Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un moderno no arcén (I)




Aquí me tes, de novo cara abaixo. Esta vez por terra abordo da miña Volusia.
A ver se un día destes baixo ó Algarve en avión para completar a triloxía: Por terra, mar e aire.
Ía camiño do Val das Almas en Faro para a concentración anual; pero esta vez con menos espacio por mor dun pelotazo urbanístico que arrancou unhas dentelladas ó bosque onde tantos anos se celebrou a concentración.
Ainda que nun principio a viaxe ía ser en compañía, ó final vou de ruta soiño, xa que Texas María e Carliños ,que ían acompañarme, causaron baixa no último momento por problemas médicos.
Por tanto, o meu plantexamento ruteiro non podía ser máis conservador: Devagariño pola A-1 ata Marinha Grande, desvío a Nazaré e parada e fonda cunha cea homenaxe na Adega de Adelia.
Levaba xa uns cuantos kms. ó lombo e empecei a pensar no que sempre di o meu padriño moteiro Sir Henry , que unha radio nunha moto non é de “pijos”(eu sempre sostiven a opinión contraria). A estas alturas do día, e co aumento da temperatura do aire que entraba no casco e ía cocéndome, non me viría mal algo de música para amenizar a viaxe.
O termómetro da miña Volusia non baixaba dos trinta grados , o cal quería dicir que coa moto parada podería estar a cousa nuns trintaecinco fácilmente. E mentres debullaba nestas e noutras andrómenas vexo por detrás do camión que ababa de adiantar como se ía afastando o desvío de Marinha Grande que debería ter tomado. “Cagontoooo!”
Empecei a cabilar como arranxalo e cheguei á conclusión de que un pouco máis adiante había outro que me daba un pouco de volta por Batalha, pero polo que podía chegar a Nazaré. Aló fun.
Non me digas onde metín o cazo.
Supoño que por mor do cansancio xa non tiña a cabeza moi centrada, e rematei nunha estradiña chea de baches e estreita que non me soaba de nada.
“Malo será que non me leve a algures coñecido e dende alí xa me orientarei.”
E, carallo se me levou!
Acabei nunha enorme explanada rodeada de diversos supermercados católicos onde podías mercar todo tipo de indulxencias, velas, estampiñas e demáis achifánfanos que garantían a túa entrada no ceo por autovía de seis carrís.
Pero eso non che era todo. Aló ó fondo vin unha enorme manada de monxas e cregos que , ou moito me trabucaba ou, se dirixían cara a min en estampida!!
Mentres daba a volta á miña querida (e pesada:215kg) Volusia ainda me pareceu ver ó seu fronte a Paco Clavell... ou, vaites, non sería Rouco?
Non che estaba como para agardar e comprobalo. Din gas buscando unha saída e cando vin o letreiro de Batalha apreteille a orella a xeito.
Oes, queres creer que ten un “reprisse” esta moto... que para ser unha “custom”...
Unha vez en Batalha xa non estaba en territorio comanche e dende alí por Alcobaça xa deseguidiña estaría en Nazaré ainda con tempo para darme un bañiño na praia.

(To be continued)
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-10-2009 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal