Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

"The Manhattan Transfer Suomi Tour" (II)
O puñeteiro tranvía non daba chegado. Pois nada , será cousa de meterme no metro e ver que liña me leva ó barrio de Kallio que é onde me agardaba a Karol ,a veciña de “Oljiña” que qudou encargada de darme as chaves mentres ella non chegaba de traballar.
Mira ti por onde, que alomenos aquí abaixo non vai tanto frío. Tres estacións máis aló xa estou perto da rúa.
Ó chegar pitei no timbre da casa de Karol e ó escoitar o meu inconfundible acento galego-finés baixou ó portal para axudarme coa mochiliña.
Unha das cualidades do bo anfitrión neste país é a invitación a unha sauna. Así que Karol citoume unha hora máis tarde para tomar unha sauna na instalación comunitaria do edificio onde viven ela e “Oljiña”.
Así que unha vez adecentado da viaxe apañei unha toalla que había pola casa e agardei a chamada ó timbre da porta para acompañar a Karol.
Neste país , civilizado e sen Conferencia Episcopal que de o coñazo, as saunas son mixtas e lugar de encontro, charla e de negocios. Total, que cando chegamos xa había dúas persoas do bloque de vivendas disfrutando do vapor , e nos aló nos metimos tamén.
Eu, por ser amable e sacar tema de conversa , non se me ocurríu mellor cousa que falarlle a Karol da cantiga do meu país que versa sobre unha rapaza chamada Carolina e a súa saia ( máis ou menos viñen a dicirlle que tíñamos unha cantiga sobre “Karol`s skirt”) . E hete aquí que ela interesouse e xa me ves a min cantandolle a ela e ós seus asombrados viciños , A Saia da Carolina.
Estaba lanzado, tu.
Ó pouco saímos a tomar unha ducha ben fría e apunteille que ademáis da cantiga hai tamén unha danza tribal dos aboríxenes do meu país. Esto supoño que provocou a curiosidade antropolóxica de Karol e dos seus viciños (que dito sexa de paso, pensaban que en España só había touros e sevillanas), e eu , nen corto nen perezoso, coa miña toalliña atornillada á cintura empezo a arrancarme cun “puntatacón” de colleita propia acompañado da “Karolina`s skirt”.
Ainda tiven sorte non esbarar e ir parar ó chao!. Pero o caso é que esta mostra de exotismo emocionounos e cando decidín dar por rematada a exibición arrancaronse a aplaudir sorrintes e agradecidos.
Nese momento sentínme como Lina Morgan na apoteose final dunha revista.
Xa arriba na casa de “Oljiña” tiven outro xesto patriótico (e por qué carallo non me subvenciona a Secretaría Xeral de Turismo … promoción coma esta non van atopar!) abrín unha das dúas botelliñas de Mencía que trouxen e inviteina a probalo. Estaba que daba xenio, de rico. Ella trouxo da súa casa unhas lonchas de salmón ...e así estabamos cando chegou “Oljiña” de currar. Mentres se poñía cómoda , non sei que carallo lle dixo en finés Karol (ainda que sospeito que tería algo que ver coa apostura e habilidades danzariñas do “galician man”), pero acabaron as dúas escachándose de risa.
Dimos boa conta da botella que empezaramos e ainda nos fixo falta abrir a outra.
Cando rematamos a merenda , xa medio achispadiños, elas procederon a acicalarse para irmos ó concerto, e nun pispás estabamos na porta do teatro os tres e máis o "correspondente" de Karol.
Dos “Manhattan” que che podo dicir, o fundador Tim Hauser ten menos pelo ; pero segue conservando esa elegancia que sempre transmite sobre o escenario.
As coreografías perfectas, como sempre, e o público... un chisco frío para os meus parámetros.
Pero , foi por pouco tempo. Cando se arrancaron cos temas clásicos plenos de “swing” faltoume tempo para apañar a “Oljiña”pola man e marcarnos uns bailes no corredor entre as butacas.
Era imposible manter os pes quietos!, e entre o viño , e que aquí non me coñecía ninguén... ala, pa diante!!.
Nunca bailara con “Oljiña”, pero, oes deixase levar de moito nabo; e as miñas seis horas de clase de baile semanais de algo tiñan que servirme.
Foi caralludo. E, oes durante a interpretación de “Cançon d`amour” os dos das luces nos iluminaron a unha seña dunha das cantantes dos “Manhattan”!!
“Oljiña” estaba que non cabía no vestido. Eu pensei que se cabrearía polo meu arranque... , pero que va!!.
Aii!! que miragres fai un bo Mencía... seguro que ata lle parezo “juapo”!!
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-01-2009 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
"The Manhattan Transfer Suomi Tour"
Sí, xa sei que te tiña moi abandonado últimamente.
Verás dende que me deron a alta do trastazo da perna , a miña vida reduciuse a ir ó curro e despois sesións de fisioterapia. Logo, ó chegar á casa, pedalear sen tino camiño de ningures na p... bicicleta estática.
Según a miña fisio necesitaba recuperar masa muscular e ,ala, a facer kilómetros a diario.
Acababa tan canso que só tiña forzas para cumplir escasamente cos meus compromisos profesionais, unha cea lixeira e á cama.
Por fortuna a cousa xa vai indo, paseniño, mais vai indo.
Cando acabe con todo esto ou me presento como corredor revelación ó “Tour” ou merco unha lata de gasolina e lle planto lume á puñetera bicicleta dos...

Menos mal que a un ainda lle quedan amigas/os e outro día recibín unha mensaxede “Oljiña” avisando dun concerto de “Manhattan Transfer” a un pasiño da súa casa.
Sabes ben o que che me gustan e que a única vez que os vin en directo fora naqueles Concertos do Milenio que houbera xa fai algúns anos por aquí.
O caso é que chamei a “Oljiña” e pedinlle que pillara entradas para os dous. Púxenme a dar voltas pola rede ata atopar algún voo barato de Londres a Helsinki (ela agora vive alí).
Non tardaría moito máis dun par de horas en ter todo arranxado. Un Santiago-Londres e un Londres-Helsinki. Só había unha pega: O voo de Santiago deixábame en Stansted e o de Londres saía de Gatwick.
O problema era menor. Chegaba a Londres á tardiña e o voo de Helsinki non saía ata as seis da mañá. Tiña tempo abondo.
Unha vez en Stansted procureime un horario dos trens que me levaban ó centro para unha vez alí tomar outro cara Gatwick, e mentres din boa conta dun cacho de empanada de bonito que metera na miña mochiliña por mor de matar a fame durante a espera. E, buen, xa postos, dúas botellas de Mencía para beber aló... ó mellor son moitas...Non!! carallo, que nooon!!!
A escena era digna dunha películade Paco Martínez Soria...
Xa ben ceadiño, ainda aproveitei un curruncho para botar unha boa soneada, e despois erguerme a tempo para coller o tren que me levaba ó centro e de alí daría un paseiño ata “Victoria Station” para coller outro tren que me levara a Gatwick ó Sur da capital.
Deuss!! xa non lembraba o caros que son os trens ingleses!! Prefiro non facer contas porque se non , seguro que a combinación de voos e aeroportos non che me saíu tan axustada como pensaba.
Pero, bueno, benditos voos baratos! Ás dez da mañá (hora local) xa estaba en Vantaa (o aeroporto de Helsinki). De alí un autobús ata o centro e logo no tranvía ata a casa de “Oljiña”.
Ves, esto é o malo deste país nesta época do ano. Ó igual que no verán a noite duraba apenas dúas horas, agora ás doce da mañá clarexaba algo o día e a eso das tres da tarde xa é noite pecha. Polo demáis a visión da cidade nevada é algo inusitado para min.
Mentres non viña o tranvía ainda aproveitei para achegarme ata o peirao onde estiveramos atracados co Hansa. Agora só había os ferries da línea”Viking Line” a Tallín nos que traballa “Oljiña”.
Que sensación de vacío. Desde logo o peirao perdía moito sen a animación da regata.
(To be continued)
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2009 21:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal