Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un moderno no arcén (III)





Tomeime tres “bicas cheias” que , para o meu saber e entender , habían de manterme desperto ata chegar ó Algarve.
Alomenos eso pensaba. Mais , cando pola popa da miña Volusia xa ían quedando atras as últimas casiñas de Setúbal, notaba como os ollos se me pechaban sen remedio. Abrín o casco para que o vento de viaxe me despexara; pero a estas alturas da mañá (dez horas, hora local) a temperatura que marcaba o termómetro do meu manillar xa riscaba os 35º e o ar que me aloumiñaba a cara era como o que percibes ó abrires a porta dun forno de panadeiro.
Optei por tirar un pouquiño máis ata atopar unha gasolineira. Alí pensaba encher o depósito da moto, refrescarme,... e xa veríamos.
Quedaba pouco para Grándola, e como queira que ainda tiña gasolina abondo decidín coller unha botella de auga fría para botarme pola cabeza e así , xa máis esperto, seguir ata a Vila Morena.
Non che eran moitos Kms. , mais fixéronseme eternos.
Xa estaba chegando e decidín parar na área de servizo que tes xusto na entrada. Non podía máis. Aparquei á sombriña dunha “azinhiera”, quitei o casquiño e tumbeime na herba ó carón da Volusia. O xusto para recuperarme un pouco, pensei.
Sí, foi só un "pouco" de caseque tres horas!
É curioso, pero mira ti que na miña primeira viaxe ó Algarve na vella Yamaha XJ tamén paráramos a xantar en Grándola , e agora ,algúns anos despois, e dada a hora que era, pensei que podería aproveitar e ver se ainda existía o Restaurante “A Lanterna” ,onde tan ben xantaramos aquel grupo de tolos aventureiros que saíran a lombo de cinco motos camiño de Andorra unha Semana Santa; e acabaran cruzando o Estreito rumbo ó Norte de Africa e voltando cara á cidade de partida pola Ruta da Prata.
Aquí me tes, dazaoito anos despois, disfrutando do ar acondicionado e dun bo menú na “Lanterna”.
Supoño que este é un deses círculos máxicos que de vez en cando pechas ó longo da vida.
Érache outra cousa. Agora , xa descansadiño e ben alimentado podía seguer ruta cara o Sur.
Non queiras saber a temperatura ambiente.
Menos mal que xa restaban ben poucos kms. , que se non compría alongar a sobremesa e agardar a que baixara un pouco a calor, pero bueno, xa estaba de novo “on the road”.
Este último tramo da ruta foiche ben rapidiño. Supoño que influía a necesidade de manter un fluxo de ar na cara para mitigar un chisco a temperatura e en parte as ganas dunha ducha. O caso é que vinme na entrada de Faro antes de que abriran a oficina de inscripcións da Concentración; así que encamiñei o meu rumbo cara a Quarteira, onde tería a miña base , nun hoteliño con piscina.
Non queiras ver como e canto creceu e cambiou Quarteira desde aquela na que estiveramos ti e máis eu por aquí. Estaba ,agora todo cheo de edificios, rúas, xardíns … perfectamente urbanizado e non recoñecible.
Claro, pasaran moitos anos, a vila crecera en relación inversa ó que o fixera o meu pelo ,e ainda que confiaba en dar pronto co hotel; precisei de varias voltiñas e preguntar a unha amble aborixen para chegar a él.
Ah!, da igual que sexa en terra como no mar. Canto se agradece unha ducha , e xa postos, un chapuzón na piscina que había ó pe do piñeiriño onde se enclavaba o hotel.
Sonche un home novo.
Agora xa podía dirixirme á Concentración onde ,esa era outra, a ver como carallo ía dar cos compañeiros da Coruña, de Pontevedra e de Vigo que estarían a punto de chegar ; e cos que quedara...

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-11-2009 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Un moderno no arcén (II)




Estabache de non. Verás:
Acababa de aparcar a miña Volusia (xa che contei o cómoda que é para viaxes longos? È como viaxar nun sofá!); pero bueno, ó que ía. Estaba descabalgando cando ollei para a Casa Adelia e mosqueoume un chisco ver que non estaba a habitual parrilla diante do local , onde preparan o peixe grellado, pero según me ía achegando á porta para reservar mesa xa vin todo apagado e na porta un letreiro de pechado por descanso toda a semán!.
Manda carallo con esta xente. En plena tempada alta collen unha semán de vacacións e tan panchos.
Bueno, xa me buscaría a cea despois.Agora necesitaba unha ducha e quitar canto antes a roupa de moto ,que protexer protexe; mais é unha auténtica sauna con estes 35ºde calor.
A segunda no hotel. Aquí tamén estaban de non. Resulta que o amable recepcionista xuraba e perxuraba que non recibira nengún e-mail coa miña reserva.
Home, ben é certo que non recibín confirmación, pero como nunca tivera problemas confieime.
E agora aquí me tes. Composto sen cea e sen cama.
Ponte ti , en plena tempada alta a buscar aloxamento en Nazaré!!.
Mentres a miña temperatura ía en aumento e renegaba unha e mil veces do Hotel Miramar, entrei nunha xeladería a pe de praia para arrefriar a cachola e pensar unha solución. Alí decateime de que metera na chaqueta a funda do móvil... vacía.
Mentres me estaba cagando no ciberespacio, na tecnoloxía GSM e na miña cabeciña tola , ocurríuseme pedir a guía de teléfonos e buscar o número da Pensao do Barrio Alto que suelo frecuentar nas miñas descubertas por Lisboa.
Cargueime de cambio e encamiñeime cara a caravana de Portugal Telecom que sempre poñen nas zonas de praia nestes meses, para os , que coma min , renegan do telemóvel (sobre todo cando esquecen o terminal na casa).
Xa tiña habitación. Sí, eran uns cuantos Km. Máis , pero polo menos podería durmir a cuberto, e ainda me daría unha homaxe na Pastelaría Suiça.
Era a primeira vez que entraba coa miña Volusia pola Avda. Da Liberdade, e a sensación non podía ser mellor. A estas alturas da tarde-noite a temperatura xa baixara a uns cómodos 28º e a comodidade de moverte por Lisboa onde todo o mundo che deixa paso ó ir en moto, é maravillosa.Xusto como a primeira vez que entrei nesta cidade ,tamén en moto , nunha XJ600.
Deixei a Volusia no Parking de Restauradores e, no elevador da Gloria, subín ata Don Pedro V para tomar posesión do meu cuarto na pensao.
Ainda que a temperatura baixara , e ainda que xa estaba vestido de persoa e limpiño , os 28º e a humidade do río facían o seu traballo . Acababa de baixar da recepción e xa estaba sudando.
Encamiñeime ó “Casa Fartabrutos” aquí pertiño, sen sair do Barrio Alto e como queira que con este calor e sen ar acondicionado no cuarto ía ser difícil durmir , ainda tomei o postre e un dixestivo no Pavillao Chines (nunca debes pedir postre no Fartabrutos, porque é ahí onde che van meter o clavo.Non o esquezas!)
Mañá pensaba sair cediño para evitar o calor e non cumplía estirar moito a sobremesa .Ás doce e media (hora local) xa estaba na cama tentando durmir, cousa complicada dado o calor que facía e os ruidos que entraban dos que estaban de marcha polo Barrio. Pero, bueno, ainda fun quen de botar unha soneadiña ata eso das cinco da mañá (máis ou menos) , hora na que espertei co son da percusión dun concerto en directo.
Pechei a xanela, pero era imposible aguantar coa calor. Abrín de novo e a música impedíame reenganchar.
Vista a situación, decidín erguerme e sair á rúa na procura da orixe da música. Baixei por Diario de Noticias seguindo o son e tropezando cos que estaban finalizando a noite, logo despisteime por Atalaia, mais non lograba dar coa fonte . O caso é que estaba ben perto, pero non localizaba o local onde se estaba a celebrar o concerto.
Mentres , a luz do día xa clarexaba as rúas ó tempo que escurecía as mentes dos que buscaban un “afterhours” no que celebrar a derradeira eucaristía da noite.
Eu seguía por Atalaia con Auga da Flor ata que se me ocurríu ollar para o ceo. Sí, amiguiños, o concerto, “jam-session” ou o que carallo fora, estaba a celebrarse nun piso. E alí , xusto na esquina de Atalaia con Auga da Flor estaba un rebumbio de xente nunha terraza e dende a rúa oíase con nitidez a música que me desvelou.
Agora o caso era dar co portal por onde poder acceder ó show. Din varias voltas á mazá ata que vin sair dunha casa a varias persoas con vasos de plástico e pinta de modernos. Non me cortei un pelo. Pregunteille a un deles, confirmoume o portal e deume a clave da entrada: “Son amigo do Rui”.
Para dentro fun. Pensei que ó achegarme á porta do piso alguén me pararía, pero era tal o desfase da audiencia que entrei sen alardear da miña amizade co Rui na festa que se celebraba na terraza e no salón da casa.
O caso é que a un moderno coma min non se lle ía escapar unha festa deste calibre en pleno Barrio Alto.E aquí me tes , moito máis fresquiño que o resto do persoal e disfrutando cos aboríxenes coma un máis.
O que aconteceu na festa, contareicho en privado; e a eso das oito,xa día clariño, cando remataron os músicos, a xente escomenzou a retirada, e eu voltei á realidade mentres baixaba ó Rossío para enlazar un “cafeçinho” detrás de outro e así poder aguantar sobre a Volusia camiño do Sur.


To be continued
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-11-2009 20:19
# Ligazón permanente a este artigo
Un moderno no arcén (I)




Aquí me tes, de novo cara abaixo. Esta vez por terra abordo da miña Volusia.
A ver se un día destes baixo ó Algarve en avión para completar a triloxía: Por terra, mar e aire.
Ía camiño do Val das Almas en Faro para a concentración anual; pero esta vez con menos espacio por mor dun pelotazo urbanístico que arrancou unhas dentelladas ó bosque onde tantos anos se celebrou a concentración.
Ainda que nun principio a viaxe ía ser en compañía, ó final vou de ruta soiño, xa que Texas María e Carliños ,que ían acompañarme, causaron baixa no último momento por problemas médicos.
Por tanto, o meu plantexamento ruteiro non podía ser máis conservador: Devagariño pola A-1 ata Marinha Grande, desvío a Nazaré e parada e fonda cunha cea homenaxe na Adega de Adelia.
Levaba xa uns cuantos kms. ó lombo e empecei a pensar no que sempre di o meu padriño moteiro Sir Henry , que unha radio nunha moto non é de “pijos”(eu sempre sostiven a opinión contraria). A estas alturas do día, e co aumento da temperatura do aire que entraba no casco e ía cocéndome, non me viría mal algo de música para amenizar a viaxe.
O termómetro da miña Volusia non baixaba dos trinta grados , o cal quería dicir que coa moto parada podería estar a cousa nuns trintaecinco fácilmente. E mentres debullaba nestas e noutras andrómenas vexo por detrás do camión que ababa de adiantar como se ía afastando o desvío de Marinha Grande que debería ter tomado. “Cagontoooo!”
Empecei a cabilar como arranxalo e cheguei á conclusión de que un pouco máis adiante había outro que me daba un pouco de volta por Batalha, pero polo que podía chegar a Nazaré. Aló fun.
Non me digas onde metín o cazo.
Supoño que por mor do cansancio xa non tiña a cabeza moi centrada, e rematei nunha estradiña chea de baches e estreita que non me soaba de nada.
“Malo será que non me leve a algures coñecido e dende alí xa me orientarei.”
E, carallo se me levou!
Acabei nunha enorme explanada rodeada de diversos supermercados católicos onde podías mercar todo tipo de indulxencias, velas, estampiñas e demáis achifánfanos que garantían a túa entrada no ceo por autovía de seis carrís.
Pero eso non che era todo. Aló ó fondo vin unha enorme manada de monxas e cregos que , ou moito me trabucaba ou, se dirixían cara a min en estampida!!
Mentres daba a volta á miña querida (e pesada:215kg) Volusia ainda me pareceu ver ó seu fronte a Paco Clavell... ou, vaites, non sería Rouco?
Non che estaba como para agardar e comprobalo. Din gas buscando unha saída e cando vin o letreiro de Batalha apreteille a orella a xeito.
Oes, queres creer que ten un “reprisse” esta moto... que para ser unha “custom”...
Unha vez en Batalha xa non estaba en territorio comanche e dende alí por Alcobaça xa deseguidiña estaría en Nazaré ainda con tempo para darme un bañiño na praia.

(To be continued)
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-10-2009 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
Aló ó pe de Lagos
Xa vos vale.
Un toma unas semáns de asueto despois dun intenso, e triunfante, verán no eido deportivo e non contentos con poñerme a parir en privado, mediante “emails” e mensaxes ó móvil, onde o máis bonito que me decíades era: “vago”; agora encima queredes avergoñarme públicamente diante destes amables e desocupados señores que nos leen.
E ainda por riba vai comentalo alguén que habitualmente lee esta páxina e nunca deixa nada en público...
En fin , vou comezar por onde vos deixei onte ( e que Frai Luís de León me perdoe).
Embarcamos no “María Visitación” un Benneteau Oceanis 39 que tíñamos que levar ata Lagos aló en baixo no Algarve.
O barco levámolo dende Camariñas.O seu dono quería pasar as súas vacacións no Algarve e non podía perder tempo no transporte.
Nun principio o encargo recibírao Xurxo e María , quenes con moi bo criterio pensaron en Fuco, Manolo e eu para completar a tripulación .
O barco, xa o seu nome o di todo: “María Visitación”, é un cruceiro, cruceiro.
Esto é: Nengunha concesión á maniobra ou á rapidez de navegación, e todas ó confort interior e exterior.
A bañeira en vez de estar libre e despexada para facilitar o movimento por ela da tripulación , estaba presidida por unha mesa con neveriña de xeo para as comelladas fondeados ; e o carro da maior fora trasladado ó teito da cabina por mor de non estorbar á comodidade dos invitados.
O interior ía en consonancia: Por ter, ata había unha enorme pantalla de plasma no salón e no baño privado do armador unha ducha de hidromasaxe... tonterías de “pijo”.
Esto, queiras que non, era un novo concepto de navegación para min.
A vida a bordo durante a travesía foi extremadamente cómoda e con amplitude inusitada . Pola contra á hora das escasas maniobras que tivemos por mor da falta de vento, evidenciábase a falta de ergonomía da bañeira e da disposición dos “winches” e demáis aparellos que quedaban nun plano secundario fronte as concesións ó luxo e ós invitados.
E ainda por riba de pesado , era lento, lento.
Pero bueno, o vento tampouco nos deu moitas alegrías; e fixemos a motor a maior parte do percorrido ata Cascais, onde paramos a facer gasoil , e onde por fin poidemos probar o (moi escaso) potencial da lencería da que dispoñíamos: Unha maior enrollable e sen sables, e un xénova tamén enrollable.
Como ves un barco feito para correr...(??)
Despois da parada da repostaxe e da carga de auga doce , demos rumbo en demanda de Cabo Espichel , vendo como segundo nos íamos afastando da enseada de Cascais ía caendo de novo o vento , botando man do motor.
Por máis que ollábamos para o anemómetro de vento real a cousa non pasaba dos catro nós no mellor dos casos.
Así seguimos ata caseque a altura de Punta Arrifana onde reaxustamos o rumbo a un 200º para darlle un resgardo suficiente ó Cabo San Vicente que nos agardaba unhas vinte millas máis abaixo .
Por entre a bruma albiscábamos xa o promontorio do Cabo; e de non haber problemas poderíamos estar entrando na Mariña de Lagos á noitiña.
Cando viramos San Vicente ó noso estribor disfrutamos dun solpor deses que parecen feitos co “photoshop” , e caseque ó tempo entrou unha brisa de vento terral que nos permitíu de novo izar (mellor dito desenrolar) o trapo e aumentar un chisco de velocidade.
Tíñamos gañas de chegar ,e eu, xa me permitira chamar á Adega da Marinha para reservar unha mesa en previsión de que nos quedáramos sen cea quente.
Ás nove (hora local) estabamos xa amarrados no pantalán da nova e lustrosa Mariña de Lagos, co cal nunha hora estaríamos ceando en terra. Sí, era unha hora imprudente para tentar cear nun país europeo; pero como queira que xa avisara, non houbo problemas.
Lagos seguía igualiño que sempre na parte vella. Pola contra os arredores enchéranse de edificios de apartamentos e unha enorme e coidade mariña ocupaba toda a banda de beiramar da estrada principal da cidade dándolle un novo pulo e vida á esa zona.
Como o Algarve é vello coñecido para min , e moito máis Lagos, permitínme facer de cicerone ata que o cansancio poido máis e a eso das tres da mañá encamiñei os meus pes cara o barco xunto con Fuco , mentres o resto da tripulación daban boa conta duns dixestivos (noutro lares chámanlle:”gin-tonics”) nun dos baretos a rebosar na parte vella da cidade pertiño do Mercado de Escravos.
Ó fin e ó cabo ,eu en poucos días estaría de volta no Algarve ainda que esta vez a bordo da miña resucitada Volusia.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-09-2009 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Senvergoña
Di un bo amigo meu e compañeiro na tripulación do Hansa ,que non ten perdón por non actualizar en tempo e forma a súa páxina (sí, él tamén ten a súa paxina , neste caso de surf)...
Eu o que non che teño é moita vergoña.
Onte ó chegar a terra en vez de buscar un ciber para contarche a accidentada travesía, fumos a celebrar que estabamos todos vivos, e o barco máis ou menos enteiro.
Pero bueno, en poucas horas embarco cara o Algarve e agora non podo atenderte como ti te mereces.
Tereite ó corriente.
Segue atento/a a esta pantalla.

Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-07-2009 14:39
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (e V)





E deron as sete. Malo se non daban!

O resto da tarde pasaramolo cargando víveres , gasoleo e auga doce para o resto da travesía.

O novo fichaxe chegou puntual ,e xa na entrada deixounos ben clariño que él non era un tripulante máis.

Por suposto nin se molestou en botar unha man para axudar na estiva da comida, e despois na cea enseñou as súas cartas: Él non era “Marck” se non o Capitán Reedhood.

Visto o carid que tomaban as cousas para a segunda etapa ocurríuseme comentarlle ós meus colegas que ían listos co tal Marquiños.

Na miña cándida inocencia nin se me ocurrira pensar que o Capitán Reedhood soubera falar outra cousa que non fora inglés; pero mira ti por onde, sí que sabía.

Marquiños falaba portugués e entendíu á perfección o meu comentario.

Mentres eu tentaba distribuir a froita dunha caixa vin ó tipo que se viraba cara a min medio desencaixado e me botaba un chorreo (en perfecto portugués) sobre o respeto ós oficiais e a importancia da disciplina abordo.

Oes, queres creer que se me quitaron as gañas de continuar viaxe con eles?
Despois da cea , Marquiños saíu a cuberta encendeu un bo puro e serviuse un vasiño da petaca que levaba consigo. Nós mentres recollíamos todo e fregábamos os platos da cea.
Ó acabarmonos , saímos con intención de tomarlle o pulso a Horta, pero en vista do animada que estaba a noite acabamos contentándonos cuns cacharros no Café Sport que era ( de todo o que vimos) o garito máis animado da vila.

Alí deseguida fixemos migas cos da mesa a carón nosa que tamén ían cara Bahamas e nos puxeron ó corriente dunha tradición dos que andan por estas latitudes, verás:

Lembras os “graffities” que había no dique?, pois éche unha inmensa galería de arte ó aire libre con traballos das tripulacións que nun ou noutro senso cruzan o Atlántico.

Cada barco que fai escala aquí debe deixar a súa pegada cunha pintura alusiva ó seu destino, e o nome do barco .

Se así o fas, a túa travesía será placenteira e arrivarás ó porto de recalada sen novedade; se non Neptuno tomará venganza facéndoche pilladas como a de embarcarseche o Capitán Reedhood para ir tocando os melindres o resto da travesía.
Por si acaso, á mañá seguinte fun a unha das moitas tendas de efectos navais a procurar uns botes de pintura e uns pinceis para deixar a nosa obra no dique.
Ainda que a miña intención era a dunha bandeira galega enmarcada co nome do barco e a tripulación ; ó final tiven que calar , dado que como moi ben apontou Xulio e Anxo : dado que eu non completaba travesía non podía participar na obra.
Así que como alí non pintaba nada aluguei un coche para dar unha volta pola illa ata a saída do meu voo para Lisboa á noitiña.

Non che había moito que ver. A poboación máis grande era Horta ,e a paisaxe era unha sucesión de vales e conos volcánicos apagados . Había tamén algunha plantación de te, piñas e algún viñedo para facer o rico e caro viño de lava.

Ía sobrado de tempo e non me apetecía voltar tan cedo, así que parei o coche nunha praia desas de area negra e aproveitei para tumbarme un pouco ó sol .

Estaba tan tranquilo ata que notei esa sensación de que alguén esta a ollar para ti. Abro os ollos e dentre unhas rochas vin asomar unha cabeciña e pouco despois un corpo con pintiñas azuis. Era un dos lagartos típicos destas illas .

Estabamos os dous sos na praia e non lle din máis importancia , ata que ó cabo dun cachiño sentín como un “tap,tap,tap” sobre a area. De reollo para non asustar ó dono da praia, miro e era o lagartiño que viña a ver quen era ese bicho tan grande que invadira a súa propiedade.

Non se cortou un pelo. Achegouse máis ollando curioso ,e así estivemos un pedaciño, ata que ,supoño que canso do pouco xogo que lle daba este bicho tan grande, deu media volta e “tap,tap,tap” paseniño encamiñouse cara a rocha de onde saira en viaxe de exploración. Eu seguino coa vista e cando xa estaba sobre a rocha, mirou para min, fixo un aceño coa cabeza e soltoume:"Dalle recordos a Tucho o da Pena Nejra!!"

Sí, o mesmo pensei eu... o viño de lava e o sol non casan nada ben.

Ó chegar a Horta antes de devolver o coche ainda fun ata o dique para ver a nosa obra de arte.

Non era a miña bandeira galega, pero no seu lugar había unha do Depor cos nomes da tripulación, o do barco e un grande “Forza Depor”... (sen comentarios)

A hora de zarpar xa chegara. Fun ata o pantalán para despedirme e desexarlles bo vento e boa mar. Largueilles as amarras e encamiñeime cara o aeroporto da Srta. Pepis de Horta.

Dende aquí voo a Lisboa no que aproveito para toquear un chisco. Logo ben cargadiño de café collo “carretera” e manta rumbo Norte .
Ainda paro nunha área de servizo para botar un soniño e así chegar algo máis fresco, dado que ó día seguinte ía ser agraciado cun maravilloso día de curro.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-06-2009 20:47
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (IV)





Acabamos de amarrar nunha das dúas enormes mariñas de Horta, e mentres Mr. Magoo vai cos papeis do barco á oficina do Náutico a rexistrarmonos, o resto aproveitamos o tempo para facer unha primeira carga de auga doce, arranchar a maniobra e separar ben a roupa sucia para levala máis tarde á lavandería.
A miña primeira impresión da cidade non difire moito de calqueira vila mariñeira dalgunha das Canarias.
Poucas casiñas salpicadas pola ladeira dun volcán apagado, vellos edificios abandonados evidencia dun rico pasado colonial non moi lonxano; e un grande porto comercial que é continuidade ás dúas mariñas cheas a rebosar de persoal que cruza cara un ou outro lado o Atlántico. Unha romería,vamos.
E aló o fondo na parede do dique un enorme “graffiti” que desde aquí non son quen de alviscar con claridade.
A cita co meu relevo, unha vez cumplidas as formalidades coa GNR, era, claro é , no Café de Peter. Alí o que primeiro chegara debía deixar recado e o xeito de contactar.
E, a primeira na fronte. Mentres avanzábamos polo paseo que da ós pantaláns preguntamoslle a un aborixen de historiado mostacho polo Café de marras, e, cun sorriso retranqueiro, nos informa de que o Café de Peter non existe. Na realidade chámase Café Sport (e polas indicacións que nos dou xa pasaramos por él facía un anaco no noso animado paseo de exploración).
Voltamos atrás e ó entrar nel xa percibimos o ambente mariñeiro de anos e anos.As paredes cheas de fotos de vellos baleeiros da illa e modernos “iatistas” da talla de Tamberlay con foto adicada. Ó fondo había un panel que facía as veces de tablón de anuncios e alí había xa un aviso para o “Rohna” co nome do tipo Mark Reedhood e un tfno. de contacto.
Xa desde alí, mentres tomabamos un refrixerio, chamamos a Mr. Reedhood e ás sete (hora local) achegaríase ó barco para coñecermonos.
Eu, mentres non puiden por menos que indagar de onde carallo viña o de Café de Peter, e esta érache a historia do Peter:
Cando se empezaron a tirar cables submariños para a comunicación telefónica Europa-América, as empresas (na súa maioría alemáns e inglesas) que se encargaban da tarefa fixeron base tamén aquí en Horta. Os barcos cableiros abastecíanse aquí de material que almacenaban edificios que á súa vez albergaban instalacións repetidoras ,e que hoxendía co avance das comunicacións por satélite, ficaron abandonados a finais do século pasado.
Andando os anos 60 o fillo dun oficial dun dos cableiros alemáns que tiña base en Horta , e que atendía ó nome de Peter tiña un enorme parecido co fillo do dono do Sport. E (alomenos así mo contaron) a xente empezou a chamarlle ó Café Sport o Café de Peter... e así chegou ata hoxe.
Non sei que terá de certo o conto que che me contou o parroquiano, pero o que sí che podo dicir é que moitas das empresas de charter , de efectos navais e de aluguer de barcos para avistamento de baleas que podes atopar por toda Horta teñen nomes de inequívoco orixe ario ou saxón.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-06-2009 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (III)
Xa quedaba pouco para avistar pola nosa amura de estribor a punta leste da Ilha do Pico ,e que segundo as nosas cartas recibía o pintoresco nome de Punta Manhenha.
A partir de aquí bordearíamos a costa Sur do Pico e a unhas once millas ó W xa enfilaríamos o porto de Horta ,na Ilha de Faial.
Esta sería a primeira e única parada da travesía ,e na que eu había de baixarme para embarcar ó que se ía facer cargo de capitanear o barco no resto da viaxe e nas probas que habían de celebrarse nas seguintes semáns en Bahamas.
A borrasca quedaba xa pola nosa popa , seguía a súa derrota cara a Europa continental, e deixábanos como regalo unha apestosa calma chicha e unha mar de fondo do NW que nos disuadía de calqueira intento de baixar a preparar algo de almorzo so pena dun mareo dos que fan historia.
Mira ti por onde, que ,a bon seguro , estas ondas farían as ledicias de Rubén o afamado surfeiro da Costa da Morte; pero a nos estabannos ... fastidiando de moito nabo.
O avance ,dadas as condicións , era o que nos permitía a máquina e a mar, que nos freaba arreo.
Segundo nos fumos achegando en demanda da Punta Manhenha e ó tempo que íamos entrando no resgardo da Illa notabamos como a altura e a forza das ondas disminuía deixándonos así unha navegación ben máis cómoda, polo cal decidimos aproveitar esa ventaxa para ver se eramos quen de chegar a xantar en Horta apretando un chisquiño a máquina.
Pola nosa banda de estribor ía quedando a mole do volcán apagado que da nome á Ilha do Pico, e que nesta ocasión non poderíamos admirar debido á espesa néboa que cubría o seu cúmio.
A navegación nestes momentos èrache ben calmiña de non ser polo monótono roncón do motor e o forte cheiro a gasoil que íamos deixando atrás.
Mentres a costa seguía desfilando ó noso carón de estribor deixándonos ver ó lonxe as casiñas de Lajes (unha das máis importantes cidades de Pico) pola nosa proa xa se distinguía a silueta de Horta e , coa axuda dos prismáticos que Pepe subíu á bañera , albiscábamos algunhas casiñas do que supoñíamos serían as aforas de Horta .
As conversas abordo a estas alturas só versaban sobre a ducha quente que nos íamos dar ó atracar e a comilona que nos pegaríamos no Café de Peter, visita obligada para calqueira navegante que cruce o Atlántico nun ou noutro senso, e onde podías completar tripulacións ou deixar mensaxes nun tablón de anuncios para os que ían ou viñan dun ou doutro lado do charco...
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2009 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (II)
Cando rematei o meu turno de garda e baixaba para deitarme na litera, as condicións xa estaban tornándose complicadas.
A última lectura que alcancei a ver nos instrumentos marcaba 35 nós de vento e a tendencia era a subir segundo íamos entrando na borrasca. Pola proa , a mar íase facendo,tamén, máis grosa; e os pantocazos eran continuos.
Contodo nada máis tumbarme non acordei máis.
Pero xa non nos dou tempo a rematar o descanso do noso turno. Cando ainda faltaba unha hora para que entraramos de novo de garda, despertounos un forte golpe e as voces de Mr. Magoo para que subiramos a escape.
Saimos escopetados da litera e xa o suelo do salón tiña unha anormal escora e embarcaramos bastante agua. Arriba a cousa pintaba bastante mal.
O vento arreciaba en rachas de máis de 40 nós e por entre a chuvia vimos que Carlos estaba na proa tentando arriar o xénova coa axuda de Fernando no pao. Rápidamente nos distribuimos para evitar que a vela se fora á auga e nese intre unha racha máis forte caseque nos mete a botabara na auga. Por fortuna , eu , que estaba no piano , acertei a abrir a trapa e evitar males maiores.
E digo ben, cando digo “fortuna”, porque se che son sincero ,ainda estaba a medio despertar ata que unha onda un pouco máis forte barreu a cuberta e nos trouxo a todos á realidade. Ó seu paso ollamos para os dous homes de proa e seguían alí aferrados á xénova e ós seus arneses ben afianzados na liña de vida.
Mira ti ,as voltas que da a mente, que neses momento lembreime das palabra de Pablo (o proa do “Hansa”) baixando dende Stockholmo a Polonia: “Rapaces, ceñir é de probes”.
Canta razón tiña... E pensar que máis da metade da travesía fora un plácido rumbo de popa...
Pouco a pouco fumos facéndonos coa situación e arranchando a son de mar a xénova nunha banda, mentres no pao tentabamos tomarlle dous rizos á maior para facer un chisco máis manexable o barco.
É curioso, pero a maniobra de toma de rizos sempre hai que facela en condicións complicadas e non sei por que non dan deseñado un sistema sinxelo de facelo … Nótase que nas mesas dos arquitectos navais non se ven as cousas como no medio dun temporal...
Entre o barullo que había alguén prendera xa a máquina, e ainda que con lentitude íamos abrindo o rumbo e evitando a mar de fondo que acompañaba a borrasca e nos entraba directamente pola proa.
Mentres tanto deixábamos pola banda de estribor a Punta de Gonçalo Vello na Ilha de Santa María e albiscábamos por entre os chubascos a luz do faro do cabo.
Ainda tíñamos como unhas 200 millas ata o porto de Horta e pouco resgardo íamos ter ata a Ilha do Pico , xa pertiño de Faial.
De todos os xeitos , de acordo cos datos meteorolóxicos de abordo, a borrasca estabamos deixándoa pola popa e era de esperar que a cousa fose un pouco máis pausadiña unhas millas máis adiante.
A luz do día empezaba a querer mandar xa sobre a escuridade da noite , mais coa que estaba caendo non che estabamos para amañeceres románticos.
Supoño que entre que a choiva ía amaninando e que a luz do día fai ver as cousas máis calmadiñas, alguén apostillou que polo menos ó non estar en regata non tiñamos que andar cambiando os pesos para a banda de sotavento; e coa axuda da máquina íamos avanzando devagariño. Menos mal que cundía o optimismo...

(To be continued)
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-05-2009 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
Dende o Quinto Pino (I)



O outro día chamoume Fernando para propoñerme un deses negocios que un non pode rechazar.

Fernando, seguro que ainda te lembras de él, estaba conmigo cando eu empezaba a cimentar a miña tardía vocación mariñeira a bordo do “Espantallo I”; e ainda que logo desa primeira tempada compartida , esa tripulación foi tomando rumbos deportivos ben distintos, no persoal ficou un poso que unha vez ó ano nos xunta nunha cea na que nos poñemos ó día da vella “Bichero`s Sailing Team”.
Pero, imos ó conto.
Fernando estaba buscando xente con experiencia para facer o transporte do “Rohna” ( un “Sun Oddisey 51”) desde Cascais ata Bermudas para participar alí nunhas probas. Cando lle oín ó outro lado do teléfono a proposta pedínlle tempo para pensalo … e ,ós dous segundos xa lle estaba dicindo que sí.
Era unha oportunidade para o meu primeiro cruce do Atlántico, e non estaba disposto a renunciar a ela.
Tiña que solucionar os permisos no curro; mais esa cuestión era o que menos me incomodaba agora.
Ainda que para a viaxe sería ideal contar con alomenos dez persoas, o día da partida, no peirao do Nautico de Cascais só estabamos seis.

A estas alturas só un inconvinte me puxo atrancos: Ó final no curro só me deron dez días , co cal ía desembarcar na metade do camiño aló por Faial , no arquipélago das Azores. Alí embarcaría o capitán que se faría cargo do barco ata a final da viaxe e ó longo das probas en Bahamas.
E, chegou o día.
Alboreaba a mañá ás nosas costas nas costas de Lisboa e un vento suave do NE afastábanos do continente nun cómodo rumbo de aleta cunha intensidade que non sobrepasaba os 18 nós.
Ainda que o “Rohna” contaba a bordo cunha “lencería” do trinque, tíñamos orde estricta do armador de usar para o transporte só as velas de dacrón.
A tentación era forte , mais , quen paga manda.
Por dentro o barco era ben cómodo e preparado para a navegación oceánica ata o punto de dispoñer dunha potabilizadora de auga, e ter o teito da cabina cuberto de placas solares ,que en todo momento permitían ter as baterías de servicio en estado óptimo para calquera eventualidade.
A travesía prometía ser relaxada. Estabamos bordeando o S. dun anticiclón que nos ía levando paseniño cara o W ; e o feito de que non fora competición permitíanos , no caso de baixar o ritmo, prender a máquina para empuxar un chisquiño .
Con todo , ó longo das primeiras xornadas de navegación disfrutamos de boa temperatura, ventos portantes en entablados e unha mar tranquila. A única visita que recibimos foi a dunha familia de golfiños que nos acompañaron durante un par de días, non sei se atraidos pola selección musical que levábamos ou polo pouco éxito do meu arroz ,que caseque acababa indo pola borda a cotío.
Éche o que ten non ter unhas boas condicións para demostrar as miñas dotes culinarias.
Xa pensabamos que todo ía ser navegación de placer e relax e felicitábamonos pola sorte que tiveramos, cando á mañanciña do sexto día (cando eu xa levaba unhas horas de plácido sono na miña liteira) baixou Alexandre (Mr. Magoo) todo alporizado para que subíramos a botar unha man.
Un role de vento ó NW facía imperativo e urxente arriar o “genaker” e necesitábanse mans en cuberta.
Era a cola dunha borrasca que , a medida que a nosa derrota ía virando en demanda da Punta de Gonçalo Vello no S. da Illa de Sta. María, empezaba a mostrarnos a súa forza...

(To be continued)



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-04-2009 19:26
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [17]
© by Abertal