Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A marca "Costa da Morte" revisitada (I)
Sáeme a “Momia Verde” ata polas orellas!!

Xa non sei ben en que versión estamos do guión, o único que sei é que Adrián e Andrea a bon seguro non me teñen entre o grupo dos seus mellores amigos. Éche o que ten traballar como abogado do demo.

Necesitaba uns días desconectado de todo e decidín encamiñarme cara o lugar do crime.Sí, puxen rumbo cara a Costa da Morte.

Facía moito que non pasaba uns días por aló; ainda que de cando en vez baixo a saudar a vellos colegas.

Nun principio tiña en mente irme ó “Alén do mar” un bonito hoteliño pequeno que abriron ó pe mesmo da Praia de Langosteira en Fisterra; pero despois de contactar con eles por email ainda estou agardando resposta. Foiche unha mágoa porque tiña en mente deixarme acunar polo rumor das ondas de Calcova que romperían a ben poucos metros das fiestras do hoteliño.

Como non quería ficar na casa botei man dunha páxina de reservas e atopei unha chea de hoteis (deses con encanto,xa sabes) que abrira pola parte de atrás do pobo de Fisterra. Perdín uns momentos vendo as opinións doutros viaxeiros e ó fin encamiñei a miña reserva cara o “Mar de Ardora”. Tiña boa pinta, era un edificio noviño e ó pe da Praia de Mar de Fora.

Gracias ó “Google Earth” vin que estaba nun novo barrio da vila inzado dos hoteis con encanto que se construiron nas leiras que hai uns anos ocupaban esa parte.
Non nos enganemos, o que máis me tirou foi a terraciña que tiña cada cuarto e as vistas á Praia de Mar de Fora. Sí, e o prezo tamén.

Unha vez alí, comprobei que acertara. Era un edificio noviño, deseñado inconfundiblemente por un arquitecto e non había restriccións de horario para o desaiuno. Por se fora pouco ó longo de toda a tarde había bizcoitos e café recén feito ó dispor dos hóspedes.

Cheguei á tardiña e ainda que a vila cambiara moito nestes anos, o novo barrio dos hoteis estaba ben sinalizado e a singularidade do edificio do meu fixo doado dar con él.

Xusto poucas horas despois de que chegara eu, fixo a súa entrada un temporal do Sur que contribuíu a darlle un toque dramático á oleaxe do Mar de Fora.

Pouco a pouco íase achegando a hora da cena e decidín baixar ata o porto para ver a posibilidade de atopar algún sitio. Tiña en mente os tradicionais; pero fun ata “Tira do Cordel” e vin que, ademáis de estar pechado, xa non era esa taberna a pe de praia que hai tempo coñecera. Así que voltei cara o porto mentres o temporal arreciaba cada vez máis. Aparquei onde quixen e ollei para un local que non existía tempo atrás, era o Restaurante Alara. Chovía arreo e o vento zarandeaba o meu coche xa parado ó carón do novo edificio da lonxa. Non lle ía dar máis voltas, total, é unha verdade inmutable que en cada viaxe que fago haberá un sitio onde van darche un navallazo na conta. Ben, esta noite xa tiña claro que o navallazo ía ser nese restaurante tan “cool” e tan “Chic” onde me dispoñía a cear.

Era o único comensal. Con todo o local tiña boa pinta, cómodo e cunha coidada restauración do edificio orixinal. A carta era normal e nada cara para o agardado ó ver a pinta exterior. A lista de viños excelente e con moi boa relación calidade/prezo.

Decidinme por un prato de peixe en caldeirada e para regalo optei por un “Terras Gauda” que ,contra o que podía supoñer, non estaba nada pasado de euriños.

Todo ía ben, a camareira amable e correcta... salvo por un detalle imperdonable para un local con esta vocación de moderno: Non se pode traer unha botella dun viño desa categoría á mesa, descorchalo e poñelo diante do comensal así sen máis.

Non, non é que eu sexa un sibarita; mais cando pides viño que non é precisamente un vulgar viño de mesa, agardo que polo menos se lle adique unha liturxia mínima. Esto é: Abrilo diante do cliente, darlle a ulir o corcho, servirlle un grolo para que aquel dé a súa aprobación; e só despois deixar a botella na mesa.

Foiche unha mácula nunha cea de sobresainte ; pero bueno ó fin é tempada baixa e eu, moito me temo, que debín de ser o único cliente da noite.

Cando cheguei de volta ó meu cuarto a noite escura e arrepiante pola surada que estaba cargando fora ainda me reservaba unha sorpresa, verás: Dispoñíame a entrar no baño cando observo polo chao da habitación e polo do baño unha pandilla de eses bichiños que saen nos lugares húmidos de debaixo das pedras, sí oh, eses que son como os trilobites.

Polo que puiden ver, saían de debaixo do zócalo e lamentablemente nen eles, nen eu dispoñíamos dunha baralla para botarlle unha brisca ou un tute.

Aló vai ó carallo todo o glamour e o “chic” do hotel con encanto!!

Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2012 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
Que preguiza!
Sí, que preguiza.

Levo como cousa de un par de meses embarcado noutra aventura cinematográfica, e pouco tempo tiven para adicarche.

A historia na que estou como "Screenplay adviser" hase chamar: A Momia Verde, ou a Ameaza da Momia Verde, ou A Momia Verde ataca de novo... ou aljo así.

Non está ainda decidido, e como o guión inicial non é meu se non de dous colegas (Adrián del Río e Andrea Candame) cos que estou colaborando como eso que puxen máis arriba, e que na realidade é de avogado do demo, non che podo adiantar moito máis que xa imos pola quinta versión da peza orixinal e ainda lle habemos de dar algunha voltiña para pulila máis.

Por certo, se sabes de alguén que dispoña dun Mac con programa de edición de video en HD, que saiba que será recibido no equipo como auga de Maio. É o único fleco do proxecto que ainda non temos amañado.

E xa que estou, non quero deixar pasar a ocasión sen aclararlle ó Sr. Rajoy e ó Sr. Feijoo que o feito de que non estivera en Madrid rodeando o Congreso non quere dicir (de nengunha maneira) que estea de acordo coas súas mañas de desmantelamento dos dereitos polos que os nosos/as devanceiros loitaron deixándose a pel e moitos/as a vida.

Non estiven,simplemente, porque co machetazo que vostedes lle deron ó meu soldo non me cumpría baixar a Madrid.

Pero, ollo, de eso a que me tomen por un que apoia as súas políticas (???) de recorte e exterminio da clase media do País... median uns cuantos anos luz.

En fin, supoño que os resultados que están recollendo colman todos os seus anhelos, tan só falta a pronta recuperación do NODO e do TOP.

Non, non os culpo, os galegos demostramos nas últimas eleccións que (salvo uns cuantos iluminados) están na súa maioría de acordo con re-pagar as medicinas, con que se emprobeza o esino público, a xustiza universal e a sanidade pública e todo o que vdes. propugnan.

Éche o que hai.

P.S.
Sí, xa sei o que me dixo o avó Paco o do Ferrol: "Haga como yo, no se meta en política". Pero, que lle queres...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-11-2012 19:21
# Ligazón permanente a este artigo
O Servizo de Neumoloxía e a galiña de corral
Oes, mira que é pesadiña Santa Clara. Non che había forma de librarse dela.

Ó fin onte convencina para que me deixara en paz e fun a celebralo ó Cenlle. Sí home, a adega esta que está arriba nos Castros. Comentáranme que xa tiña a nova colleita dun “coupage” de Alvariño e Treixadura dos seus pagos, e que só podes atopar no seu local.

Alí quedara con Carmen, Silvia e Loliña saboreando o resultado mentres picabamos algo, cando apareceu pola porta Ramiriño.

Ainda non che falara del; pero é un bo colega que coñezo do grupo de xente que nos xuntamos unha vez ó mes para catar viños. Sí, ese mesmo: O Clube de Borrachos.

O home estaba desencaixado, e non se animaba nen á segunda copa dese néctar de deuses co que Antonio o taberneiro nos obsequiaba.

Ramiriño é un home viaxado e atesoura un poso cultural e vital que fai que a conversa con él resulte sempre amena; mais hoxe estabache fundido.

Ó final soltouse a falar e poñernos ó corrente das súas cuitas. Hai pouco máis dun mes que ten a súa ancián mai un pouco tocada do carallo. Estivo hospitalizada e, ainda que agora xa está na casa, ten que ir a revisións a un deses hospitais enormes e impersonais que che hai por Santiago. E ,aquí, meu amigo é onde escomenzan as cuitas do Ramiriño.

Verás, o pasado luns a súa mai tiña revisión no Servizo de Neumoloxía; e él, como bon fillo, acompañouna. Pero a mai antes de sair da casa pedíulle que metera no maleteiro do coche unha caixa da cal non lle informou do contido.

Él acostumado como está a que súa mai soborne habitualmente ós médicos que a tratan, pensou que alí irían algún dos productos da horta ou ben un xamón ou pode que queixos. Non lle dou máis importancia e meteuna no coche. De feito, cando ten ido coa súa mai ó Centro de Saúde a por receitas xa se afixo a ver como lle mete ó médico un billetiño de cinco ou dez euros entre as caixas vacías das mediciñas. O que máis lle cabreaba non era o feito da súa mai, se non a naturalidade con que o médico procedía a gardar eses sobornos.

Ó chegaren a Santiago aparcaron perto do hospital e extrañoulle a recomendación que lle fixo súa mai de que pasara a caixa para o asento traseiro e que deixara unha rendixiña a fiestra aberta. Cando colleu a caixa do maleteiro notou como se algo se movera dentro; mais non lle deu importancia. Meteuna entre os dous asentos. Acompañou á súa mai a facer as probas que lle tocaban ese día e despois encamiñáronse cara a saída; pero ela non estaba polo labor.

Díxolle que tiña que falar co médico e subiron ó despacho do Servizo correspondente. Unha vez alí, ela pedíulle que fora ó coche a pola caixa. Él xa se imaxinaba algo así, e ainda que cabreado, xa desistira de intentar convencela de que xa tiña pagado cos seus impostos a atención médica que recibía (a pesares de que agora os nosos pais neoliberais da patria estén tratando de convencernos por todos os medios do contrario). Por tanto baixou ó aparcamento e dispuxose a coller a caixa, que agora sí, deixaba ver ben ás claras que había algo vivo dentro.

Abríuna e alí estaba. Unha galiña de corral medio afogada que víu o ceo aberto con Ramiriño. Él case cae de cu, mais foi quen de reaccionar e sacou a probe da galiña da caixa , e por un cordonciño que tiña atada á pata deulle un paseiño para que tomara algo de aire a criaturiña. Ainda daba algo por velos entre os coches.

Namentras, a súa mai impacientábase e chamouno por teléfono a ver que facía.

Polo que nos conta Ramiriño, tiveron unha boa bronca por mor da puta da galiña. Ó final él accedeu a meter de novo o bicho na caixa e encamiñar os seus pasos polos corredores do enorme hospital ata onde o agardaba a señora (dito esto no senso máis feudal do termo). Alí o espectáculo que atopou era propio dun guión de Azcona. A súa mai chamando á porta do despacho sen recibir contestación. Ela rumiando: “Pois estar está, que o vin entrar coa enfermeira”. Cansa do desplante facultativo aporreou a porta co seu bastón sen resultado. Ramiriño, xa non sabía onde meterse; pero o mellor ainda estaba por chegar.

A señora, cun rebote dos que fan época, non se cortou un pelo e abríu a porta ó berro de: “ Que pasa aquí, non me quería atender ou é non me oía chamar?” (cousa esta bastante difícil dada a escandaleira que montou).

O médico saíu do despacho todo sorrinte. Ou, alomenos, eso é o que di lembrar Ramiriño que tentou desaparecer ó fondo do corredor. Dende lonxe víu ó médico todo edulcorado mentres a señora lle poñía as cousas clariñas,e ó final albiscou como lle entregaba unhas chaves á súa mai. Ela fíxolle señas para que se achegara coa caixa e cando estivo cerca achegoulle as chaves que o médico lle dera xunto coa situación e a matrícula do coche do doutor.

E ahí tes ó fillo exemplar botando lume pola boca mentres se encamiñaba a destino para deixar a mercancía non sen antes facerlle uns buratiños á caixa por mor de que a probe da galiña vivira os seus últimos momentos con algo de aire.

E como él di, a culpa non é das velliñas que como a súa mai pensan que se non untas o eixo o carro non anda ben; non señor.

A culpa é dos que, como este... tío, admiten de bo grao este tipo de situación que ,ó fin non son máis que un porcallento soborno lembranza doutras épocas ás que por desgracia estamos voltando á velocidade da luz.

Probe Ramiriño, coas ideas tan calvinistas e pouco “españolas” que él defende non che me extrana nada o seu baixo estado de ánimo.
Por fortuna ó rematar a súa confesión e a segunda botella xa parecía ata máis aliviado.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-07-2012 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Santa Clara é moteira; pero pouco , eh






Probablemente xa pensarías que estaba morto ou de parranda por ahí.

Non, nengunha das dúas cousas. Estábache embarcado nunha aventura filo-teatral para uns colegas , e , a verdade, é que non che tiña moitas gañas de poñerme a contarche cousas da miña vida e miragres. Pero a pasada fin de semán baixei ó Sur de Galiza á concentración moteira do meu modelo de moto (si, da Nosa Sra. de Volusia) ata Pontevedra. Foiche unha boa maneira de desconectar do traballo remunerado e máis do outro.

Alí topei con colegas que subiron ata aquí dende Antequera ou algúns que se achegaron dende Bilbao, e, por suposto, os habituais viciños galegos.

Eu, por razóns marítimas que xa te imaxinas, só fiquei na festa o venres e o sábado. E, sabes, penso que pillei o mellor dos tres días: O venres a cea de benvida e posterior sobremesa; e o sábado a magnífica ruta bordeando a beira N. da Ría de Pontevedra e a S. da Ría de Arousa ata a Illa do mesmo nome.

O tempo acompañounos con boa temperatura, sol e nada de vento. Para min, foi unha boa ocasión de voltar a percorrer por terra estas rías que dende hai algúns anos só percorro por mar.

Érache ben impresionante o estrondo que montabamos as cincoenta motos a ritmo tranquiliño por Raxó, O Grove, a Lanzada, Cambados e máis tarde xa na Illa de Arousa (onde xantamos).

E, onde fumos acabar xantando de todos os sitios que hai agora na Illa? Pois sí,tu. Ahí mesmo: No Camping As Salinas.

Xa se sabe, o criminal sempre volta ó lugar do crime. Aquel caming familiar no que pasamos moitos veráns da nosa xuventude agora é un lugar cuase residencial. Apenas hai algunha tenda, e o espazo está tomado por grandes caravanas e pequenos módulos prefabricados. Os donos seguen a ser os mesmos e o vello Parque do Carreirón está agora perfectamente sinalizado para as diversas rutas de paseo polos seus encantos. Só a vella pedra do lagarto (sí, a que está no lado do camping que da a praia) e a propia praia seguen igoal que naqueles anos.

No aspecto gastronómico non podo por menos que felicitar ós organizadores pola elección do lugar e do menú ben abundante e realmente sabroso, así como a tranquilidade para a sestiña que despois algúns botaron perdidos/as polos recunchos do piñeiral e da praia.

Eu ,non che puiden desfrutar dese pracer porque a eso das cinco, cando saín do comedor ollei cara o Norte e vin uns nubarróns negros dos que de cando en vez saltaban uns lóstregos que cruzaban o ceo.

Ainda non chovía, e a temperatura era tan agradable como pola mañá; pero preferín non tentar a sorte e aprestarme para iniciar a miña volta ó porto base da Coruña antes de que empeorara.

Despedinme dos colegas que estaban operativos, os outros/as disfrutaban da sesta e non ere cousa de despertalos/as ; e apresteime ó viaxe sen moita presa.

Ata Catoira foi indo ben. A tarde, a medida que arrumbaba máis ó Norte, íase facendo noite; contodo aguantaba sen chover.

Así seguín ata a beira Sur do Río Ulla, xa nas inmediacións de Padrón, onde unha cortina de auga barría a estrada como se no límite provincial houbera unha pantalla de cristal que me dispoñía a atravesar.

Estaba claro que Santa Clara só exercía de moteira en Pontevedra.

Dado como se estaba poñendo todo , optei por meterme na AP9 pola cousa da seguridade. A esas alturas xa a choiva ía tornandose en sarabia da gorda que golpeaba con forza no casco e facía que a marcha fose ben lentiña. Ninguén se atrevía a adiantar a ninguén. Para completar o “show” fixeron aparicións uns cantos lóstregos que iluminaban o camiño e a temperatura baixou ata facilitar que nos bordes e no centro dos carrís callase o xeo.

Eu, mentres reducía a segunda, empezaba a cagarme nos 50€ que metín na pantalla “Anti-fog” que puxen no meu casquiño, e , que por suposto, estaba toda empañadiña, obrigándome a entreabrila para así tentar ver algo por onde ía e disfrutar do intenso frío da noite prematura. O único consuelo era pensar que os que levan un casco “Schubert” deses de campaniñas ,tamén se lles empaña o visor como a min.

Según ía achegandome a Santiago a cousa non melloraba. De feito, nun deses paneis luminosos que agochan rádares e ás veces tamén informa de algo, indicaban que a AP9 estaba pechada xusto dous km. máis adiante de onde eu andaba.

O que faltaba. E por onde carallo nos ían a desviar?

Fun avanzando devagariño ate o punto onde debería estar cortada a autopista; pero nada. Só unhas moreas de xeo nos arcéns e un par de coches arrimados daquela maneira ó borde. Outro grupo parado; e eu caseque reptando entre eles e os pedrolos de sarabia para ir avanzando.

A outra opción era ficar alí parado enchoupándome máis, así que mentres non me pararan ía seguir.

E así foi. Nen persoal da concesionaria nen persoal da DGT fixeron acto de presencia, e eu seguín rumbo Norte ata que un lóstrego fixo branco nunha antena de telefonía móvil acaronciño do meu carril.

Entre o estoupido o fogonazo de luz que me deixou por un intre medio chosco, e o arrepío que me subíu polo lombo, caseque acabo contra os gardarraìs da autopista (que, por certo, non contan nen con un metro de barreiras protectoras para motoristas!!!). Por fortuna, e pola velocidade que levaba, fun quen de librarme e seguer ruta mentres tentaba quentar algo as mans apoiándoas contra o radiador do meu bicilíndrico (claro é que non se me ocurrira levar luvas de inverno).

Tíñache xa á vista as torres da Catedral e a sarabia ía convertíndose en choiva. Polo menos a temperatura xa non era tan baixa e non ía co tamborileo contínuo das pedras de xeo no casco. Para non poder aproveitar a autopista decidín tomar a saida en Santiago Norte e continuar camiño cara á Coruña pola N550.

Maldita a hora. Xusto no inicio do carril de desvío, non sei se polo empañado que estaba o visor ou por despiste debido ó cansancio piso coa roda dianteria unha das frechiñas pintadas no asfalto.

É de supoñer que unha autopista como a AP9 que vende seguridade e non ten nen un metro de barreiras protectoras para motoristas tampouco pensaría en sustituir a peligrosísima pintura vial por outra axeitada; así foi. A roda dianteira fixo un extrano, e non sei se por miragre de Santa Clara a moteira, por enorme pericia do piloto, ou por puñetera chiripa non fun dar ó chao.

O caso, tu, é que despois de case dúas horas e media de viaxe-aventura, en Carral deixou de chover, sarabiar, e tronar. Abríronse de novo os ceos e nos últimos kms. Da entrada á Coruña ainda puiden secar un chisquiño.

Agora unha vez que tome unha ducha ben quentiña vou achegarme á igrexa que estea de garda para pedir a folla de reclamacións. Vaise enterar Santa Clara.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2012 20:38
# Ligazón permanente a este artigo
Hai que estar ó que hai que estar


Xa hai algunhas semáns que estou un pouco perxudicado por un par de accidentes marítimos consecutivos no tempo e no espazo.

Como xa che dixen con anterioridade, últimamente a cuberta do Hansa é un campo de probas para noveles extraidos das levas que os armadores fan na Escola de Náutica. Pero eso, desafortunadamente, non asegura unha mínima experiencia marítima, e, ás veces, nen sequera que se teñan montado anteriormente nun barco.

Se a todo eso engadimos que un non sempre está coa cabeciña centrada, fai unha mestura moi pouco recomendable.

Verás, o día de autos, non che sei ben por qué, dos cinco veteráns que había abordo, a saber: o armador, o capitán, e nos os tres que xa coñecemos o barco sobradamente; nengún tiñamosa cabeza onde debería. Esto é: Na regata.

Súmalle seis rapaces encantadores procedentes da Escola de Náutica; pero que nunca montaran nun veleiro, e menos participaran nunha regata. A esto engádelle vento duns 20 nós con rachas de 30 e mar de fondo de 3 a catro metros.

Non me digas que pasou , pero xa na saída vin que non era o único que estaba fora da regata.

Eu, como suele ser habitual, tomei os tempos na presaida; e ó chegar ó último minuto empecei a cantarlle ó patrón os tempos cada 10 segundos. Predicaba en deserto. Tomámos a saída con un minuto de retraso!!

A partires de ahí tocaba remontar; e o patrón optóu por unha táctica contraria ó resto da flota que preferíu o bordo de terra (pegados a Mera) cara a boia do Porto Exterior de Ferrol ondo viraríamos.Nos tiramos polo centro da bahía na confianza dunha maior presión de vento. Funcionounos. Tanto foi así que ós poucos minutos estabamos xa segundos detrás do “LK1”e defendendo a nosa posición diante do “Salseiro”.

Pronto chegamos á boia de Ferrol que viramos sen problemas e dispuxémonos á izar o spí.

Aquí empecei a lucirme. Estaba a cargo do piano (sí, como moitos outros miles de veces) e para poder ter a driza máis libre carguei o “winche” e apresteime a abrir o “stopper”. Maldita a hora. A driza non estaba ben mordida e deslizouse uns centímetros que no grátil da xénova foron uns metros. Empezaron a baixar santos dende a popa mentres eu non sabía onde meterme. É certo que estabamos xa sobre a boia, pero esa punta de velocidade que perdimos ben poido facernos caer un posto.

Unha vez na boia , dous dos novos tripulantes puxéronse ó pao para izar o spí. Queres ver que a ninguén se nos ocurríu advertirlles de que debía ser izado á máxima velocidade para evitar que empezase a portar e así dificultar o cazado da driza. Resultado: O spí pola auga, eu desesperado no “winche” e os dous colegas do pao ollando para a auga mentres que cos berros meus , do proa e dos que algo sabíamos da situación, tentabamos meter a tela abordo e seguir coa driza... que ó final chegou a tope de pao e co espí portando. Non sei como!!

Pero , rematou aquí? Noon!!

Nunha trasluchada pouco clara , un dos colegas novos estaba na bañera xusto onde non debía estar. Sí, no percorrido da escota da maior; que , de non mediar alguén, ía directo cara a súa cabeza.

Non me deu tempo a pensalo. Metín a man para tratar de frear no posible o golpe da escota e evitar que lle deixara a fronte descapotable. O golpe e a fricción máis gorda comeuna a miña luva e a miña man esquerda. O colega só caeu sobre a bancada preocupado polo seu gorro!!!. Eu preguntándolle se estaba ben , e él preocupado polo seu puto gorro!!. Empecei a chamarlle de todo mentres a través dos trozos da miña luva ía vendo como a miña man cambiaba de cor e inchaba por momentos mentres advertía cada vez máis dificultade para mover os dedos.

Pero non acabou aquí a cousa.

Como ninguén parecía estar ó que había que estar, o patrón decidíu unha “trasluchada” por libre , que caseque lle costa un brazo ó proa Batán,quen nen fora avisado da manobra.

O proa, con un curriculúm veleiro de campanillas, e vello colega de aventuras marítimas , veuse para a bañeira e plantouse.

E aquí o patrón tomou a mellor decisión dende que escomezamos esta regata. Retirámonos.

Como ven dicía o armador : Por fortuna non rompemos nada! (claro, referíase ó barco ou as velas).

Para rematar o asunto, ó chegarmos a terra , mentres que estabamos arranchando, un dos encantadores colegas novos non ten mellor idea que arrearme co puño de escota da xénova 3 no ollo esquerdo. Sí, ese puño que remata nun anel de aceiro para soportar as presións do vento.

Por fortuna un taxi levoume a urxencias ; e agora, despois de caseque dúas semáns xa podo mover os dediños (como poder comprobar ó leer este texto)e ata ver aceptablemente ben. Oes o da presbicia non cho mo arranxou.





Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-02-2012 19:50
# Ligazón permanente a este artigo
Botabara:4 Tripulación:0 (e II)
Despois da accidentada saída e de repoñernos da anterior movida, escomezaba o baile.

Xusto ó virar a Guisanda para enfilar a saída da ría xa houbo que izar o “spí”. O vento non acababa de entablarse e a tendencia era a irse máis á proa, polo que ,ainda que fora só por uns metros, o patrón decidíu aproveitar o empurrón que íamos conseguir co vento de aleta e co “spí” lixeiro a fin de recuperar algún postiño despois da nosa saída un chisco “distraida”.

Así aguantamos ata a altura da Punta da Torre de Hércules; pero segundo íamos asomando a proa máis afora o vento íase indo máis cara ó Sur e aumentando en intensidade.

Como queira que ainda podíamos manter o rumbo de aleta ( a estas alturas caseque de través) , e a intensidade agora xa non baixaba dos 20 nós; o patrón mandou arriar o “spí”en prevención dunha rotura, máis que asegurada; e continuar co xénova 3 que tan ben adujadiño tiñamos xa na cuberta de proa.

Neste intres xa íamos a unha boa marcha en demanda das Sisargas, que pasaríamos (de non mediar cambios de rumbo) por afora.

Alomenos eso era o planeado.

Eu, mentres, xa baixara a adujar o “spí” e aproveitaba para ir facendo de monitor dun dos novos compañeiros. Como queira que este ía ser un bordo longo tiñamos tempo arreo para indicarlle como enlanalo e o xeito máis rápido de facelo para cando non houbera tanto tempo (nun barlovento/sotavento).

Ainda que non veíamos moito do que estaba acontecendo fora , os pantocazos ,que cada vez eran máis grandes, indicábannos que a cousa fora estaba cambiando a toda velocidade.

Así era. Cando rematamos e subimos a cuberta coa bolsa do “A2B” lista xa vimos que a situación cambiara totalmente.

Estabamos cunha surada de coidado, e con bastante mar de proa. O rumbo inicial que nos levaba directos ó exterior da Sisarga Grande convertírase noutro moito máis aberto e moito máis cara a fora. Contodo non baixaramos moito a velocidade e íamos aproveitando ben as novas condicións e a maior presión de vento que obtíñamos mar adentro.

A nosa estratexia era ben clara. Tentaríamos ir ben afora para logo virar en canto tiveramos Punta Seiruga e deixarmonos caer ata o Roncudo e entrar en Laxe aproveitando a punta de velocidade que nos dan os rumbos de través.

Agora só nos restaba agardar que os que optaron polo bordo de terra caeran nalgún pozo sen vento ou se viran frenados pola mar de proa que ían ter todo o camiño.

Seguindo a nosa estela só estaba o “Halcón Negro” e o “Araucaria” a bastante distancia. O resto da flota preferíu o bordo, ben máis conservador, de terra.

Entre chuvasco e chuvasco íamos vendo pola nosa popa como a distancia con respecto ó “Halcón Negro” ou ben se mantiña ou se ampliaba; e aló, máis atrás, seguía o “Araucaria”. Mentres, dado que xa non tiñamos contacto visual co grupo de terra, fiabàmosnos das indicacións que obtiñamos do radar para ver de controlar que ninguén se nos fose a ir.

Cos contos estabamos xa caseque a media milla ó Sur do través de Punta Seiruga e escomezamos a abrir velas e rumbo para deixarnos caer cara a punta do espigón do peirao de Laxe.

Poucos minutos despois vimos ó “Halcón” facer a mesma manobra e comprobamos como neste bordo aumentaba a súa velocidade. Con todo , ainda tiñamos un cómodo colchón de tempo que nos permitía unha certa seguridade.

A nosa preocupación nese momento era ver como de adiantados (ou non ) estariamos do grupo de terra. Tanto nos concentramos en localizar visualmente a ese grupo comandado polo “LK1” que nin nos decatamos de que o “Halcón Negro” estaba xa a poucos metros da nosa popa.

Estaríamos a menos de dúas millas da punta do espigón de Laxe e xa avistabamos a enorme velocidade do “LK1” que aproveitaba a súa lixeireza e o resgardo do interior da ría para avanzar sen tanta mar coma nos.

Mentres, na nosa guerra particular co “Halcón” estabamos enzarzados nunha serie de viradas coa intención de dificultarlle todo o posible que nos adiantara. O cal, estaba retándonos a nosa punta de velocidade; pero eche o que hai.

E xusto nunha desas viradas un dos compañeiros novos levou a peor parte.

Verás:Ó paso da botabara librouse, mais non calculou a forza da escota da maior que o enganchou polo cuello e guindouno contra a regala deixándolle a frente descapotable e tirado na bañera inconsciente. Por fortuna había dous médicos abordo ; pero ó ollar para as súas caras cando se puxeron a atendelo, xa nos decatamos que a cousa era máis grave do que parecía. A hemorraxia non paraba, e Antonio (un dos dous médicos de abordo) xa estaba na radio pedindo unha neumática da Cruz Vermella para evacualo.

Dado que xa estabamos pertiño da meta de Laxe, apareceron de seguida , e no peirao xa había unha ambulancia lista.

A nosa regata , mentres xa era moi secundaria. Coa neumática abarloada a nos veíamos como o “LK1” entraba primeiro e o “Halcón” segundo.

Nos , unha vez evacuado o ferido , ainda nos dou para un honroso cuarto posto ó rebufo do “Riás”.

Por fortuna a recuperación foi boa, a pesares do susto, e en dúas semáns xa nos dixo que non voltaba nen borracho. Que esto da vela non era tan tranquilo como lle dixeran.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2011 15:19
# Ligazón permanente a este artigo
Botabara:4 Tripulación:0 (I)
Xa facía unha boa xeira que non te tiña ó tanto das miñas aventuras marítimas.

Ben, pois imos poñernos ó día.
De novo estou a bordo do “Hansa”. É verdade o que din, que o criminal sempre volta ó lugar do crime.

O caso é que da tripulación orixinal xa só estou eu. Entre fichaxes doutros barcos e abandonos por causas profesionais e por, digamos, “outras causas”; agora, xunto co armador e o patrón, son o máis veterano abordo.

Éche esto algún mérito engadido? Non. O único mérito é coñecer a fondo o barco e os seus intríngulis e ter que facer de monitor das novas incorporacións. Esto é: traballo dobrado.

Estes últimos días os armadores foron ata a Escola de Náutica para facer unha “leva” ó xeito das que facían os nobles que ían ás Cruzadas; e eu mentres de fiel escudeiro e mentor dos futuros novos talentos que unha vez formados e adestrados buscarán outros aires noutras cubertas.

Joeeer. Acabo de releer esto e sona un pouco como se eu fose o rei do mambo e os demáis tontiños de baba. Non , non che é así. Normalmente as levas os armadores fannas con xente de experiencia en navegación a vela. Eu, dada a miña antigüedade abordo, só lles podo dar un máis axeitado achegamento á distribución da manobra no Hansa.

Sí, así queda mellor. Ó fin, ainda que todas as manobras dun velero son similares, os cambios na súa distribución son os que fan que sexa necesario un período de adestamento; e aquí é onde eu aparezo.

Pero, bueno , ó que íamos. Estabamos na pre-saida dunha proba que nos levaría ata Portozas (vila antes coñecida como Laxe) e mentres probabamos configuracións de proa co xénova 1 ou o 3 vemos como outros barcos que estaban , coma nos, tras a líña do xurado tamén estaban facendo as súas apostas para o primeiro tramo ata virar a boia da Guisanda.

Acababamos de arriar o xénova 3 posto que unha drástica caida do vento aconsellaba máis contar coa potencia que nos proporcionaba o 1, cando a poucos metros de onde nós estabamos oimos uns berros . Os que estabamos adujando o 3 deixamos a vela sobre a cuberta de proa e ollamos para onde viñan os berros. Era un Beneteau 36,7 navegando xa a vela, que veía como o “Playú” un Hanse 38 ainda co motor en marcha enfilaba cara o seu costado de estribor sen dar mostras de tentar apartarse.

Non podíamos creer o que estabamos vendo. O Beneteau , que dado que navegaba a vela tiña prioridade, tentaba manobrarlle ó “Playú” querendo evitar o inevitable. Mentres veíamos como este último non só non aminoraba a velocidade ou facía amago de virar, se non que o seu patrón aferrábase á caña como se lle fose a vida nelo e non variaba un grao o rumbo de colisión.

A deseperación no Beneteau era cada vez máis grande ó veren como a proa do “Playú” co rizón montadiño ben afora , estaba cada vez a menos distancia e ó seu patrón como bloqueado na caña sen moverse.

E claro, a abordaxe foi o seguinte que vimos así como o enorme golpe que fixo levantar parte da regala de estribor do Beneteau mentres que o patrón do “Playú” seguía como hipnotizado.Resultado: Os dous barcos fora de xogo e de volta ó pantalán.


Xúroche que en todas as millas que levo navegado nunca tal cousa vin. Non podo nen supoñer o que pasou pola mente dese patrón conxelado mentres veía como o seu barco enfilaba sen remisión a outro colega ,e sen ser quen de facer nada.

E ,o peor, o desesperado intento de manobrar a vela para evitar o que todos considerabamos fácilmente evitable se o patrón do "Playú" reaccionara como agardabamos.

Pero , esta regata, en principio sinxela e de carácter local ainda non acabara e prometía ser moito máis movidiña.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-12-2011 15:46
# Ligazón permanente a este artigo
Oración ó noso Susiño
Non, non estaba morto. Estaba de parranda.

Ainda que quería escomezar esta reentrada cunha crónica marítima, de novo a bordo do Hansa, un encontro cos meus colegas de mal vivir ó redor dunha boa e ben regada mesa tróuxome da man e do inmenso talento de Xoan Carliños un poema sobre o candente asunto da educación e a magnífica xestión (???) que está facendo o noso governo xunteiro.
Ahi vai:
Jaculatoria de Albertito al niño Jesús (Vázquez)

Jesusito de mi vida
tu eres facha como yo,
por eso te quiero tanto
y te doy la educación.

Te doy la educación pública
para que acabes con ella,
también te doy la privada
para que luzca más bella.

Te lo estoy a pedir
en perfecto castellano
por si no entiendes gallego,
que es un dialecto muy raro.

Ruega por mi,Jesusito,
y también por los mercados
para aumentar entre todos
la lista de parados.
Amén.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-10-2011 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
Cara a Faro vou lixeiriñoo... (e II)
Verás, como a moto xa non arrancaba nin para atrás; e non era cousa de seguir empurrando os 150km. Que ainda faltaban para Faro, Xavier decidíuse a chamar á grùa; que unha hora despois apareceu.

Eu ,no entanto, non deixaba de debullar no que pasaría se ós amables axentes da GNR lles daba por pararme (cousa bastante improbable) e pidirme a documentación da moto...

Desas maquinacións sacoume a visión da grúa e o ter que botar unha man para subir a moto de Xavier á plataforma mentres oficiaba de traductor para que o grueiro levara a moto e ó seu dono á “Honda” de Faro (que nestes días de concentración non pechan nen pola noite) e que, mira ti por onde, non estaba en Faro, se non en Almancil como nos asegurou o grueiro.

Eu quedara de seguir á grúa a bordo da Nosa Sra. de volusia, e Xavier ía na cabina co operario.

Esa idea duroume … como uns quince segundos. Xusto o necesario para ver a caña que lle daba o señoriño e o pouco interese en mirar para adiante que mostraba.

Xusto nunha longa recta na que eles tomaran unha boa ventaxa ,eu non podía creer como a grúa ía meténdose cada vez máis ó carril contrario mentres que, de frente, un camión arrimaba ó seu arcén como a cousa máis natural; e o gruista (no último momento) retornaba ó seu carril.

Un despiste, pensei.

Pero noutra recta, uns Kms. máis adiante, volta á mesma...

Que lle queres; eu ahí decidín tomar un pouco de distancia mentres non deixaba de pensar na que se ían dar na seguinte curva e no bo rapaz que sempre foi Xavieriño.

Pero, nada , tu. O tipiño (non sei como) sempre recuperaba no último momento o control.

O caso éche que como eu xa sabía onde ían ;e Xavier non podería moverse de alí sen que fora buscalo, decidín relaxarme e disfrutar da variada paisaxe alentejano na compaña dos milleiros de motos que ,coma min, baixaban cara Faro.

Á saída dunha curva amplia vin as luces dunha patrulla da GNR e como ía desviando todo o tráfico cara unha gasolineira abandoada.

“Xa está, xa se deron a galleta”.Pensei para min.

Mais non. Cando cheguei ó carón do primeiro axente ainda me deu tempo de ver a popa da grúa mentres (a que non o adiviñas... Sí!) me paraban xunto con todo o resto dos moteiros na enorme esplanada da gasolineira.

Non me chegaba a camisa ó corpo.

Unha chea de señores e señoras axentes da GNR estaban dándolle duro para ser quen de identificar todas e cada unha das motos que estaban parando; e podo xurarche que éramos unha boa chea.

Cando chegou o meu turno pediume moi amablemente a miña documentación ,que eu entreguei dilixente, e de seguido... sí, a da moto.

Coa mellor do meu sorriso expliqueille que tiña a documentación mais esta non se atopaba no mesmo punto espacio-temporal no que estaba eu. É máis, neste momento está nun hotel de Nazaré.

O garda tomouno ben, sorríu, e pedíume que o acompañara á furgona. Alí,mentres me lembraba que non podía deixarme circular sen documentos porque a moto podía ser roubada, eu asentía e non deixaba de suar frío. Pero o señor non estaba por arruinar a viaxe, e eu como última esperanza mostreille as chamadas perdidas dun número nacional (o do hotel) e pedínlle que me deixara contactar para que deran credibilidade á miña historia.

Debínlle de caer ben, porque accedeu a que chamara e ata a falar él coa recepcionista do hotel de Nazaré (a quen agora xa veía como a Virxe de Fátima e non como esa mala zorrupia que quería encamarme con Xavieriño). A rapaza debeu de ser ben convincente, porque o amable gardiña mostrouse magnánimo e deume coarentaeoito horas para que presentase en calqueira cuartel da GNR copia dos documentos da moto. Como queira que ía estar ben perto de Quarteira xa lle indiquei que os presentaría alí.Él apuntoume nun papeliño o enderezo do mesmo.

Eu, agora xa veía o ceo aberto. Conectábame dende o hotel en Quarteira descargaba do meu correo os documentos e apretaba a correr para o cuartel. Non había que tentar a sorte!.

Por fortuna este é un país europeo no que para constituir unha empresa non tes que facer unha morea de trámites inacabables (chega con 24horas e nunha soa oficina) (a qué ven esto?...eu que sei...) ; e no que non necesitas diversas compulsas, nen certificados de penais, nen de boa conducta. Abondaba cunha simple copia impresa da documentación.

A única pega, o euro que me cobraron no hotel por dez minutos de conexión á rede e imprimir dous folios. Pero, bueno, érache un mal menor.

Unha vez solucionado esto , preocupeime de ver por onde andaba Xavieriño; que tamén tiña o seu asunto arranxado: Era a batería!!! (non , non comentei nada... ainda que pensar penseino).Cambiáronlla e xa voltou ó hotel na súa propia moto.

Da concentración , como xa che dixen: calidade, bos servizos, boa organización e unhas actuacións musicais de sete estalos, a saber: Iron Maiden, Bells & Hells, e Xutos e Puntapés. Ah, e este ano fresquiño: Non pasamos dos 38ºC. Polo día ; e á noitiña 26ºC.

Á volta, parada e fonda en Lisboa con homaxes diversos: Pastelaría Suiça, Casa do Alentejo, Cervejaría da Trinidade e Casa Periquita en Sintra.

O que se di unha viaxe completo, viaxe Comansi.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-08-2011 22:41
# Ligazón permanente a este artigo
Cara a Faro vou lixeiriñoo... (I)
Suspirandooo... (léase con ritmo de Pucho Boedo). E non ,en Faro non nos está agardando a nena Carmela. Está ,eso sí, o trinta aniversario da concentración motorista maior de Europa.
E este ano a viaxe ía ser moito máis divertido que os anteriores. Onde vai parar!

Sí, amigos, este ano baixou conmigo o meu amiguiño Xavier. Probe, non sabía onde se metía!.

Eu advertinlle sobradamente da miña media de velocidade en ruta cando vou en moto ; e ,ainda así, o coitadiño fixo prevalecer o meu profundo coñecimento do país portugués ó considerable descenso das súas velociades de cruceiro habituais nas estradas.

E , aquí nos tes ós dous “on the road” rumbo S.

Este ano, a miña crónica centrarase máis ben na inesquecible viaxe, antes que na concentración (que dito sexa de paso, mellorou se cabe en calidade, servizos e actuacións con respecto a outros anos).

Verás: Ó arrancar da Coruña e achegarmonos ás tropicais terras do S. de Galiza xa nos decatamos de que o primeiro tramo da viaxe non ía ser tan calurosa como o ano pasado. Por fortuna non houbo chuvia e, de non ser por un molesto vento do NW. que por veces nos obrigaba a ir nas rectas medio tumbados por mor de manter a trazada, tería sido unha primeira etapa ben agradable.

A parada para dormir e dàrmonos unha homaxe tíñamola en Nazaré. Alí xa reservara eu un hoteliño ó carón da praia e coa garaxe gratuita para no deixarmos as motos na rúa.

A miña reserva era dun cuarto doble ,que , como todo o mundo sabe, supón dúas camas,DÚAS . Bueno , todo o mundo non. A recepcionista do hotel de marras ó vernos chegar, enseguida deducíu (non sei por que carallo) que eramos parella (??) e por tanto en aras de agradarnos e mostrar que alí eran máis modernos que ninguén, tentaba meternos nun cuarto doble con cama de matrimonio!!!

Cando mo dixo como a cousa máis natural do mundo, eu caseque lle zosco co casco. Mentres, Xavier, non paraba de rir. E ainda a tía tentaba convencerme dicindo que por defecto un cuarto doble se sobreentendía con cama de matrimonio!!.

Onde? Cando? Mira que non terei eu feito reservas por ahí adiante; pois se non o especificas, sempre, sempre che dan un cuarto con dúas camas, joeeeer!!

Ó final, e aquí está o truco, a amable recepcionista acordou (previo pago de 10€ de recargo) en darnos un cuarto con dúas camas. Pagamos o imposto revolucionario e mentres escoitaba as argalladas de Xavier subimos a ducharnos (por separado,eh) e despois sentamos na terraciña a disfrutar das vistas pensando en ver quen sería o pringado de baixar a por unhas copas de vinho verde ben fresquiño.

Nen él nen eu (que ainda rumiaba o cabreo coa recepcionista) fumos quen de movernos ata o bar ; e decidimos agardar a hora da cea; que xa tiña apalabrada na Adega de Adelia onde, pouco tempo despois, nos homenaxemaos cunha botelliña de Dão e unha dourada que ,entre os dous, costou o noso darlle traza.

Ó día seguinte ,despois dun opíparo pequeno almorço fumos a recoller as motos para seguir camiño.

Ou alomenos eso pensaba eu...
Unha vez pertrechados vexo que a moto de Xavier non arranca. “Támosche ben” pensei.

Pero , que va, era un dos xogos que Xavier preparara para facer a viaxe máis divertida.

O caso é que eu non estaba pola labor de ficar en Nazaré e mentres lle insistía en que montara na súa moto ,ía quitando a miña chaqueta, o meu casco e dispoñéndome a empurrar todo o que fixera falla para que a moto de Xavier arrancara. E arrancou! Non che foi á primeira, pero de que arrancaba estaba ben seguro!! Caseque deixo o desaiuno no chao da garaxe; pero a moto non nos escarallaba a viaxe. Nooon!!

A estas alturas supoño que pensades que esto fora un mero incidente da viaxe; que va!! Foi un bonito xogo inventado por Xavier para a tonificación mañaneira dos viaxeiros.

Seguimos a ruta ,e aló por Montijo xusto cando paramos por mor dunhas obras na estrada, volta ó divertido xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar”. Así que volta a quitar a chaqueta, o casco,as luvas e ...Aaaaaaah!!! non teño a documentación da moto!!! Miro o peto interior da chaqueta, onde debería estar... e, non está!! palpo a ver se estaba noutro dos petos. Nada. Polo menos o tfno. Non caera; e non só eso, se non que tiña sete chamadas perdidas do hotel de Nazaré. Xa medio mosqueado chámolles ; e era a recepcionista que me avisaba que a documentación fora atopada na garaxe.

Claro, penso eu, coa presa de quitar a chaqueta, e o cabreo da avería, seguro que caeu e nen conta me din. Por fortuna esta vez non quería cobrarme suplemento e comprometeuse a enviarma ó meu domicilio. De todos os xeitos como ía estar varios días sen documentos ofreceuse a escanear o máis importante e enviarmo ó meu “email” (como cambiou o conto).

Non , se ó final, a tía non era tan lurpia...

Mentres a moto de Xavier xa voltara a arrancar, e estabamos de novo en ruta , ata a gasolineira de Setúbal. Alí parada a repostar, e volta ó xogo da viaxe.
Pero, queres creer, que a puñetera moto cada vez necesitaba máis treito de empurrón para arrancar!!

Como ,a pesar dos divertidos xogos argallados por Xavier, íamos moi ben de tempo; decidimos seguir baixando pola IC1 por mor de disfrutar moito máis da paisaxe alentejana e de gozar da compaña dos milleiros de motos que , coma nos , enfilaban o rumbo de Faro.

Ata chegarmos à gasolineira que hai ó S. de Ourique ainda tiven ocasión de botar unhas cantas carreiriñas detrás da moto de Xavi. Alí xa non houbo máis carreiras. Supoño que Xavier xa cansara do xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar” e decidira preparar outra actividade para non aburrirnos na viaxe. Tratábase de: “O grueiro suicida”.

(To be continued)
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-08-2011 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal