Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Vista á dereita
Onte baixaba eu abordo da miña “amoto” pola Avenida de Fisterra na Coruña. Regresaba de pasar a tardiña no Café Asteria aló pola porta septentrional da Costa da Morte.
Viña todo contentiño co meu portátil ó lombo despois de disfrutar dunha tarde dándolle á tecla .
Dende a terraciña do Asteria estiven escribindo algun destes contos que preparo para ti mentres deixo que a mar da Costa da Morte aloumiñe as rocas ós meus pes.
Moitas tardes nas que me entra a morriña da Costa da Morte, tiro para o Asteria e alí na súa terrraciña ou detrás das cristaleiras apóñome a perpetrar algún destes textos cos que aspiro a debuxar no teu rostro un esquivo sorriso.
Hoxe , dende a terraciña contemplaba ós surfeiros loitando como podían por pillar unha onda boa e ó ir pasando a tarde o sol regaloume un dos fermosos solpores tras da Sisarga Grande.
Alí estiven un bo pedazo, ata que decidín que xa era hora de voltar.
Metín o portátil na miña mochila e montei na miña “amoto” disposto a tomar relaxadamente o camiño da casa. Non tiña presa.
Cando vou sobre as dúas rodas , xa me coñeces, nunca vou con presa.
Polo retrovisor albiscaba de cando en vez os resplandores bermellos que deixaba o sol tras das Sisargas ía achegándome á cidade.
Mentres guíaba con xeitiño pensei en Carlos, ó ver nos gardarais as pintadas que outro moteiro fixera chamando a atención sobre a peligrosidade desas guillotinas. Carlos, supoño que o lembras, tivo un accidente contra unha desas cuchilas e ficou morto alí na cuneta. Por suposto ,a culpa foi dél por ser moteiro (xa o dixo o Sr. Pere Navarro da DGT).
Ó chegar a perto do polígono de Sabón alegreime da sorte de ir en moto. A caravana de volta da xente que traballaba nas industrias do polígono era das que fan época; pero eu metinme paseniño polo arcén para ir avanzando sen ter que agardar toda a cola.
Xa ía chegando á cidade e encarei a Av. De Fisterra cos seus primeiros semáforos.
Hete aquí que nun deles estabamos varios coches e eu agardando pola luz verde, cando me decato de que os conductores dos outros coches estaban todos (sí,todos en masculino) ollando cara a beirarúa de estribor. É curioso, o semáforo xa se puxera verde, mais ninguén arrancaba.Seguín coa vista cara ó punto onde eles ollaban, e meu deus!! Pola rúa avanzaba unha desas que chaman muller de bandeira camiñando cunha cadencia e un porte, que deseguida entendín porque ninguén arrancaba nen pitaba. Estaban (estabamos) todos embobadiños mirando para a dama.
Eu, tentei disimular o que puiden (que foi máis ben pouco) e seguina coa mirada ata que se decidíu a cruzar polo noso semáforo.
O seu andar era como o de Lolita Davidovich en “El Escándalo Blaze”, sí oh, seguro que lembras a secuencia na que Paul Newman lle dí: “Muñeca, si yo anduviera así iría andando a todos sitios”.
Ben, pois ó chegar á miña altura , a dama párase , sorríe para min e eu noto como o sangue me baixa de súpeto do cerebro para outra parte do meu corpo, impedíndo o meu natural e escaso raciocinio.
Nesas pensei: “Neno, a ver se vai ser certo eso de que coa “amoto” lígase máis?”
Meu amiguiño , que pouco dura a alegría na casa do probe.
A señora (??) en cuestión dirixíndose a min pediume que a convidara a dar unha volta. Eu, pensando que oira mal, abrín o casco e ela insistiu... Meu deus!!! tiña a voz máis grave que a de Louis Armstrong!! e unha marcada noz na súa gorxa!!! Eu,valbuceei unha desculpa tonta mentres que metía primeira e , non sei se estaba en verde ou en bermello, acelerei canto daba para afastarme de alí como alma que leva o demo.
Notaba como o corazón distribuía de novo o sangue polo meu corpo ,cerebro incluido, e mentres ía perdendo de vista ó/á señor/a impresionante non deixaba de repetirme que sería de min se esto me sucede nun local de perdición a altas horas da madrugada...
Sonche malos tempos para a lírica. Sí...son...
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-01-2008 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxe completo, viaxe Comansi!!





Non sei se a frase era de Hitchkok ou Raimond Chadler, pero eso de que o criminal sempre volta ó lugar do crimen, é completamente certo.
Verás. Aló polo ano 91 eu xa andaba enviciado polo mundo das motos. Se o pensas un pouco, era ata certo punto lóxico. Meu pai tiña unha vella Indian co cambio no depósito de gasolina, despois pasou a unha Montesa Impala na que miña nai ía de paquete e eu montadiño detrás do manillar, e por último unha Sanglas 400. Pola banda de meu tío había tamén na casa unha Guzzi...
Como ves, só era cuestión de tempo.
Ben, como dicía, no 91 gracias a unha manada de amigos da miña aldea largámonos a unha cousa que ,según me explicaron, se chamaba “Pingüinos”. O evento era, según eles algo nunca visto. Motos de todos os tipos e cores,moteiros arreo e unha das máis importantes concentracións motorísticas de inverno en España.
Aló nos fumos. Pouco e mal equipados ( chaquetas pesadas de coiro, periódicos ,termos con te quente, e moitas gañas).
Polo camiño atopamos daquela néboa e xiada a esgalla; pero , supoño que o feito de atopàrmonos pola estrada moitos tolos coma nos foinos animando ata chegar a Tordesillas, por aqueles anos, sede do evento. O que aló vimos era impresionante: motos, motos, e máis motos. Bo ambente , camaradería e bos xantares ó calor das lumeiradas que a xente facía para esorrentar o frío.
Hete aquí, que anos despois, volto a estar arriba de miña actual moto en ruta cara a “Pingüinos”. Esta vez a viaxe era máis cómoda ,pero igoal de fría. Non hai xa coiro, nen periódicos, se non fibras (teóricamente) impermeables, e axeitadas ó inverno ; e moito mellores estradas.
A viaxe, esta vez prometía ser moi diferente; pero ,claro, se non hai dificultades non sería “Pingüinos”, así que a organización despuxo todo para o que deron en chamar: “Vive a neve!!”.
Sí, oh. Nada máis sair da Coruña mentres subía cara a Montesalgueiro o termómetro xa marcaba 2ºC. e a chuvia barría o asfalto con gañas. Como ainda estaba arrancando, como quen di, non flaqueaba de ánimos e pensaba no ben que ía así equipadiño e quentiño. Pouco a pouco según me ía achegando a Pedrafita ,a chuvia íase tornando en neve. Pero non “neve”..., se non un paquetón de nevada que para sí quixeran en Baqueira.
Eu, tentaba limpar a bisera do casco co meu fastuoso guante superimpermeable, extremo de hiperinverno...pero, non daba abasto.
Aquí vasme permitir un inciso para decirlle ó Sr. North Face ( o fabricante do meu super guante) que menuda meeeeerda de guante superimpermeable, extremo, etc. Á media hora de estar avanzando a non máis de setenta por hora no medio da nevada, xa tiña as mans totalmente molladas e apenas sentía os dedos.
Pero, non te creas que aquí acababa a cousa. Noon!. Ó enfilar cara ó Manzanal, a organización de “Pingüinos 08” no seu programa de diversión en ruta reservávanos unha divertida actividade de conducción de risco titulada: “Esquiva a quitaneves cabrona”. E..., sí, consistía en tentar esquivar a pala da quitaneves para quen era evidente que éramos invisibles, evitando dar un traspés e ir parar á cuneta. Eu só conseguín 3 puntos porque ,a pesares de non caer na cuneta, non puiden evitar que me enzoufara de neve de arriba abaixo véndome na obriga de parar dado que, houbo uns segundos,nos que conducía de ouvido.
Qué divertido!!. Esto era un non parar de risas.
Xa baixando cara a Ponferrada ,a neve converteuse en granizo do gordo,e lóstregos. Ahí foi cando pensei en que ía a escachar a pantalla do meu casco. Ves, igual que che digo unha cousa dígoche a outra. O casco aguantou,tu!.Viva o Sr. Nolan e a súa fábrica de casquiños!.
A estas alturas xa a miña superequipación de fibras de alta tecnoloxía chorreaba por dentro e por fora. Bueno, minto, por fora non. Por fora colgaban dos meus brazos carámbanos de xeo, que ó parar na gasolineira sacudín con “elejansia”.
Mentres ía disfrutando destas actividades de aventura a tope, a noite ía caendo e o termómetro da miña moto xa facía tempo que non subía de -3ºC. Pero aínda había sorpresas meteorolóxicas agardando.
Xa pertiño de Benabente unha racha de vento inopinadamente forte fixo que de súpeto me atopara conducindo polo carril da esquerda, sen comelo nen bebelo.
Que chiripa foi que non pasara nesas un camión!
Ainda que me negaba conscientemente a elo , xa facía uns cuantos kilómetros que me preguntaba por qué me embarquei nesta aventura cas previsións de tempo que había, por fortuna cando outro ou outra tola me adiantaba e saúdaba, consolábame ver que non estaba so... e que éramos moitos os tolos/as.
Á chegada a Simancas, este ano “Pingüinos” era en Simancas, entendín o por qué de tantos tolos/as na estrada desafiando frío, neve,chuvia,vento,sol,néboa...
Miles e miles de motos e moteiros entrando e,algúns xa ocupando, unha área de uns tres ou catro campos de fútbol, carpas con talleres diversos,furgóns de apoio de motoclubes de Finlandia, Francia, Rep. Checa, Portugal, Alemania, Italia,... tendas, pantallas xigantes con imaxe dos dous escenarios para actuacións, etc, etc,etc.
Cando eu me inscribín eran as sete da tarde do venres, e xa me deron o número once mil e pico. Ata o peche das inscripcións o sábado á tardiña... vai ti a saber se non chegarían ata vintemil inscritos; se a eso lle sumas os que van por libre...
Meu neno, que enorme diferencia de aquela concentración de amiguetes do ano 91. Esto, agora, é o maior festival moteiro de inverno de toda Europa.
O ano que ven hei de voltar ,...ainda que faga sol!.

Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-01-2008 17:01
# Ligazón permanente a este artigo
O Espíritu do Nadal
Como sempre pasa ó chegar esta época do ano, eu comenzo a transformarme nunha especie de homínido con diversos patoloxías da alerxia que me produce.
Sí, oh, a pasada semán escoitei por primeira vez unha panxoliña no Nadal de este ano e sofrín de inmediato o efecto malvado desas musiquiñas. Foi oila e entraronme uns picores polo corpo que eu atreveriame a calificar de “urticaria natalicia”.
Mal que puiden fun trampeando co picor mentres me ía poñendo na cola para as mercas da época . Xa sabes, os agasallos para os amigos que á súa vez te agasallan a ti... en fin, toda esa tontuna na que o “Cortinglés” e afíns nos embarcan.
Nestes días de trono o tráfico na cidade onde vivo é un pouco máis infernal que de costume. E como non podo ir coa moto de compras (dime ti onde,carallo, gardo os paquetes...) , hei de armarme de paciencia e unirme, con bo espíritu, á caravana eterna destas entrañables datas.
Ainda que o intentei , ben sabe deus que o intentei, este ano non puiden librarme dunha desas maravillosas ceas navideñas.
Este ano tocaba cea na casa matriz da familia , e ainda me estou preguntando por qué , á miña mai lle deu por xuntar a parentes ós que , para dicirche a verdade , nunca tivera visto diante. Supoño que algo tiña que ver o forte sentimento de clan que agocha no seu interior a señora da casa.
A min , a verdade, traíame bastante ó fresco o clan. Eu sonche máis da opinión de que o clan son as persoas que vas atopando ó longo da vida e cas que vas sintonizando e as relacións que vas creando , e non esa xente, que segúndo o punto de vista da señora da casa, son “do teu sangue”,pero que á hora da verdade non che botan unha man..
Total, que non me quedou máis remedio , so pena de ser desheredado, que acudir sen remisión á chamada da xefa do clan.
A cea , xa te podes imaxinar, foi de sete estalos. Supoño que no fondo non só se trataba de xuntar a todos os parentes que quedan vivos do clan, se non de epatar un pouco e facer ver que ainda somos os que un día fumos.
Meu amigo, ata o terceiro prato a cousa foi levadeira; mais ó chegar ó primeiro dos postres e ós licores, aquelo xa empezou a desmadrarse.
Entre os vapores etílicos que campaban pola mesa , e as vellas renciñas que ,ó parecer existían ainda entre os comensais, o ambente empezouse a caldear.
Daba gloria velos. O tío Antonio completamente “chuzas”, a tía Estrela cunha chispa que eu nunca vira ( boeno, tamén esta era a segunda vez que a veía diante. Como só coincidimos nos enterros), O primo Hilario amenazando cun “strip tease” para mostrarnos a súa roupa interior de cor vermella... , e a dona da casa discutindo ca prima Tere sobre un dereito de paso de non sei que leira perdida ,e á que posiblemente elas as dúas lle ven algunha rendabilidade segreda, ou poida que só sexa por amolarse... vai ti saber.
En fin, o normal nunha destas ceas enchidas do espíritu do Nadal.
Eu tentei manter a compostura e ir esquivando os tiros e puñaladas que, cada vez máis , voaban sobre a mesa; mentres que maquinaba cunha boa desculpa para irme na primeira ocasión que vira.
Andando a noite o resultado da contenda foi como segue:
Copas de cava rotas.-tres, vestidos enzoufados do caramelo do flan.- dous, “esononmodisnarúasetesoquehaiqueter”.- dous, “Quepoucavergoñateñenalgunhas”.- tres.
Ó día seguinte ainda che me doía a cachola da resaca da cea do día anterior, pero como queira que me quedaban cousas que mercar, voltei á voráxine do tráfico navideño cas súas luceciñas , as súas panxoliñas, e os seus desexos de paz e ledicia (??).
Pouco a pouco, eu ía notando que entre o sarpullido e os domingueiros eu tamén ía quentándome arreo. Tanto é así que chegando ó paso de cebra que hai fronte a Casa da Auga, vin unha velliña que se dispoñía a cruzar e cravei o freo do coche para non ser retratado nunha das camariñas que o noso Concello puxo nas rúas para a nosa seguridade e a súa carteira. Detrás de min viña un cafre cun “quad” facendo cabriolas, e claro, aconteceu o que tiña que acontecer, ó clavar eu o freo por mor da señoriña, o de atrás nin se enterou e parou contra o meu parachoques facéndome un bolo na fibra.
Mentres ,a señoriña que vira toda a movida, empezou a recuar mandándome pasar a min. Eu, unha vez parado insistín por señas indicándolle que pasara, e ela que non, e eu que sí; e mira se me quentou que abrín a porta do coche e medio transfigurado berreille ó do “quad” para que non escapara e funme para a vella :
-”Que non cruza?. Que non cruza?. Como hai deus que vde. cruza agora mesmo!”. E nen corto nen perzoso agarrei á señoriña por un brazo para cruzala quixera ou non.
E , vaia, parecía que agora xa non quería cruzar. O caso é que me arreou un bolsazo na testa que ben che pensei que levaba dentro un adoquín... , pero a túzaro non me gañaba a señoriña. Aguantei os envites do bolso , pero ó final cruceina.
Mentres , o capullo do “quad”, que nun principio se quedou a ver o “show”; aproveitara o rebumbio para empuxar o seu maquiniño co motor apagado e fuxir como alma que leva o demo.
E aquí me tes, enchido do espíritu do Nadal, cun bolo no meu parachoques , que para máis congojos hai que cambialo todo, xa que , según che me dixeron no taller, non se pode endereitar; e cun par de chichóns do puñetero bolso acorazado da señoriña de marras.
Se esto non chega a rematar , estaría valorando seriamente a posibilidade de darme á bebida como os peixes da panxoliña.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-01-2008 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal