Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Baixo o sol de medianoite 10
Ben, era xa a hora de deixar atrás Kotka.
A despedida da cidade non puido ser máis bonita. Dende o vello barco-faro que hai na entrada do porto, un antigo canón de sinais disparou unhas salvas na nosa honra, e como en todos os portos que tocabamos, a xente achegábase á costa para ver o desfile dos grandes clase A.
Acarón da nosa banda estaban María e Olghiña, e Modes e eu ,mentres atendíamos á maniobra, procurábamos manter o tipo entre o cachondeo imperante abordo.
Ainda que o destino final era o Archipélago das Illas Äland , e máis concretamente a súa capital Marienhaamn, a derrota a seguer ía ter dúas etapas meramente turísticas.
Cando xa se achegaba a hora de cear , o patrón púxose á fala co Langara e entramos de recalada en Hankö. A idea era pasar alí a noite tranquilos e sair á mañán seguinte para outra parada bucólica na aldeiña de Nagü.
Ainda que a navegación por este laberinto de illas e illotes era moi complicada pola enorme cantidade de baixos e canles que atopabamos polo camiño, a beleza da paisaxe compensaba con creces a dificultade para os que lles tocaba levar a caña.
Hankö estaba nunha desas illas e a vila era algo comparable a Corcubión. Cando chegamos o Lángara e nós convertímonos no espectáculo do lugar.
Unha vez atracados a xente foise en tropel á sauna pública máis cercana. Non te podes imaxinar o viciosa que che é a sauna. Despois un bañiño no Báltico e xa estabamos listos e ben despertos para poñerlle lume á vila.
Ainda que a idea do patrón era a de unha cea tranquila nunha taberna pertiño do porto, acabou convertida nunha noite movidiña por mor dunha festa que había nun local cercano, e á que a xente dos dous barcos se uníu decontado.
Á mañán seguinte ,claro, a resaca podía co máis pintado. Ás sete puxeronnos en orden de marcha para a maniobra de desatraque que fixo que algúns participaran nela medio “zombies”. Para acabar de complicar a cousa puxose a chover, que parecía que estiveramos navegando na casa.
A seguinte parada estaba prevista para a última hora da tarde, cando chegaramos a Nagü, e a choiva xa non nos deixaría en todo o camiño.
A chegada á vila foi complicada. Poucos minutos antes empezaba a pecharse de neboa e houbo que botar man do radar para non metermonos en problemas. No peirao agardábamonos unha representación da Garda Civil local que moi xentilmente puxeron un tablón a modo e maneira de pasarela para axudarnos ó desembarque. Foi estupendo. Ca que estaba caendo , o tablón parecía unha pista de patinaxe; e o primeiro en probala foi Antón, o invitado do noso armador. Menuda bofetada se deu , menos mal que a perna que lle quedou entre o peirao e o casco non sufríu máis que algunha raspadura... porque ó principio temímonos o peor.
Por fortuna a cousa arranxouse na cea cun bo asado de reno, e xa postos a tirar a casa pola fiestra , ata unha botella de viño normaliño pola que nos clavaron setenta eurelios de vellón.
Oes, a min quitóuseme toda a sede no momento.
Esta vez as previsións do patrón foron certas e non había nada de festa na lontananza. O único que se veía eran as mortecinas luces das casiñas dos locais e só se oía o rebumbio dos que estabamos no comedor. Tal rebumbio fixo que se nos acercara unha señora porque supuxo que eramos españois ó ouvirnos... é que non se nos pode quitar da casa. Nada tu , que a señora estudaba Español e quería practicar. Acabou uníndose á tertulia que durou ata altas horas da madrugada finesa (ás once estabamos todos na litera!!).
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-10-2007 20:45
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 9
Ó día seguinte no noso barco había xente que non sei de onde viña. Supoño que serían perxudicados da festa que optaron polo camiño máis curto para durmir a mona.
Como puiden sorteei os corpos que estaban roncando no chao do noso salón e saín afora. No Lángara había limpeza xeral. Non é de extranar, despois da que montaron anoite...
Cavilei un pouco en poñerme a preparar algo para almorzar, pero pensei que mellor aproveitaba o día e xa tomaría algo na vila.
Cando cheguei ó que eu supuña que era o centro atopei unha cidade nova. Non había edificios antigos, alomenos non máis aló de principios do século XX. Supoño que a cidade foi creada ó redor do porto e da terminal de mercancías que agora estaba xa nas aforas.
Como en todo o país o coidado polo medio ambente salientaba en todas as rúas e os coidados parques que a cada puco salpicaban os bairros polos que vagaba sen rumbo. Nunha praciña, atopei unha especie de mercadiño como o que o dos domingos en Padrón. É curioso os miles de kilómetros que nos separan, e a similitude nos postos e nas mercadorías á venda. Só unha única diferencia: á hora de pagar podes tirar de tarxeta sen nengún problema. A vendedora saca do peto un terminal inalámbrico co que che cobra sen tardanza.
Aproveitei a mañán para ir ata a piscina e tomar unha reparadora sauna, e logo voltar paseando á raiola ata o porto.
Ó chegar alí atopei ó noso “pao” Modes acarameladamente abarloado á nosa enlace María... Joeeee!, parece que a festa da sangría foi fructífera.
Pola tarde estabamos convocados para facer unha especie de desfile das tripulacións nos que son portos oficiais da regata, así que ás catro en punto estabamos todos/as ben guapiños/as para acompañar a María ata a praza desde onde comenzaba a camiñata.
Curiosamente a orde alfabética púxonos diante da tripulación do “Helena”, que tan pronto como deu comenzo o desfile empezou a corear algo en finés que non acertabamos a descifrar se non fose por que no medio oíamos algo de Hansa. Pedímoslle a María que nos traducira , e chegamos á conclusión de que non nos gustaba nada. Total que todos a unha decidimos invertir o sentido da marcha do desfile encarando á tripulación do “Helena” con cara de poucos amigos. A nosa Mariiña decidíu traducir ó finés as nosas intencións “negociadoras” e ,oh maravilla!, os berros do “Helena” cesaron.
Oes, que mal perder teñen estes fineses,tu.
Según íamos avanzando polas rúas da vila íamos vendo a enorme cantidade de xente que agardaba o paso das tripulacións e os aplausos que nos adicaban.
Aquí as estrelas do show... manda carallo!!
Cando chegamos co desfile ó porto ía celebrarse a entrega de premios da regata e alí estabamos dispostos a montala. Cando tocou a entrega do noso premio montamos tal barullo que era imposible non decatarse de quen era a tripulación do Hansa. Desde o escenario o patrón e o armador ca copa en alto non paraban de sorrir... sí,oh,ata o patrón sorría!!.
Mentres nós estabamos ó noso detrás de min unha voz coñecida susurrou un “congratulations”... era Oljiña!! Será posible , tu. Resulta que pillara o tren para vir ata Kotka e darme unha sorpresa. Carallo que ma dou!! Menudo cachondeo por parte do resto do persoal cando nos viron alí abrazados. Eu ainda non o creía, pero estaba alí. Como esta noite había unha festa nunha nave do porto para as tripulacións, decidimos ir a cear por ahí e logo unirnos á festa.
Ves, agora xa non miraba con tanto noxo a Modes e a María tan acarameladiños...
Á mañán seguinte , caseque sen durmir, houbo que madrugar porque Oljiña entraba a currar ás oito da mañán e o tren de cercanías que a levaría ata Helsinki saía ás sete .
Ás seis e media xa estabamos listos e ainda medio “zombies” encamiñabamonos cara a estación, que estaba acarón do porto.
Non che vou a dar a lata con despedidas edulcoradas e lacrimóxenas; e promesas de amor eterno.
Eu ás nove estaba xa no barco e ben desperto. Non che me extrana, despois de tres cafés...
E ás dez estabamos xa desatracados e listos para o preceptivo desfile de barcos na bahí de Kotka.
Como ainda tiñamos varios días ata chegar a Marienhamn a seguinte etapa da regata, aproveitamos para visitar dúas aldeiñas típicas da zona. Delas heiche falar no seguinte capítulo.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-10-2007 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 8
Sí, ben sei que o final do capítulo anterior era un chisco abrupto, pero vas de lado se esperas máis detalles. Amijiño,eu son un cabaleiro.
Á mañá seguinte ,cando cheguei abordo, xa tiñamos outros compañeiros abarloados a nós. Estaba o “Antwerp Flyer” , o “Chaser” e o “Wanda María”.
No barco había bastante actividade posto que era urxente facer sitio para as tres incorporacións que chegarían esta noite nun voo desde Londres. Chegaba o armador con un amigo, e a moza do patrón.
Así que había zafarrancho de limpeza xeral. Deseguida descalceime e púxenme ó curro.
A eso das catro da tarde estaba o Hansa reluciente e todo perfectamente arranchado.
Despuxemonos a preparar un bo xantar e logo houbo quen se foi de paseo e outros ficamos nunha reparadora sesta na cuberta de proa, sobre un spí plegado, á raiola.
Eu ás sete tiña compromiso con Oljiña e marchei do barco para ir tomar algo ó “Ice Bar” que resulta que é un bareto nunha cámara frigorífica. Esto é: a barra do bar xeo, as mesas xeo e tamén bonitas esculturas labradas en xeo. Supoño que debía ser típico, e Oljiña non quería deixar de ensinarme a cidade turística.
Despois levoume a un café concerto para cear e caseque despedirmonos.
Cheguei ó barco cediño. Xa era de día( boeno,é un dicir). E a miña litera xa fora ocupada. Parece que había “overbooking”.
Decidín seguir o exemplo de Katy e coller o meu saco de dormir para o sofá do salón. Nos camarotes de proa había demasiado barullo e alí fiquei ata que un estruendo de platos caendo me espertou. Era Fran tentando preparar un café e unhas tostas.
Mirei ó redor e vin que a metade do persoal xa estaba erguido e activo. O armador seguía a durmir e Antón (que así se chamaba o seu amigo) ofreceume unha taza de café.
Acertei a mirar polo tambucho de popa e xa vin a manobra montada e a xente colocando a instrumentación.
Había que moverse xa.
Zarpamos en poucos segundos seguidos polo Juan de Lángara e polo “Antwerp Flyer”. A seguinte etapa era o porto de Kotka, ó Leste de Helsinki. É o máis grande porto de contenedores do Báltico; pero antes de chegar a él nós ainda habíamos de facer algo de turismo polas diversas illas que rodean a capital e nas que moita xente ten as segundas residencias ca súa correspondente casetiña para a sauna (grande invento, sí).
A nosa chegada a Kotka, un pouco tardía, xa que a grande maioría da flota chegara dous días antes, foi accidentada de moito nabo.
Verás: Unha vez que deixamos atrás a enorme e febril esplanada do porto de contenedores enfilamos cara o vello barco-faro que marca a entrada da bocana do porto de Kotka e arrumbamos cara o pantalán onde nos comentara a xente do Lángara que estaban eles ,e íamos abarloarnos. Menudo barullo había. O porto da cidade era moi pequeno para tanta flota, e pasou o que tiña que pasar.
Ó chegarmonos á altura do Lángara vimos que tanto eles como o pantalán no que estaban amarrados avanzaban cara a nos. Sí amijiños, o pantalán soltárase e con él os barcos que estaban. As neumáticas da organización non daban abasto para frenar a deriva e os capitáns dos barcos non paraban de dar ordes ás súas tripulacións para largarse canto antes e evitar o choque que nalgúns casos parecía inevitable.
Por fortuna, entre a pericia duns e a axuda doutros conseguíuse evitar unha traxedia. Pouco a pouco fumos recolocados noutras zonas do porto, menos céntricas eso sí, pero firmes en terra. Total ,que dúas horas despois conseguimos por fin abarloarnos ó Lángara no medio de dous xigantescos clase A : O “Shtandart” e o “Europa”.
Xa estabamos recollendo todo en cuberta cando apareceu un anxo loiro que atendía por María. Era a nosa enlace en Kotka. Falaba español fluidamente e tivo un lóxico éxito entre máis da metade da tripulación.
A rapaza era ademáis de todo o que se veía, bastante competente e facilitounos auga doce e pases para os concertos e a piscina da cidade.
A cea foiche ben animada e complicada. Houbo que acomodar ós dazasete que agora éramos abordo mentres que os tres que marchaban nesta etapa non desembarcaban, despois tiñamos festa no vecindario.
Os do Lángara organizaban unha festa da sangría con música a todo trapo na cuberta. Non sei como se enterou a xente, porque mira que estamos lonxe do mogollón, pero o caso é que á hora prevista había cola en terra para subir abordo. Aquelo era como un guateque sesenteiro ó bestia. Non sei de onde quitarnon un equipo de amplificación, pero non me extranaría nada que foran a alugalo. A música oíase dende lonxe e nun momento dado houbo que parala para dar un aviso de que a xente se cambiase de banda. A escora que ía tomando o Lángara aconsellábao. Neniño, non sei cantos litros de sangría farían , pero aquello era un non parar.
No noso barco era imposible dormir. Lembra que estabamos abarloados a eles. Así que decidimos unirnos á festa no momento no que un grupo de “invitados/as” se poñían a subir abordo á algúns dos tripulantes do “Lord Nelson” que chegaron nas súas cadeiras de rodas.
Oe, xa cho dicía Paco Vázquez: “the English is the key that open the world's door”.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-10-2007 17:10
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 7
A travesía cara a Helsinki iniciouse ben cediño. Saímos de Tallinn ás sete da mañán e xa eramos dos últimos barcos que quedaban na rada do museo. O resto sairan xa a tarde anterior rumbo a Kotka; pero nos ainda íamos a parar para o cambio de tripulación. Alí baixaba o patrón invitado e embarcaba o armador xunto con dous invitados.
Que ben fixen recollerme cediño a noite anterior. Á hora do desatraque só estabamos operativos catro persoas sen contar ó patrón. Menos mal que o vento axudábanos na maniobra.
Unha vez que saímos do dique , e se o vento non cambiaba prácticamente iríamos a rumbo directo. De todos os xeitos , se nos perdíamos sempre podíamos lanzar un cabo a calqueira ferry e deixar que nos remolcase.
A xente non estaba para moitas festas , e dado o carácter da travesía só ficamos arriba os dous máis lúcidos. Total non había maniobras en perspectiva, así que ... a disfrutar do sol báltico , de 12 nós de vento de aleta , e da mar como un plato.
Máis ou menos ás sete da tarde chegamos ó porto despois de dar voltas e reviravoltas pola maraña de illas que protexen a entrada da cidade. Non había nada previsto para nos, dado que non era un porto da regata, así que nos encamiñamos a onde vimos outros colegas. Xusto no peirao que había diante do mercado estaba o “Antwerp Flyer” belga , e o “Moosk”ruso. Dado o alto francobordo do segundo , decidimos abarloarnos ó belga.
Estar, estabamos en pleno centro. Ó ladiño do Pazo do Concello, do Museo Alvar Aalto e da catedral ortodoxa; o malo é que non tiñamos toma de electricidade nen de auga, co cal para o asunto dunha ducha quente habería que buscarse a vida.

A cidade era ben diferente a Tallinn. Notábase unha cidade moderna, con pouca historia máis aló do século XIX, e os edificios que se veían lembraban poderosamente á arquitectura vienesa dos anos vinte. Desde logo non había a animación de Tallinn , e o que sí se veía era un importante culto ós anos 50 en américa. Abundaban as rapazas con faldas de vuelo, rockers con tupé, preciosos e ben restaurados Cadillacs descapotables, e montóns de Harley Davidson en calqueira cruce de rúas. Qué carallo, non estaríamos na Ruta 66?
Á mañán seguinte xa me decatei de que non era así. Á carón do noso barco había un montón de lanchiñas con señoras que vendían productos da súa horta ós clientes/as do mercado que tiñamos en terra. Parece ser , polo que despois me ilustrou Olghiña, que aquí todo mundo ten unha lanchiña para moverse polas illas e nos lagos do interior do país, e a xente ven á capital a vender . O que pasa é que se monta o puesto en terra ten que pagar unha licencia, e así evita ese gasto.
Pouco antes de que entrara a currar, Olghiña veu a saudarnos ó barco. Curiosamente a terminal de Ferrys estaba poucos metros máis aló, e xa me informou dunha tradición que nos acompañaría en todos os portos deste país que íamos tocar: a sauna. Púxonos ó corrente das de máis perto; e xa así pudemos todos poñernos ben “juapiños” e limpiños.
Eu acerqueime á oficina de turismo que me indicou e púxenme a patear a cidade aproveitando para facer algunha merca de roupa nas rebaixas. Curiosamente aquí a roupa está a un precio asequible, e un café nun lugar agradable son 5,90€. Está claro que o superfluo págalo.
A eso das cinco da tarde ía eu cara o barco cas miñas bolsas das rebaixas, cando xa vin polo peirao a Olghiña. Carallo, como cambia vestida de persoa; e sen o feo uniforme da navieira. Expliqueille que andiven de rebaixas por Helsinki, e ella no medio dunha arjallada xa estivo certa de que os galegos estamos todos tolos.
Comenteille o da Ruta 66, e polo que me dixo, resulta que moita xente ven por Finlanda na súa ruta cara o Cabo Norte, e aficción á motos de neve e custom , é moi importante no país. Ves: sauna pública, respeto polo medio ambente, amabilidade da xente, boa música... é un país civilizado.
Quedou extranada do meu gosto por esa época e preguntoume se gostaba do “blues”. Eu , por suposto, respondín que sí. Tomoume da man e metímonos por un calexón no que eu nin reparara, perto dunha alameda que hai acarón da estación central de tren.
Empecei a acongojarme porque aquello non tiña moi boa pinta..., pero, hete aquí que ó final do mesmo había unha especie de patio interior con mesiñas para cear e un grupo tocando no centro.
“Qué me dis , eh?”. Eu fiquei ca boca aberta. Aquelo estaba a reventar de xente. Ainda que ela xa fora previsora e tiña reservada unha mesa. Alí ceamos de maravilla mentres asistíamos a un concerto dun grupo local de blues , que tanto por estética como polo repertorio non desmerecerían nada tocando con B.B. King ou John Lee Hooker. Lamento non lembrar o nome de grupo, pero ben seguro que ela ha de sabelo.
A ver se mañán llo pregunto. Agora teño cousas máis importantes nas que ocuparme.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-10-2007 22:18
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 6
O día que nos quedaba en Tallinn ía estar adicado a actividades varias. Houbo quen qeuría achegarse ata San Petersburgo para o cal alugaron un coche e a media mañán arrancaron cara a cercana fronteira, e outros adicámonos a pasear pola terminal de ferrys agardando a chegada de Olghiña.
Ainda que en dous días deberíamos estar atracando no porto de Kotka ó Leste de Helsinki, para seguir ca etapa de enlace da proba, antes ainda teríamos que ir ata a capital para un cambio de tripulantes.
Non había presa. Total os grandes clase A estarían xa atracados dando o espectáculo que deles se agarda e nós estabamos moito máis cómodos facendo turismo.
Eu paseando por Tallinn con Olghiña e coñecendo unha cidade diferente da que a maioría dos turistas, amén de profundizar nas relacións galaico-estonas. Agora (bendita internet) xa coñecía a miña Galiza que pouco tiña que ver ca Galitza polaca, e xa coñecía a Costa da Morte un chisquiño, o xusto para sementar as gañas de coñecela in person.
Deron as catro. Ela xa agardaba abordo do ferry e despedimonos ca promesa de vermonos en Helsinki. Alí era onde vivía e pasaba os días que tiña libres de curro.
Supoño que a imaxe que tiña dos galegos era moi extravagante. Eu, xa me coñeces, non che me corto un pelo, e menos onde non me coñecen; así que cando desatracaba o ferry saquei de pano da man e comencei a despedila como se se fose para América. Probe Olghiña, non sabía onde meterse. Os turistas que estaban na cuberta non paraban de rir (non sei se pola situación ou por unha miragre de San Sadurní de Noia); e eu, correndo polo peirao mentres non deixaba de axitar o meu pano. Ó final os alegres turistas romperon nunha pechada ovación mentres eu lanzaba bicos sin fin , e Olghiña apretaba a correr para dentro do barco.
Non sei se che me falará en Helsinki...
Ainda que non deixara de lucir o sol, según nos íamos achegando á hora da cea empezaba a correr un chisco de fresquiño e antes de camiñar cara o centro paseime polo barco para coller unha chaqueta ou algo de abrigo. Non sabes quen estaba alí con cara de cabreo? Eran os turistas de San Petersburgo. Parece ser que despois de pagar un, nada barato, aluguer dun coche , colleron todos decididos a estrada que levaba á fronteira, dispostos a darse un garbeo polo L'ermitage e a Perspectiva Nevski (creo que se escribe así). Nada!. Na fronteira tiveron que dar a volta. Parece ser que a pesares de levar os seus pasaportes e todo , os amables axentes da alfándega non deixaron nin que pasaran a fronteira a pe. Polo visto necesitaban un visado (que, por suposto, non tiñan) e que ademáis de pagar 150€ tardaba en tramitarse uns seis días.
Total, que a volta a Tallinn foi envolta nunha lembranza á burocracia rusa , á perestroika ,e á mai de Putin.
Á cea descubrín o sabor do salmón de aquí, que non che ten nada que ver co que usualmente tomamos aló no País do Solpor; e como mañán íamos sair cedo para Helsinki, decidín retirarme prudentemente para que polo menos houbera alguén abordo durante a travesía, que non estivera afectado pola resaca.
Cando me fun (ainda era de día, eh) parte do persoal escomenzaba a bailar unha polca na fábrica de cervexa de detrás do Concello. Foi un espectácuo que houbera desexado non ter visto...
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-10-2007 19:53
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal