobrar para facer unha virada en demanda da Illa Gotland para pasala polo Oeste.
Acababamos de virar e o rumbo agora era máis aberto, co cal a presión sobre as velas era moito menor. Mentres o equipo de costura xa rematara e despuxémonos a facer un “peeling”do tormentín ó xénova 3. O vento mentres ía caendo ata vinte nós e a nosa navegación era agora a un tranquilo descuartelar.
O xénova xa estaba arriba. Agora só era cuestión de ver se aguantaba o remendo.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-11-2007 17:21
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 12
A estancia en Stockholmo estivo chea de sucedidos interesantes. Catro días deron para moito, ata para ver a cidade e cear diante da Academia Sueca.
Ó principio, e dada a escasez de barcos , o Lángara e nós éramos a atracción do porto. Pouco a pouco a cousa foise enchendo e ó mesmo tempo animando.
Como queira que moitos barcos finalizaban aquí a proba caseque andivemos de festa de despedida a cotío. Tanto é así que nos tamén organizamos unha boa.
Verás. Unha noite que o armador, e os seus amigos marcharon a cear fora , invitamos a unhas amigas de diversos barcos cas que fixeramos máis ou menos amizade. O caso é que alguén atopou na sentina un compartimento no que había agochadas varias botellas de Mcallan de doce anos. O seguinte xa o podes imaxinar.
A cousa ía ben e sen moito desmadre ata que ás poucas horas chegaron de volta o armador e os seus amigos. Cando viron a boega secreta saqueada puxeron unha cara... pouco agradable. Non houbo que dicir nada ó persoal. A festa acabou de súpeto e cada un lispiouse por onde puido.
Quen máis ,quen menos temía unha boa bronca. Nada. Silencio.
O peor ainda había chegar en poucos días... Aaahh!, que alleos estabamos ó que nos agardaba.
Os días foron pasando mentres facíamos turismo pola cidade e admirabamos os seus monumentos de todo tipo. Ahí, amijiño démonos conta do pouco modernos que che somos. Unha das noites que saímos a ver o ambente da zona de marcha, estabamos un grupiño do barco cunhas amigas irlandesas do “Black Diamond” e outro grupiño das disciplinadas rusas do “Shtandart” tomandolle algo nun pub ,cando duas parellas (rapaz/rapaza e rapaz/rapaza) locais, esto é: altos, loiros e de ollos azuis deron a volta unha cara unha e viceversa, pegáronse un morreo en toda regla e voltaron a falar cos seus acompañantes (rapaz/rapaza) como se tal cousa.
Nos ficamos quediños , pa modernos nos, pero as amigas rusas escomenzaron unha interesante conversa sobre o sucedido , que lamentablemente os meus coñecimentos de ruso (que se reducen a: “priviet” -hola- e “da svidania” -adiós-) non me permiten traducirche.
Despois do triunfo da noite houbo quen se lanzou á aventura e entroulle a unhas locais. O resultado... patético...
Outros seguimos cas alegres amigas cas que chegaramos e o último que lembro é que estaba sentado na popa do “Shtandart” intentando facerme entender en inglés con Tatiana (unha das tripulantes que dominaba o inglés ainda menos que min). Menos mal que facía boa temperatura e ningún dos dous tiña presa...
En dous días estaríamos xa fora da cidade camiño de escomezar a derradeira etapa da competición que nos había levar ata a cidade polaca de Świnoujście e logo a Szcezcin ; así que había que apurar as horas , e ó persoal non se lle ocurríu nada máis que organizar unha festa vaqueira á cal habería que ir convinetemente ataviados.
A festa ía desenvolverse no “Shtandart” e cara alí se encamiñaron algúns dos meus colegas, mentres eu e outros dous compañeiros decidíamos irmos a cear á cidade vella e despois disfrutar dunha agradable tertulia nunha terraciña ó sol de medianoite.
Pouco a pouco as horas ían pasando e o cansancio aconsellaba que nos fósemos retirando ó barco. Cando chegamos os tres máis tranquiliños, atopamos unha actividade venérea de carácter ..., poderíamos dicir que, frenético.
Verás: Nos dous camarotes de proa oíanse uns sonidos inequívocos que proviñan tanto de babor como de estribor. No salón estaba outra parelliña dándose o lote alleos ó resto do mundo... ; e, polo que me enterei posteriormente ata o pañol de proa estaba ocupado.
Mentres se ía tranquilizando a cousa , optamos por continuar a tertulia en cuberta acompañados por unha botelliña que o sr. armador tiña reservada no seu camarote e,para os fumadores, uns Montecristo. Así pasaba o tempo entre sonidos lúbricos e as nosas risas ( a tertulia derivara nun max-mix de chistes de toda pelaxe); cando chegaron dous membros máis da tripulación que ó que se vía non tiveron o éxito que acompañóu ós demáis.
E hete aquí que non sei se por efecto do alcohol que levaban inxerido ou por envexa, a un deles non se lle ocurríu mellor cousa que apañar a cámara de video do barco , e con moito sixilo e coidado ir cara a proa e levantar o portillo do pañol . Unha vez visto o panorama do interior , colleu un pouco de cinta americana e fixou a cámara na rendixa de xeito que captara os movimentos “orquestais” do interior.
Teméndonos o peor , cando os protagonistas da cinta se decatasen, nos optamos por baixar a terra e dar unha voltiña polo peirao.
Non che sei ben canto durou a interpretación, o que sei é que cando voltamos ó barco todo estaba en silencio e o pañol de velas estaba aberto,así como para que se ventilase. Deitámonos a dormir algo, ata que nos despertaron de novo os sonidos venereos que esta vez viñan da sala. Espertei e escoitei dende a liteira viciña:”A este paso imos ter que botar bromuro nos depósitos de auga potable..., joer que frenesí”. Decidimos sair a ver se aplacábamos esa fogaxe.
Oh, sorpresa!.No portatil da sala estábase visionando o resultado da cámara espía da madrugada. Total , xa non había quen durmira así que nos acomodamos para asistir ó visionado.
Pouco durou. Ó cabo chegou un dos protagonistas da película e agarrou tal mosqueo que avalanzándose sobre a cámara arrancoulle os cables e ,non se sabe como nen como non, saíu voando cara ó Báltico (a cámara, eh). Tentamos collela ou facela variar de rumbo, pero todo foi inútil. A cinta e a cámara están agora fondeadas nas frías augas do Báltico diante do Palacio Real de Stockolmo.
Menos mal que o sangue non chegou ó mar. Despois da bronca pola perda da cámara e por parte do protagonista da película, chegamos ó acordo de poñer un fondo para pagar a cámara entre todos. Uns por acción e outros por omisión, en parte todos fóramos culpables do estropicio electrónico.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-11-2007 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 11





Á mañá seguinte xa parara de chover e voltabamos a ter unha temperatura anormal para estes lugares.
Como sempre puxémonos en marcha cediño ca idea de chegar á tardiña á capital do Archipélago das Äland, Marienhamn.
A travesía foi tamén entre multitude de illas e illotes que salpican a costa Sur de Finlandia e Suecia. Äland é un cúmulo de illas con autonomía política, parlamento propio e porto franco. Polo que vimos , semella para os habitantes de Stockolmo como Tallin para os de Helsinki.
A nosa chegada foi á hora prevista , mais houbo quen non tivo tanta sorte na complicada navegación por estas costas. O “Spanniel” de bandeira Belga tocou nun dos innumerables baixos que hai na cercanía da entrada de Marienhamn e deixou alí media orza. Polo que ouvimos pola radio, ían intentar arranxalo nun porto cercano a Stockolmo e a ver se pode continuar en competición.
En Marienhamn o recibimiento non puido ser mellor. Alí estaba unha representación da universidade local, xa que dous dos nosos tripulantes desembarcaban aquí para comenzar o novo curso académico merced a unha beca “Orgasmus”... , ou era “Erasmus”?.
Xusto coincidindo ca nosa entrada, saía de porto o “Cuauhtemoc” mexicano. Menudo espectáculo! Toda a tripulación rendindo honores nos paos ;e na popa do barco un grupo de marciachis tocando “Sigo siendo el rey”. Gañar non gañarán, pero o show que montan ...
Nos aquí tivemos dúas baixas que por fortuna foron remendadas por un fisioterapeuta local.
Supoño que o feito dunha navegación tan longa e o pouco descanso fixeron mella na xente e dous tiveron que ser enderezados por un fisioterapeuta. Os probiños non podían nen erguerse da litera.
Ó día seguinte, adina había barcos entrando no porto , e nos ,esta vez fumos os primeiros en arrancar cara a Stockolmo.
A travesía foi caseque toda a motor dado que non chegábamos nen a 2 nós de vento. Contodo ainda tivemos o regalo de ver un reno nadando entre dúas illas. Cando collemos os prismáticos para velo máis de cerca decatámonos da razón da súa travesía: Unha manadiña de atractivas (supoño)renas agardábano na outra illa.
En Stockolmo fumos dos primeiriños en chegar; así que colocáronnos xusto
diante da porta principal do Palacio Real. O Lángara amarrado en terra e nós abarloados a eles.
Supoño que a nosa precipitada chegada pillou un pouco por sorpresa á organización xa que as duchas ainda non estaban operativas e houbo que recurrir a unha mangueira na popa. Deus, que fría está a auga do Báltico. Igualiño , igualiño que as mulleres suecas. Oe, estar están moi ricas, pero nen puto caso,tu. Aaiii, quen estivera en Estonia!!.
O que nos sorprendeu foi o noso enlace. Era un rapaz de uns dazasete anos que falaba perfectamente español con acento andaluz.
Unha vez que lle preguntamos aclarounos o misterio: Da época gloriosa das suecas en España hai agora unha xeración de rapaces/as suecos que falan correctamente a lingua de seu pai (andaluz, canario, etc.). Unha vez máis a alianza de civilizacións!
A estancia aquí ía ser un pouco máis longa que as anteriores, e ademáis desembarcarían o armador e os dous invitados; pero ata que eso suceda, ainda hei de contarche algunha cousiña que pasou en Stockolmo, penúltima etapa da proba , e cidade enorme e con historia. Por zonas parecida a Viena; mais con menos apariencia pueblerina e máis multiculturalidade. Nada parecido a Helsinki.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-11-2007 19:40
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal